ป้ายทะเบียนตรงกับรถที่ถูกขโมย
ขอย้ำ มันเป็นรถที่ถูกขโมยมา
หยุด
ลงจากรถ เอามือวางบนหัว
เราจะทำอะไรกัน
ผมจะไม่พูดซ้ำ
ลงจากรถ
รอจนกว่าพวกเขาจะถึงกลางสะพาน
อะไรนะ
ทำอะไรน่ะ
- พวกเขาจะหักหลบ - ทำไม
หยุดรถเดี๋ยวนี้
เพราะผมไม่หลบไง
หยุดรถ
ตอนนี้พวกเขาต้องเปลี่ยนแผน
และนั่นจะซื้อเวลาให้เราได้ขึ้นนำ
ฉันก็นึกว่าตัวเองบ้าซะอีก
คุณต่างหากที่เพี้ยนของจริง
อยากขับรถผ่านป่าใต้แสงจันทร์ไหม
แน่นอน
(ทรชนคนปล้นโลก เบอร์ลินกับภาพเขียนของดาวินชี)
โรแมนติกว่าไหม
การปล้นครั้งแรกของเราในฐานะคู่รัก บนเรือในเซบียา
โรแมนติกมาก ใช่
(แม่)
ขนาดแสงจันทร์ยังอยู่กับเราเลย
ดูสิ
ตอร์เร เดล โอโรอาบแสงจันทร์เพื่อเรา
เรามีจูบแรกบนเรือ
บางทีมันอาจเป็นสัญญาณว่า เราควรใช้ชีวิตบนเรือก็ได้
อาจจะที่… ไม่รู้สิ เวนิสหรืออัมสเตอร์ดัม
ที่นั่นฝนตกบ่อยไม่ใช่เหรอ
แบบนั้นดีซะอีก
เราจะได้ไม่ต้องออกจากเรือไง
รับสายแม่เธอสิ หวังว่าท่านจะไม่ป่วยอีกนะ
ค่ะ ไม่ต้องห่วงค่ะ แม่ ยังไม่ดึกขนาดนั้น
เป็นไงบ้าง
ผมได้ยินเสียงกรุ๊งกริ๊งของโมบาย ในห้องใต้หลังคามา 17 วันแล้ว
คุณคงนึกภาพออกว่าผมเป็นยังไง
กำมือถือรอข้อความจากคุณทั้งวัน
และพอได้รับข้อความสักที ผมก็ต้องวางมันลง
เพราะกลัวคุณจะบอกว่านี่เป็นข้อความสุดท้าย
แต่แล้วผมก็คิดว่ามันจะงดงามแค่ไหน ถ้าคุณก็รู้สึกเหมือนกันกับผม
แล้วผมก็เปิดมันอ่าน
ฉันไม่เคยรู้สึก
เหมือนคืนที่ก้าวเดิน 14 ก้าว ขึ้นไปที่ห้องใต้หลังคากับคุณ
ตอนที่อ่านข้อความนั้น ผมวิ่งออกจากบ้าน
และไม่หยุดจนกว่าฟ้าจะพลบค่ำ
บ้าชะมัด
ฉันต่างหากที่บ้า
ที่หวังว่าจะได้รออยู่ที่ประตู เห็นคุณเหงื่อแตกและหอบ
เพื่อคลานเข้าไปในเสื้อยืดเปียกโชก และชุ่มฉ่ำไปกับคุณ
ฉันมองไปที่ตอร์เร เดล โอโร และไม่อาจชื่นชมความงามของมันได้
เพราะเห็นเพียงแค่คุณ
ฉันต้องวางก่อนแล้ว
นายคงกำลังคิดว่า
"ว้าว คุยกับแม่แปลกจัง" ใช่ไหม
เธออยากคุยอะไรกับแม่ก็คุยไปเถอะ
นายจะไม่ถาม แต่ฉันก็อยากบอกนายอยู่ดี
ทุกอย่างเริ่มต้นที่งานเลี้ยง ที่บรูซจัดบอกลาชีวิตบทเก่าของเขา
บทของการเที่ยวเล่น เต้นรำ เดินทาง
ลองทำทุกอย่าง จู๋จี๋กับผู้หญิงเป็นพัน
สนุกกับชีวิตราวกับไม่มีวันพรุ่งนี้
และเขาตัดสินใจทิ้งทุกอย่างนั่นไว้ข้างหลัง รู้ไหมว่าทำไม
เพราะเขาตกหลุมรักฉัน
ตอนนี้เขาต้องการแค่ขดตัวบนโซฟา ทำป๊อปคอร์น
และดูหนังเรื่องแล้วเรื่องเล่า
แต่ฉันยังไม่เคยลองทำทุกอย่างที่เขาเบื่อแล้วเลย
ไม่เคยลองแล้วยังไงล่ะ
ถ้าพวกเธอรักกันดีน่ะ
ตอนนั้นฉันซิงนะ รอย
ตอนอายุ 36
ฉันเคยมีแค่เซ็กซ์เสมือนจริง
โอเค
บรูซเป็นผู้ชายคนเดียวที่ฉันเคยนอนด้วย
ก็ไม่ใช่อีกแล้วแหละ
ตอนนี้มีคนที่สองแล้ว
คนที่เข้ามาในชีวิตฉันเหมือนพายุโหมกระหน่ำ
พายุที่ฉันหยุดไม่ได้
โทษที ผมทำความสะอาดเมอแร็งก์อยู่ แล้วเผลอหลับไปน่ะ
ผมจะไปแล้ว
ไม่ค่ะ ฉันไปเอง
ฉันจะไปเดี๋ยวนี้
ขอบคุณ
หรือฉันอาจไม่รู้วิธีหยุดมัน
หรือไม่อยากหยุดมัน
จะออกมาไหมเนี่ย มีคนต่อแถวอยู่นะ
เราจะออกไปจากที่นี่ได้ยังไง
ฉันรู้สึกถึงแรงดึงดูดที่ไม่มีเหตุผลนี่ สมองฉันหยุดทำงาน
แล้วทันใดนั้น ฉันก็รู้สึกว่าอะไรก็ไม่สำคัญแล้ว
ฉันได้ยินเสียงเอะอะ เสียงดนตรี เสียงผู้คน
แต่เหนือสิ่งอื่นใด ฉันได้ยินเสียงหัวใจเขา
ตูมๆ ราวกับเป็นกลองใหญ่วงโรลลิงสโตนส์
และไม่รู้ทำไมฉันถึงไม่รู้สึกผิดหรือกลัวอีก ฉันแค่อยากอยู่ตรงนั้น
เปลือยกาย โอบรอบตัวเขา
เดินผ่านปาร์ตี้นั่น
แล้วฉันก็จะไปที่ไหนก็ได้ในโลก
ฉันจำแสงไฟสีส้มในห้องใต้หลังคานั่นได้
มันเหมือนประภาคาร
และเสียงโมบายที่สั่นไปพร้อมเรา
ฉันสัมผัสประสบการณ์จุดสุดยอด
เขาขอให้ฉันรอ เราจะได้ถึงพร้อมกัน
ฉันต้องใช้เล็บเกาะยึดพรมไว้…
โอเค พอได้แล้ว ฉันเข้าใจแล้ว
ฟังนะ เคย์ล่า ฉันว่าเรื่องแบบนี้ เกิดขึ้นได้แค่ครั้งเดียวและลืมมันไปจะดีที่สุด
แต่จากที่ฉันได้ยินเธอคุยกับแม่ก่อนหน้านี้
ดูเหมือนมันคือจุดเริ่มต้นของบางอย่าง
ใช่ ฉันก็คิดว่ามันจะไม่มีอะไร แต่ว่า
หลังจากนั้น เขาก็ทำบางสิ่งที่เปลี่ยนทุกอย่างไป
ผมอยากเจอคุณอีก
คุณความจำดีไหม
บางครั้งก็ดีเกินไป
หก ห้า ห้า สาม สี่ เจ็ด เก้า สี่ เก้า
ฉันสักเบอร์เขาไว้ในนี้ ในสมองของฉัน
และจะไม่มีวันลืมมัน ต่อให้กำลังกินยาอัลไซเมอร์อยู่ในบ้านพักคนชรา
สามวันแรก ฉันทนไม่ส่งข้อความหาเขาได้
แต่พอวันที่สี่ ฉันก็ดีแตก
ตอนแรกก็หนึ่งหรือสองฉบับต่อวัน แต่…
ตอนนี้เราส่งข้อความ 30 ฉบับได้มั้ง บางครั้งก็โทรหากันด้วย
แม้แต่ตอนอยู่ต่อหน้าบรูซ
ฉันเซฟชื่อเขาว่า "แม่" บรูซจะได้ไม่สงสัย
ฉันบอกบรูซว่าแม่มีปัญหาเรื่องไต
ไม่รู้สิ มันคืออย่างแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวฉัน
มันคือการทรมานทั้งเป็น รอย
ฉันรักบรูซและรู้สึกผิด แต่ก็ทนรอข้อความต่อไปไม่ไหว
เวลาเขาไม่ส่งข้อความหาฉัน ฉันจะท่องข้อความก่อนหน้านี้
และทวนคำพวกนั้นในหัวอย่างกับจำมันได้ขึ้นใจ
แน่ใจนะว่าเธอรักบรูซ
แน่สิ แน่อยู่แล้ว
ฉันก็เลยไม่ได้เจอคลาวดิโออีก เราแค่คุยโทรศัพท์กัน
อะไร
- แบบนั้นแย่กว่าอีก - ทำไมล่ะ
แบบนั้นแฝงความไม่ซื่อ มากกว่าการกินกันสั้นๆ ในห้องน้ำ
เรื่องนั้นเกิดขึ้นได้กับเราทุกคน ไม่มากก็น้อย
และมันก็ไม่ได้กระทบชีวิตเราจริงๆ
แต่การรอให้โทรศัพท์ดังตลอดเวลา หวังให้เป็นเขาที่โทรมา
อ่านข้อความซ้ำๆ หวนคิดถึงช่วงเวลาเหล่านั้น นั่นน่ะ…
เคย์ล่า
เธอก็รู้ว่าตัวเองนอกใจบรูซ
เธอรู้เพราะเธอเซฟชื่อเขาในชื่อแม่
และบรูซไม่สมควรโดนแบบนั้น
ตื่นได้แล้ว
ตื่นขึ้นมา เหล่าทหาร
ได้เวลามื้อเช้า
เร็วเข้า ลุกขึ้นซะ พวกยืดยาด
วันใหม่มาถึงแล้ว
ฉันรู้ว่าทุกคนคิดอะไรอยู่
ทำไมต้องกินมื้อเช้า
ทำไมฉันถึงใส่ชุดเดิมกับเมื่อวาน แค่สกปรกกว่า
และมีรูกระสุน
ที่จริงคือรูกระสุนลูกปราย
แต่มีบางอย่างเกิดขึ้นกับฉัน
ซึ่งไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
อะไร
เธอขโมยกระเป๋าเงินฉัน
ด้วยศิลปะชั้นเลิศ
สองมือเล่นกลตบตา
จากนั้น ผู้หญิงคนนั้น ก็ทำให้ฉันมีค่ำคืนที่แสนคลุ้มคลั่ง
เธอเป็นคนยิงฉัน
และฉันไม่สนใจ
ฉันหลงใหลในตัวเธอ และนั่นแหละที่แปลกที่สุด เพราะคันเดลา…
เธอชื่อคันเดลา
เธอเป็นตัวแทนบางอย่างที่ฉันปฏิเสธมาตลอดชีวิต
แล้วสิ่งที่คุณปฏิเสธคืออะไรล่ะ
ที่ผ่านมาฉันปฏิเสธผู้หญิงเสียงดัง
คนที่เดินเข้าไปในร้านอาหาร แล้วตะโกนโหวกเหวกเหมือนอยู่ที่บ้าน
หรือคนที่คว้าแขวนฉันแล้วลากไปโน่นไปนี่
คนที่หัวเราะเสียงดังลั่น
คนที่คอยจู้จี้จุกจิกกับทุกคนและจัดระเบียบทุกอย่าง
คนที่ใช้มือกินอย่างกับเพิ่งเลิกประท้วงอดอาหาร
คนที่เลียนิ้วตัวเอง
อย่างกับหมาไอริชเซตเตอร์เลียไข่แดง
ที่ติดริมฝีปาก
แต่วันนี้
ฉันได้ค้นพบบทกวีที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังทุกสิ่งนั่น
ในตัวคันเดลา
ไม่มีใครป้อนอาหารฉันเลยตั้งแต่ฉันห้าขวบ
แม่ฉันใช้ช้อนแกล้งทำเป็นเครื่องบินลำเล็กๆ มันทำให้ฉันกังวล
แต่จากคันเดลา ทุกอย่างคืออาหารเลิศรส
แต่ยังมีอีก
หลังจากนั้น เราก็ไปเดินเล่นกับสัตว์เลี้ยงของเธอ
กระต่าย
ขนดก
สัตว์ทรงเสน่ห์ที่ชื่อว่าเจ้าส้มโอ
ตลกใช่ไหมล่ะ
เธอพามันใส่สายจูงไปเดินเล่นทุกเช้า เหมือนเยอรมันเชพเพิร์ด
จะได้ดึงพลังงานสดชื่น จากพื้นดินตอนพระอาทิตย์ขึ้นออกมา
และฉันที่ไม่ใช่คนรักสัตว์โดยทั่วไป
หรือสัตว์ฟันแทะโดยเฉพาะ
กลับลงเอยด้วยการนอนลงบนพื้นหญ้า และสื่อสารกับกระต่ายตัวนี้
ทุกอย่างที่ฉันมองว่าต่ำช้า
วันนี้กลับดึงดูดเหมือนเป็นแม่เหล็ก
สิ่งที่ฉันคิดว่าหยาบคายและกระด้าง กลับเป็นเหมือนบทกวีแห่งชีวิตจากเธอ
เธอไม่ใช้ชีวิตแบบกระซิบกระซาบ
เธอใช้ชีวิตโดยสัมผัสทุกอย่าง เท้าของเธอสัมผัสดิน
และเธอพากระต่ายไปเดินเล่น
ฉันต้องบอกทุกคนเอาไว้ เผื่อจะกังวลกันว่า
ในการผจญภัยครั้งใหม่นี้ ใครจะทำให้ฉันหลงเสน่ห์
แต่คราวนี้เธอไม่เกี่ยวอะไรกับการปล้น ไม่เหมือนในปารีส
และไม่เกี่ยวกับสมบัติของดัชเชส
ฉันหยิบส้อมขึ้นมา
นายจะได้ไม่ตื่นเต้น ถ้าไข่แดงบังเอิญติดหนวดฉัน
สุดท้ายแล้ว สิ่งที่ตรงกันข้ามกันก็จะดึงดูดกัน ถูกไหม
- แล้วเธอยิงคุณทำไม - โดนแฟนเธอจับได้เหรอ
เธอไม่มีแฟนแล้ว
และไม่มีการขึ้นเตียง ไม่มีการจูบ
ไม่มีแม้แต่สายตาแทะโลมเยอะเกินไป อย่างที่เธอบอก
ฉันมีรูกระสุนสองรู ตอนที่เธอจับได้ว่าฉันบุกเข้าบ้านเธอ
และเพื่อฉลองแด่บทกวีแห่งชีวิตนี้
วันนี้เราจะใช้เวลาพักผ่อนในชนบทหนึ่งวัน
ทะเบียนบ้านบอกว่า ที่ดินครอบคลุมพื้นที่ 50,000 ไร่
แต่เรารู้แค่นั้น
แปลกที่ไม่มีแม้แต่ภาพจากกูเกิลเอิร์ธ
อย่างกับที่ดินผีสิง
มีรูปภาพของโรงบ่มไวน์
รูปพวกนี้มาจากปลายยุค 60
ตึกที่มีโดมกระจกคือที่ที่พวกเขาจัดชิมไวน์
มันมีห้องใต้ดินที่ใช้ในการบ่มไวน์
แต่ตึกถูกรื้อไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน
หลังจากที่พวกเขาสร้างรถไฟขบวนเล็กๆ นั่น
เราต้องหาห้องใต้ดินนั่นให้เจอ
แล้วเราจะทำยังไง ปีนข้ามรั้วไปเหรอ
เรามีลูกทีมคนใหม่ที่จะทำหน้าที่นั้น
อินทรีจักรวรรดิไอบีเรีย
วันนี้เราจะมาศึกษาบริเวณนั้นกัน
และทีนี้ก็…
บินได้
เคย์ล่า บินไปทางตะวันตก
เมื่อเจอคฤหาสน์ชนบทของตระกูล เราจะตั้งหลักได้
นั่นอะไร
เคย์ล่า ซูมเข้าไป
สัตว์ตายแล้ว เพียบเลย
นั่นรั้วไฟฟ้า
ดูเหมือนจะใช้กำลังไฟฟ้า สูงกว่าที่ปกติใช้ป้องกันสัตว์มาก
เกิน 30 มิลลิแอมแปร์
จะทำให้หัวใจหยุดเต้นได้
เหมือนจะมีบางอย่างอยู่หลังสวนมะกอกนั่น
นั่นคฤหาสน์ของตระกูล
คาเมรอน ทำเครื่องหมายบนแผนที่
(คฤหาสน์ชนบท)
พวกเขามีสนามสู้วัวกระทิง ในคฤหาสน์ชนบทจริงเหรอเนี่ย
เข้าไปใกล้ๆ ฉันอยากดูว่าดยุค หาความบันเทิงให้ตัวเองยังไง
ซูมให้ใกล้ที่สุดเท่าที่จะทำได้
บินขึ้น
รถไฟเริ่มจากตรงนั้น
ห้องใต้ดินต้องอยู่ในรัศมี 830 เมตรอย่างมาก
และตลอด 830 เมตรนั้น ต้องมีช่องระบายอากาศ
มันเป็นโครงสร้างบังคับ สำหรับสิ่งก่อสร้างใต้ดินทั้งหมด
ถ้าเราเจอช่องระบายอากาศนั่น
เราจะวาดเส้นตรงจากคฤหาสน์ชนบท
และหาโรงบ่มไวน์ได้
หยุดตรงนั้น
ซูมเข้าไป
ช่องระบายอากาศ
คาเมรอนจดพิกัดไว้
ขีดเส้นจากคฤหาสน์ชนบท แล้วไปต่อจากทิศทางนั้นกัน
โดมเดียวกันกับอาคารบ่มไวน์เก่า
เพียงแค่ตอนนี้ไม่มีอาคารแล้ว
(โดม)
ใครจะอยากซ่อนสมบัติใต้โดมคริสตัล
คนที่มีสัมผัสทางศิลปะมากพอที่จะรู้ว่า
บางอย่างก็ชื่นชมได้ภายใต้แสงธรรมชาติเท่านั้น
อาจเป็นไพลิน เพชรสีน้ำเงิน
หรือผลงานศิลปะสุดวิเศษ
ไม่อยากรู้กันเหรอว่ามีอะไรซ่อนอยู่ในนั้น
- เกิดอะไรขึ้น - ไม่รู้สิ ดูเหมือนมันไม่ค่อยตอบสนอง
เรากำลังลดระดับความสูง 70 เมตร
มันบ้าไปแล้ว
การเชื่อมต่อไม่เสถียร
- เกิดอะไรขึ้น - เรากำลังตกและเสียการมองเห็น
หกสิบเมตรและลดลงเรื่อยๆ พวกเขาอาจมีตัวรบกวนสัญญาณ
คลื่นความถี่วิทยุของโดรนเราสูง แต่ไม่สูงพอ
- เคย์ล่า เอามันกลับมาเดี๋ยวนี้ - ยี่สิบเจ็ดเมตร
- ฉันพยายามอยู่ - ยี่สิบเมตร
จีพีเอสใช้งานได้ มันอยู่ห่างจากเราในระยะ 200 เมตร
- มันกำลังดิ่งลง - สิบสี่เมตร
เคย์ล่า มันอยู่สูงขึ้นไปเจ็ดเมตร พยายามลงจอด
โดรนตกแล้ว
ได้ยินไหม
เร่งเสียงหน่อย
นั่นวัวกระทิง ให้ตายสิ
มันมาดมโดรนและตะกุยพื้น
เราต้องเอาโดรนนั่นคืนมาเดี๋ยวนี้
ไม่
เข้าไปโดยไม่มีแผนก็เท่ากับฆ่าตัวตาย
และฉันไม่ได้หมายถึงรั้วไฟฟ้าด้วย
ดยุคไม่ใช่ขุนนางอันดาลูเซียเอาแต่ใจธรรมดาๆ
เขาเป็นอาชญากร
งั้นบอกฉันมา เขาจะสงสัยใคร ถ้าเจอโดรนติดกล้องในที่ดินเขา
อ๋อ ผู้ชายคนนั้นที่ดูมีท่าที สนใจในคอลเลกชันของเขา
และมีกลุ่มโจรขโมยจอกละมั้ง
ถ้ามันเกิดขึ้น ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดคือ เขาจะแจ้งความจับเรา ดาเมียน
เห็นภาพไหม
เพราะอีกผลลัพธ์คือเขาจะฆ่าเรา
ฉันไปเอง
ใช้แท็บเล็ตระบุพิกัดนี่ ไม่นานก็หาเจอ
ไม่ เคย์ล่า
ถ้าเธอไป ฉันจะไปด้วย
ความถี่ของโดรนสูงมาก แต่ตัวรบกวนสัญญาณสกัดมันได้
ดังนั้นจึงเป็นไปได้สูง ที่หูฟังเราจะใช้งานไม่ได้เหมือนกัน
พวกเธอจะตัวคนเดียว
เราจะจับตาดูอยู่
ถ้าเห็นอะไรผิดปกติ ฉันไม่อยากให้เสี่ยง
กลับมาทันที
ดูสิ
ระวัง ช้าๆ
รู้ไหมว่าทำไมฉันยอมให้เคย์ล่าไปเอาโดรนมา
ทั้งที่เห็นกันชัดๆ ว่าเธอเป็นมันสมองของกลุ่ม
เพราะถ้าฉันส่งนายกับเธอไป
อาจลงเอยด้วยการปาหินใส่กันที่คนละฝั่งของรั้ว
คำตอบที่ไร้มารยาท สีหน้ารังเกียจตั้งแต่มาถึง
อะไรทำให้คิดว่าพวกเราที่เหลือจะใส่ใจ ในเรื่องเฮงซวยของพวกเธอ
พวกเธอแหกกฎเกม
พูดตามตรง บรูซกับเคย์ล่าก็เหมือนกัน
ไม่ พวกเขารู้วิธีมีความสุข
เพราะงั้นฉันจะถามคำถามสองข้อ และต้องการคำตอบเดี๋ยวนี้
อยากอยู่ในกลุ่มต่อไปไหม
ค่ะ
ครับ
ฉันจะถามคำถามข้อที่สอง
ถ้าฉันต้องส่งพวกเธอไปเป็นสายลับ ไม่รู้สิ บนรถไฟ
อย่างเช่น โอเรียนท์เอกซ์เพรส
และพวกเธอต้องไปในฐานะคู่รัก
ที่ต้องนอนร่วมเตียงกันหนึ่งคืน
จะทำได้ไหม
ได้ครับ
ไม่ได้ค่ะ
ฉันไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นได้กับคนอายุ 25
ที่มีเงินสี่ล้านยูโร
ดูดี สุขภาพดี มีเรี่ยวแรง
และผลาญมันไปหมด โดยที่มีทุกอย่างในครอบครอง
- อยู่นั่นไง - จริงด้วย
บรูซ
พิงฉันไว้ เธอเพิ่งข้อเท้าแพลงและกำลังเจ็บ
เก็บมันไป
นี่เป็นที่ดินส่วนบุคคล
ครับ โทษที เราอยากเห็นวัวกระทิง
แฟนผมล้มจนข้อเท้าแพลงน่ะ
จะไปไหนก็ระวังที่ทาง
และวิธีไปด้วย
มีป้ายเตือนอยู่เต็มไปหมดว่าที่นี่เป็นพื้นที่อันตราย
ถ้าเราเห็นอะไรเคลื่อนไหว
เราจะยิงเพราะคิดว่าเป็นกระต่าย
อยากดูวัวกระทิงหรือไง
ค่ะ ถ่ายรูปพวกมันในถิ่นที่อยู่น่ะ
งั้นก็ไปดูวัวกระทิงกัน
ฉันให้ฟางพวกมันทุกวัน
เอากล้องมาถ่ายรูปสิ
ไม่รู้สึกแบบนั้นแล้วสินะ
มาสิ นั่งบนขอนไม้นั่น ฉันจะดูข้อเท้าให้
ฉันเคยเห็นข้อเท้าแพลงบ่อยๆ ตอนล่าสัตว์
นั่งลง
ไหนดูซิ
มาดูข้อเท้ากัน
- เจ็บไหม - ค่ะ
นิดหน่อยค่ะ ใช่
นิดหน่อยแค่ไหน
ส่วนใหญ่ก็ตอนที่ลงน้ำหนัก
นี่มัน…
ดูไม่ดีเลย
อาการหนักน่าดู
ฟังนะ
ฉันจะทานี่ให้
ฉันทำแบบนี้กับพวกหมา
ตัวเมีย
เวลาพวกมันเจ็บตัวแบบนี้
เพื่อลดอาการบวม
ยกมือถือขึ้นมาสิ พวก
พยายามหาสัญญาณเข้า
โทรสิ
โทรเลย
โทรสิวะ ให้ตายสิ
ไม่มีสัญญาณ
ทั้งเขตนี้ไม่มีสัญญาณหรอก
ไปจุดปฐมพยาบาลกันเถอะ
ไม่จำเป็นหรอกค่ะ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
- ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว - เป็นสิๆ ลุกขึ้น
ไม่ต้องห่วงครับ ผมดูแลเธอเองได้
- จริงๆ - ขอบคุณ
ต่อให้ต้องแบกเธอขึ้นไหล่ ผมก็จะพาเธอไปเอง
ไม่ พวก
นายจะพาเธอไปยังไง
กระโดดข้ามรั้วไฟฟ้า
แล้วก็กำแพงน่ะเหรอ
ใจเย็นไว้
ขึ้นรถ
นายไปขึ้นข้างหลังกับพวกหมา
ไม่ขึ้นอยู่แล้ว เคย์ล่า ออกมา
เปิดประตู
เปิดประตูสิ
- นายต้องใช้กุญแจ - เปิดประตู
ได้โปรด
- เปิดประตู - บรูซ
ได้โปรด หยุดเถอะ
บรูซ
มันเปิดไม่ออก
ฉันช่วยพวกแก แต่แกกลับโกรธฉันเหรอ
เดินไป ไอ้สารเลว เริ่มเดินได้แล้ว
ไป
หันไป
บรูซ
หันหลังไป ให้ตายสิ
บอกฉันมาว่าแกมาที่นี่ทำไม ไอ้หนู
ฉันพาพวกแกไปจุดปฐมพยาบาลได้ไม่ยากเลย
ฉันจะหยุดตรงนี้
เดินต่อไป
ฉันบอกให้เดินต่อไปไง
ได้
เราแอบเข้ามา พอใจหรือยัง
เราจะไป เราไม่ได้ก่อเรื่อง และจะไม่เอาความ
- ฉันจะไปพาเธอมา - หยุดอยู่ตรงนั้น ให้ตายสิ
ก้าวเดินอีกก้าว แกตายโหงแน่
งั้นก็เล็งให้ดีแล้วกัน
เพราะถ้าพลาด ฉันจะปาหินใส่หัวแก
อ๋อเหรอ
นัดต่อไปเข้าที่หัว
พวกแกมาที่นี่ทำไม
หาช่องระบายอากาศเข้าห้องนิรภัยของดยุค
อย่าขยับ ไม่งั้นฉันยิง
เคย์ล่า เราต้องพาหมอนี่ไป
เขาเพิ่งยิงนายนะ ไปกันเถอะ
เราต้องพาตัวเขาไป
ข้อแรก ถ้าเขาตาย ฉันจะเป็นฆาตกร
ข้อสอง ถ้าเขาไม่ตาย เขารู้ว่าเรามาทำอะไรที่นี่
- เขารู้ได้ยังไง - ฉันบอกเขา
ไปกันเถอะ
เราจะไปจากที่นี่ได้ยังไง
ลากเขาออกไป
เราจะพาเขาข้ามรั้วสามเมตรได้ยังไง
เขาฮัมเพลงเหรอ
หรืออยากบอกความลับกับเรา
ดูว่าเขามีโทรศัพท์ไหม
ดูเหมือนพวกนั้นจะยังไม่รู้ว่าเขาหายไป
ฉันไม่เห็นข้อความหรือสายเรียกเข้าเลย
เรามีเวลาไม่กี่ชั่วโมงก่อนพระอาทิตย์ขึ้น
เราต้องปล่อยตัวไอ้สารเลวนี่ และหายตัวไปจากเซบียา
รู้ไหมว่ามันแปลว่าอะไร
เราเหลือแค่โอกาสสุดท้าย
โอกาสสุดท้ายในการทำอะไร
ปล้นคอลเลกชันนี่คืนนี้
คำบรรยายโดย พิมพ์กมล บัวหลวง