- Wielkie dzięki. - Od czego ma się przyjaciół?
Ładnie.
Podłapałam tę sztuczkę w Berlinie.
A to znasz?
Gdzieś ty się nauczyła tak ruszać?
No wiesz, w Moskwie. Miałam trudne dzieciństwo.
No dobra, jaki jest plan?
Hawkeye, Osa, monitorujcie sytuację z góry.
Iron Man, Thor, wy walczycie na dole.
A my trochę się przelecimy.
Z dziką chęcią.
Siemka.
Fajna czapka.
Ty z góry, ja z dołu?
Albo zwyczajnie spuścimy mu lanie.
Ta gęba aż się o to prosi.
MARVEL STUDIOS PRZEDSTAWIA
Czas.
Przestrzeń.
Rzeczywistość.
Nie są liniową ścieżką,
lecz pryzmatem nieograniczonych możliwości.
Każda decyzja może dać początek nieskończonej liczbie rzeczywistości,
tworząc zaskakujące alternatywne światy.
Jestem Obserwatorem.
Twoim przewodnikiem w labiryncie potencjalnych wydarzeń.
Udaj się ze mną, by odpowiedzieć na pytanie...
A GDYBY...?
A gdyby?
Sequele mnie nie bawią.
Zazwyczaj.
Jaki jest sens wracania do starych historii,
skoro mamy nieskończenie wiele nowych?
Ale nie w każdym wszechświecie istnieje Kapitan Peggy Carter,
superżołnierz, bohaterka drugiej wojny światowej,
która dosłownie wyprzedziła własne czasy.
I tylko jedną Peggy Carter traktuję jak osobistą przyjaciółkę.
Wraz ze Strażnikami Multiwersum ocaliła całą rzeczywistość.
Bohaterowie wrócili do ojczystych światów, dokładnie w te same punkty w czasie.
Peggy myślała, że jej udział w tej historii się skończył,
a tymczasem dopiero się zaczynał.
Hej, piękna. Podrzucić cię?
Lepiej sama byś się do mnie przyłączyła.
Nie lubię ganiać w kółko bez sensu.
Poza tym Fury ma dla nas zadanie.
Takie dodatkowe cardio.
Rany.
Znajdź sobie hobby.
Już wiem, o co chodziło piratom.
Peggy, przygotuj się na spory wstrząs.
Zapewniam, Nat,
dzisiaj widziałam już dziwniejsze rzeczy.
Skoro tak mówisz.
Hydrogromca?
Tak.
Zgadnij, kto jest w środku.
Steve?
Peg!
Nie do końca Steve. Bardziej Robocop.
Robo-co?
Nie oglądałaś? Wypożyczymy. Kawał filmu.
Steve...
Peg, spadamy stąd.
- Mówiłeś, że Steve nie żyje. - Bo zginął.
- W czasie misji w Argentynie! - Zgadza się.
- W pięćdziesiątym trzecim! - Tak było.
Po wojnie połączył siły z Barnesem
i razem zniszczyli wszystkie bazy HYDRY.
Ale ostatniej misji Steve nie przeżył.
Mam parę siniaków na dowód, że to nieprawda.
Plotki, że Hydrogromca przetrwał, krążą od lat sześćdziesiątych.
Sześćdziesiątych?
I nikt mnie nie poinformował?
O Yetim też ci mieliśmy mówić?
Czekaj. Co?
Słuchaj. Jeśli jest w tym cień prawdy, Hydrogromca jest odpowiedzialny
za najgorsze ataki terrorystyczne.
Zginęły w nich dziesiątki agentów T.A.R.C.Z.Y.,
w tym moi bliscy znajomi.
Steve nigdy by tego nie zrobił.
Chyba że kontrolowała go Czerwona Sala.
Zaraz, że co?
Krążyły pogłoski, że jej dawni mocodawcy dorwali go w swoje łapska.
Wiedziałaś o tym i nic mi nie powiedziałaś?
Nie było sensu drugi raz łamać ci serca.
Hydrogromca był na tym statku nie bez powodu.
Zdołaliśmy rozszyfrować ich komunikaty radiowe.
I chyba wiemy, gdzie się teraz pojawi.
Dobrze. Zabieram oddział.
Wyślij ekipę medyczną, niech będą gotowi.
Nie wiemy, jak długo w tym siedział.
Może nie powinnaś się w to mieszać.
Nie będę siedzieć bezczynnie, kiedy mówimy o Stevie Rogersie.
Jeśli jedna dziesiąta tych plotek się potwierdzi,
Hydrogromca nadal jest najgroźniejszym zabójcą na świecie.
Mam swoją tarczę.
W starciu z nim nic ci nie da.
Steve Rogers, którego kochałaś, zginął w pięćdziesiątym trzecim.
To coś nie jest nawet człowiekiem.
To kto jest jego celem?
Panie sekretarzu Barnes... Bucky, jeśli mogę tak mówić...
Sokoviański pakiet pomocowy jest bardzo hojny, w obliczu...
Tego, że nie obejmuje szpitali, szkół i nowych dróg?
Napraw to.
Nie pozwolę, żeby wybuchła wojna domowa
z powodu naszych zaniedbań.
Tak jest.
Panie sekretarzu, zabieramy pana w bezpieczne miejsce.
Co się dzieje?
Dostaliśmy ostrzeżenie o potencjalnym zamachu.
Może nie jestem młodzieniaszkiem,
ale walczyłem z nazistami i piłem z kosmitami.
Potrafię o siebie zadbać.
Na ziemię! Padnij!
Szybko, zabierajcie go stąd!
Jazda, ruchy!
Poderwać myśliwce.
Natasha, polecisz tam z nimi.
Zestrzel go przy pierwszej okazji.
Mam go zabić?
Jest terrorystą i właśnie atakuje wysokiego rangą urzędnika państwowego.
Oczekuję, że zrobisz, co należy.
Ruchy, szybciej! Zabrać sekretarza na dach!
Kto jest w pancerzu?
Bucky, to Steve!
- Steve? - Jest w tym czymś.
- On żyje. - No to mamy poważny problem.
Co zasila zbroję? Na pewno nie Tesserakt.
Jakiś dziki wynalazek Howarda. Pewnie mieszanka plutonu i pomady.
Więc może mamy szanse!
Już, panowie! Na dach, ruchy!
Z powrotem, biegiem!
Cholera! Padnij, na ziemię!
Znowu on!
Cholera, kryć się!
Cel namierzony. Czekam na rozkaz.
Wdowa, nie!
Rozpocząć ostrzał?
Co? Co pan robi? Niech się pan schowa!
Nie.
Steve też by dla mnie głupio nadstawiał karku.
Steve! Hej!
Nie mogę otworzyć ognia.
Sekretarz Barnes stoi na linii strzału.
Nie strzelaj! Czekaj na rozkaz!
No co ty, stary? To ja, Bucky.
Pamiętasz mnie?
Nie jesteś sobą.
Chodź, pogadamy. Jak za dawnych lat.
Co ty na to, kolego?
Ty i ja.
Carter! Zabieraj się stamtąd, już!
Nie! On jest mój.
Steve!
Zbudź się, Steve!
Steve, ocknij się!
Hej, Peg. Złapię was.
Wdowa.
Dawaj go tu. Ziemia coraz bliżej.
Peg?
Jesteśmy!
Dajesz, dajesz.
Powodzenia, Carter.
Dziękuję.
Co mam ci powiedzieć?
Jestem fanką romansów.
Witamy na archipelagu Saint Kilda.
- Nigdy nie słyszałam. - Otóż to.
I T.A.R.C.Z.A. też nie. Tu nas nie znajdą.
- Prawie się nie postarzał. - Zasługa pancerza.
Nie tylko zapewnia mu dobry wygląd, ale też podtrzymuje go przy życiu.
Nie można go wyjąć?
Chyba że chcesz go od razu przełożyć do trumny.
Pancerz się resetuje.
Zobaczymy, co powie Steve, jak się ocknie.
Co ty tam polewasz?
Szkocka mi się skończyła.
Z naszych odczytów wynika,
że z każdą aktywacją szanse Steve'a na przeżycie spadają.
Nic dziwnego, że sowieci tak rzadko go używali.
Słabo się gra w rosyjską ruletkę z biotechnologią, co?
- À propos technologii, a gdybyśmy... - Nie.
- Skoro nie Stark, to może Banner? - Nie.
Nie wystarczy go wyłączyć i włączyć. Potrzebna nam pomoc.
Nie mamy czasu na ich zabawy w szalonych naukowców.
Po dzisiejszej akcji Steve'a będą ścigały wszystkie służby świata.
W najlepszym wypadku
skończy w jakimś więzieniu, zamrożony w karbonicie.
„W karbonicie”?
Już wiem, jak spędzasz samotne wieczory.
- Znajdziemy Czerwoną Salę. - Co?
Nie zamierzam się poddać.
Oni mu to zrobili.
Jeśli jest jakiś lek, to właśnie tam.
Zawsze się zastanawiałam,
jak zyskałaś taki posłuch wśród żołnierzy w czasie wojny.
- Teraz już wiem. - Lecisz ze mną?
Zanim wstąpiłam do T.A.R.C.Z.Y., spędziłam pięć dni w węgierskich kanałach.
Wyśledziłam szefa Czerwonej Sali i zabiłam go.
A jesteś pewna, że zginął?
Wiesz, wbiłam mu korkociąg w tętnicę szyjną.
Tak że... Tak. Raczej pewna.
- Powinnaś pisać pamiętnik. - Albo podręcznik.
Ale, koniec końców, nic to nie dało.
Czerwona Sala przetrwała, bo jej położenie jest tajne.
Nikt jej nie znalazł, nawet T.A.R.C.Z.A.
Przykro mi.
Ja was tam zabiorę.
- Steve. - Peggy, to nie jest Steve.
Kopę lat, Peggy. Jestem ci winien randkę.
Steve!
Już niedaleko.
Gdzie jesteśmy?
To sokoviańska baza wojskowa.
Aż do lat 90. szkolili tu szpiegów KGB.
Jak Kreml się wycofał, Sala przejęła obóz.
Zbudowali to tak,
żeby wyglądało jak amerykańskie miasteczko z piosenki Johna Mellencampa.
- To taki rockandrollowiec. - Wiem.
Barton ciągle mi puszcza przeboje dla wapniaków.
Interes się kręci, to najważniejsze.
Piękny dziś poranek!
Baseball i szarlotka.
Czujecie? Tak pachnie wolność!.
Dzień dobry, sąsiedzie! Kocham Amerykę.
Czuję się jak w kiepskim horrorze.
A walczyłam z ośmiornicami z kosmosu.
Dałem znać Czerwonej Sali.
Zgłosiłem usterkę zbroi i wezwałem transport.
Mamy trochę czasu.
Coś nowego.
No dobra.
To ja pójdę znaleźć jakieś stoisko z lemoniadą czy coś.
Nie za wiele pamiętam.
Jak się ocknąłem, rządził mną ten pancerz.
Jakbym patrzył na świat przez pancerną szybę.
Przestąpiłam próg.
Nagle było już po wojnie, a ja byłam w przyszłości.
I jak ci się podoba przyszłość?
Na pewno jest szybsza.
Auta, komputery... Nawet wieści roznoszą się szybciej.
A... tańce?
Nadal wolne.
Śliczny dzidziuś!
Też mogłeś to mieć po wojnie.
Żonę, dzieci, domek na przedmieściach.
Barnes w to poszedł.
- Pogratulować. - Steve...
Nie widziałem w tym sensu bez ciebie.
Przez całe lata ścigałem HYDRĘ.
Dzięki temu mogłem zapomnieć, że cię przy mnie nie ma.
- Szalone. - Nie.
Raczej bardzo ludzkie.
Ale teraz jesteś przy mnie.
Nareszcie.
Peggy!
Strzałki Wdowy. Nieźle boli.
Śliczny dzidziuś!
No bez jaj!
Ktoś sobie życzy szarlotki?
Mleko przyjechało!
Przesyłka specjalna!
Uwielbiam zakupy!
Ktoś sobie życzy szarlotki?
Uwielbiam zakupy!
Cudowna pogoda.
Mleko przyjechało! Przesyłka specjalna!
Uwielbiam zakupy!
Przesyłka specjalna!
Zapomniałeś wspomnieć, że te roboty nie lubią obcych!
Wybacz, słabo u mnie z pamięcią!
Ruscy tak sobie wyobrażali Amerykę?
Nie mieliśmy tu kablówki, więc...
Steve, nie!
- To jest ta słynna Czerwona Sala? - Tak. Nie ma to jak w domu.
Chyba nawet widać mój pokój.
Złe wieści, Natasha.
Przerobiliśmy twój pokój na siłownię.
Melina.
Melduj, żołnierzu.
Zadanie wykonane.
Coś ty mu zrobiła?
Tu jest o wiele szczęśliwszy.
Żadnych rozterek, żalu...
Tylko ja i zadanie.
A co to znaczy „zadanie wykonane”?
Barnes przeżył atak.
Nataszka. Naprawdę wierzysz, że go „zrestartowałaś”?
Dziwna sprawa.
Nawet jako mała dziewczynka nie dawałaś się ponieść fantazjom.
No dobra. Powiedz „a nie mówiłam”.
Później. Nie chcę się kłócić przy mamie.
- Mamie? - Pseudo.
Będę miała do ciebie parę pytań.
Musiałam cię jakoś odciągnąć od Avengersów i T.A.R.C.Z.Y.
A teraz jesteś moja.
To wszystko było ukartowane?
Ten statek, Steve... Żeby dorwać mnie?
Dobra. Chyba to jednak powiem.
Jesteś Kapitan Margaret Carter. Kobieta i szczytowe osiągnięcie nauki.
Sama nie wiem, czy cię pocałować, zabić, czy przerobić na preparaty.
Niech zgadnę. Pewnie jedno po drugim?
Tak. Dobry plan.
Nawet w Rosji wszystkie dziewczynki chcą być jak Kapitan Carter.
Wszystkie moje wdowy widziały film o tobie.
Był jakiś film?
Musical.
Możecie się teraz obie grzecznie poddać i pójść z nami, albo...
Jak miło spotkać bohatera, który przerasta nasze oczekiwania.
Brać ją.
Hej, siostry.
Co u was słychać?
Okej.
Tę agresję trzeba będzie przepracować.
Steve! Przypomnij sobie!
Jesteś Steve Rogers!
Steve, nie jesteś sobą!
Ocknij się!
To ja, Peggy.
A co z naszą randką?
Ingrid, proste plecy!
Dobrze.
Mocniej! Przywal jej mocniej!
Agnesa! Celuj w lewe kolano.
W trzeciej klasie miała wypadek na rowerze.
Tak! Świetnie.
Nie chcę walczyć!
Popatrz na mnie!
Mam już dosyć walki, Steve.
Za długo to robiłam. Żeby zakończyć wojnę...
Zapomnieć, co straciłam. Mam dosyć.
Byłam z ciebie taka dumna.
Z mojej najskuteczniejszej maszyny do zabijania.
Ale potem zaprzedałaś się Avengersom.
Przykro mi, że cię zawiodłam.
Steve... Chcę już zawsze być z tobą.
Nawet jeśli to koniec.
Chcę być z tobą.
Nie.
Nie, nie.
Steve, nie mogę znowu cię stracić.
Czekaj, nie...
Stój! Steve! Nie!
Stop!
Nat! W porządku?
Nie.
- Musimy uciekać. - Jakżeby inaczej.
Trudno to nazwać happy endem,
a z drugiej strony to jeszcze nie koniec tej historii.
Stark wie, że bierzesz jego furę?
Chciałam się wyrwać. W końcu jest piątek wieczór.
Tak bez pożegnania?
Steve nadal gdzieś tam jest.
Ty twierdzisz, że nie da się go uratować, ale ja w to wierzę.
Muszę wierzyć.
Okej.
Ruszajmy.
Jestem Obserwatorem.
Widzę wszystko. Obserwuję wszystko. I wiem...
A to co?
- Natasha! - Peg!
Peggy? Peg!
Gdzie cię wcięło?
Bardzo dobre pytanie.
To właśnie ona?
Ta, która może ocalić królową?
Nie tylko.
Ocali cały nasz świat.
No i taki to wolny wieczór.
Obserwatorze?
NA PODSTAWIE KOMIKSÓW MARVELA
Napisy: Marcin Bartkiewicz