Mama powiedziała, że mogę wpaść.
Jeśli będziesz grzeczny.
„Seks na plaży”?
Tylko seks poproszę.
Proszę, kochanie. Na zdrowie.
Czy kąpielówki Jamesa pomieszczą jego ekscytację przy pani Stratton?
Dowiecie się już za chwilę.
W porządku?
Jak najlepszym.
Posmarować kogoś?
- Łatwo się spalić w tym upale. - Dobry pomysł.
James, ja ciebie, a ty mnie.
Dzięki, Deirdre.
Dziękuję, Deirdre.
Droga do prawdziwej miłości nie jest prosta.
Wal się, Charles.
- Wiesz, jak urządzić imprezę. - O tak.
Jestem królem pieprzonego zamku.
Łap.
Dobrze, Freddie.
Wszyscy gotowi?
Uśmiech, to nie pluton egzekucyjny.
Dobra. Idziemy.
Declan, tutaj.
Z radością ogłaszamy,
że jesteśmy nowym konsorcjum o nazwie Venturer
i składamy konkurencyjną ofertę na koncesję południowo-zachodniego ITV.
Co?
Kiedy zapadła decyzja?
To osobista wendeta?
Czy tylko ty masz doświadczenie telewizyjne?
Czy lord Baddingham o tym wie?
- Na słowo, lordzie B. - Nie teraz.
Zechcesz to usłyszeć.
O co chodzi?
Złożono konkurencyjną ofertę.
Declan, Freddie Jones, Rupert Campbell-Black.
Co jest, kurwa?
Kurwa!
NAGRODY TELEWIZYJNE
JEŹDZIEC CAMPBELL-BLACK
W RZĄDZIE THATCHER
Na kanwie powieści „Rywale” DAME JILLY COOPER
RYWALE
Niewiarygodne!
Ta banda amatorów myśli, że da mi radę?
Nazywasz się dziennikarzem? Powinieneś o tym wiedzieć!
- Nie mogę być wszędzie. - Żałosne.
A ty? Czemu o tym nie wiedziałeś?
- Od razu ci powiedziałem. - Dobrze. Musimy walczyć.
Jesteśmy silniejsi i to pokażemy.
Nikt nie rozmawia z nikim z...
- Jak się nazwali? - Venturer.
Jak nazwa prezerwatyw.
Pod żadnym pozorem nie rozmawiajcie
z nikim z Venturer!
Albo wylecicie na zbity pysk!
Czemu macie na sobie kostiumy kąpielowe?
Koniec imprezy!
Przepraszam.
Nic nie zjadł?
Nawet ciastek.
Wbiłaś mi nóż w plecy, dziwko.
Tony!
Jej mąż, Rupert Campbell-Black,
i cholerny Declan O’Hara ubiegają się o moją koncesję.
Won z mojego domu!
- To moja przyjaciółka. - Już nie.
Wypierdalaj stąd!
Rany.
Hermiono!
Nigdy nie widziałam go tak wściekłego.
Ten człowiek to potwór.
Nie można się tak zachowywać.
To prawda.
Ale z tym się mierzymy.
Tony nie będzie przebierał w środkach.
Dobrze, że Cameron się nie wygadała.
Inaczej by zareagował.
W idealnym świecie jeszcze by o nas nie wiedział,
ale trzeba było się pospieszyć,
bo nie mogłeś trzymać spodni ani gęby na kłódkę.
Ale od teraz musimy w pełni kontrolować naszą kampanię.
Kampanię?
To wojna, Henry.
Tak.
Teraz zaczyna się ciężka praca.
- Geraldzie. - Oczywiście.
Wszyscy dostaną kopię naszej wstępnej oferty.
Macie znać ją od podszewki, by móc odpowiedzieć na pytania.
Potrzebujemy też ludzi z telewizji.
Producentów tworzących nagradzane programy.
Jesteście wspaniali, ale brak nam doświadczenia.
Trzeba napisać petycję.
Przekonać miejscowych, bo konsultacje są za miesiąc.
Musimy zrobić dobre wrażenie, bo lady Gosling może wycofać zgłoszenie.
Co niedzielę mam wierną widownię
i na pewno mogę liczyć na wsparcie mojej trzódki.
Zbiorę studentów i rozwieszę plakaty na uczelni.
Mogę pomóc z petycją.
Proszę.
Jeśli nauczysz mnie, co mówić, dam radę.
- To sporo nauki. - To jej pomóż.
Generał Patton miał dysleksję. To go nie ograniczało.
Taggie na czele korpusu?
Jeśli to konieczne.
Dzięki, Tag.
- Mam pomysł. - Oby był lepszy niż poprzedni.
- Odwal się. - Daj spokój...
- Już przyznałem, że to... - Przestańcie.
Wiecie, czemu nikt u mnie nie strajkuje?
Pozwalam każdemu robić to, co umie, i nie ingeruję.
Jesteśmy po jednej stronie.
Musimy działać razem, a nie się kłócić, jasne?
Tak.
Dobrze.
Twój mąż robi wrażenie.
To wszystko...
- Jest w swoim żywiole. - Tak.
Już myślałam, że znów jest mój, ale porwała go nowa kochanka.
Czuję się jak piłka na koniec meczu.
Wszyscy mnie atakują. Ciągle przepraszam.
To nie rób nic, za co trzeba przepraszać.
WITAMY W COTCHESTER
WSPIERAJCIE Venturer
Dziękuję, pani Collin. Doceniamy to.
Popieraj CORINIUM
Mogę zająć panu chwilę?
Chcę pomówić o telewizji Venturer.
- Obecnie... - Nie.
Przepraszam.
- Możemy porozmawiać... - Przykro mi.
Chce pani ulotkę? Proszę.
Dobrze.
Jestem Taggie.
Możemy porozmawiać o telewizji Venturer?
- Oczywiście. - Świetnie.
- Możemy porozmawiać o Venturer? - Nie.
- Możemy porozmawiać o...? - Nie jestem zainteresowany.
Dobrze.
Taggie!
Panie Fairburn, nie wiedziałam, że to pana dom.
- Czekaj. - Ja...
Masz ochotę na zakazaną herbatkę?
Dobrze. Chodźmy.
Liczyłem, że się spotkamy, by podziękować ci za Sylwestra.
Miał pan zawał.
To nie był zawał.
Tylko atak paniki.
Zaczęło się rok temu.
Nie rozpowiadam o tym, więc zachowaj to dla siebie.
Oczywiście.
- Już panu lepiej? - Wracam do zdrowia.
Po Sylwestrze
Rupert odwiedził mnie w domu i zrozumiał, że nie radzę sobie z mamą.
Popędził opiekę społeczną. Teraz codziennie przychodzi pielęgniarka.
To zasługa Ruperta?
Tak.
Był niezwykle pomocny.
Dziś na czerwonym dywanie pojawią się gwiazdy
z okazji Brytyjskich Nagród Telewizyjnych.
W tym roku walka w kategorii seriali jest zacięta.
Nominowani są Życie i miłości Diablicy, Śpiewający detektyw...
Cześć, chłopcy.
A może wygra faworyt publiczności, Siali chłopcy mak?
- Declan! - Ministrze! Tutaj!
Tutaj! Jak się pan miewa, panie Campbell-Black?
Szczęście dopisze?
Tutaj!
Jesteście tu nowi!
To moja pierwsza gala nagród telewizji.
Dobrze was widzieć. Pogadamy wkrótce.
- Declan! - Ministrze!
Szampana?
Dziękuję.
Mówiłem, że załatwię zaproszenia.
Przyznaję, że to był jeden z twoich lepszych pomysłów.
Tak.
Widziałeś minę Tony’ego?
Kogo dziś zwabimy?
Duży potencjał, ale to Harold White z Grenady.
Mój kandydat na dyrektora programowego.
Bierz się za niego.
- Harold! - Declan!
Miło cię widzieć.
Liczyłem, że się spotkamy.
Dzięki za dyskrecję w sprawie Venturer.
Jednak nie przeczytaliśmy waszej oferty.
Declan się nie zgodził.
Przynajmniej ktoś z was ma zasady.
I tak nie wygracie.
Cameron Cook.
Dobrze, że na panią wpadłem. Julian Hathaway.
Moja grupa składa ofertę na telewizję Yorkshire.
Chcielibyśmy, by dołączyła pani do nas.
Jestem szczęśliwa w Corinium.
Możemy przebić Tony’ego.
Też mamy spore zasoby.
Ale nie macie wizji, a dla mnie ona się liczy.
Cóż...
Odpieprz się, Hathaway.
Czego chciał ten drań?
Prosił, bym dołączyła do telewizji Yorkshire.
- I co ty na to? - Dobrze mi tu, gdzie jestem.
- Cześć, Tony. - Richard.
Miło było cię zobaczyć na zebraniu zarządu.
Pamiętasz moją żonę Alicię?
Cieszę się, że tu jesteś.
Przestań, Harold. Od dziesięciu minut mówisz, jaki jesteś nieszczęśliwy.
Zostawiłeś Corinium w bagnie pełnym agresji przesiąkniętej alkoholem
i udokumentowanej w telewizji oraz przez plotkarzy z tej strony miasta.
Kiepskie CV dyrektora zarządzającego.
Chociaż to przemyśl.
Jesteś dobrym przyjacielem, utalentowany z ciebie prezenter,
ale koncesja?
To zupełnie co innego.
Szczerze mówiąc, nie mogę ryzykować całej mojej kariery.
Haroldzie.
- Panie i panowie... - Powodzenia.
Dzisiejszą nagrodę za najlepszy serial dramatyczny wręczy Nathalie Perrault.
Wspaniale wrócić do Wielkiej Brytanii, by wręczyć tę nagrodę.
Dziękuję za ciepłe powitanie.
Najlepszym serialem dramatycznym zostaje...
C'est magnifique! Siali chłopcy mak!
Tak!
Dobra robota.
Wspaniale.
- Brawo, Tony. - Jestem dumny.
Dobrze cię widzieć.
Nagroda za przespanie się z Tonym.
To kobieta, która dostaje to, czego chce.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję za tę nagrodę.
To wiele znaczy.
Pamiętam dzień, kiedy tata przyniósł do domu pierwszy telewizor.
Ferranti. W 1952 roku był symbolem statusu.
Duże drewniane magiczne pudło
rozgrzewające się w rogu salonu.
Mój ojciec, lord Baddingham, uwielbiał telewizję.
Całymi dniami przemierzał korytarze władzy ze światowymi przywódcami,
by dobrzy ludzie wygrali złe wojny.
Wieczorem wracał do domu i oglądał Coronation Street.
Spodobałby mu się nasz serial,
który co tydzień przyciąga 12 milionów widzów.
W samej Wielkiej Brytanii. A to światowy fenomen.
Obyś był ze mnie dumny, tato.
Ale nie byłby tym, czym jest,
uwielbianym serialem na skalę krajową i międzynarodową,
bez osoby stojącej za tym programem i za Corinium.
Niepowstrzymanej Cameron Cook.
Cameron, to twoja nagroda.
Gdy Tony zaprosił mnie do Anglii, bym dołączyła do rodziny Corinium,
obiecał, że razem stworzymy nagradzaną uczciwą telewizję.
Dziękuję.
To...
To wiele dla mnie znaczy.
Gratulacje dla lorda Baddinghama, Cameron Cook
i zespołu Corinium odpowiedzialnego za Siali chłopcy mak.
Bardzo dziękuję.
Zabieraj...
Ktoś może nas zobaczyć.
Dziś jestem cały twój.
Co się stało?
Walter Scott nie żyje.
Wybacz, że zepsułam świętowanie twojej pierwszej nagrody.
Niczego nie zepsułaś.
Przykro mi.
Był takim lojalnym zwierzakiem.
Oby nikt cię nie widział.
Oczywiście miło, że przyszedłeś, ale gdyby Tony wiedział...
Nie martw się. Byłem ostrożny.
Dzięki. Jasne.
Czym mogę ci służyć?
Dołącz do Venturer.
Co?
Taggie cię nasłała?
- Mówiła, że cię spotkała. - Nie chcę litości.
To nie to, Charles.
Jesteś jednym z najlepszych.
Jesteś uzdolniony.
Raczej ignorowany.
Czujesz się bezwartościowy?
Tony się myli. Masz wiele do zaoferowania.
- Byłbyś świetnym dyrektorem programowym. - Nie. Nie mogę.
- Matka, stres... - W porządku.
A dokumenty?
Od tego zaczynałeś.
Bardzo chętnie.
Dziękuję.
- Herbata! - Tak.
Niech ta nasza nagroda będzie pierwszą z wielu.
Brawo!
- Teraz musicie podpisać nowe umowy. - Po co?
Standardowa praktyka z końcem koncesji. Tony musi wiedzieć, że jesteście lojalni.
Pani Madden dostarczy je wam jutro.
Podpiszcie i oddajcie do piątku.
Żadnych wakacji, póki tego nie załatwimy.
Nie weźmiecie urlopu, chyba że umieracie.
Od teraz do grudnia
będziemy imponować radzie kreatywnością.
Ale trzeba też zdyskredytować Venturer.
Declan nie miał pieniędzy. Więc jak zebrał fundusze?
Trzeba sprawdzić powiązania z IRA.
- Nie każdy katolik to terrorysta. - Chciał nas pogrzebać.
- Wszystko jest możliwe. - Rupert jest ministrem.
Bycie inwestorem to konflikt interesów.
Niestety nie.
Ale niech twój mąż i tak o to zapyta w Izbie.
Zasiejemy wątpliwości.
A biskup?
Pewnie zabawiał się z chórzystą. To twoja działka, Charles.
Co najważniejsze,
dowiedzcie się, z kim sypia Rupert.
- Nie takie dziennikarstwo... - Mam to w dupie!
Rano słyszałem w radiu Freddie’ego Jonesa.
Zgrywał człowieka ludu.
Ginger, przypomnij im, że jestem w zarządzie.
Nie chcę go słyszeć.
Załatwione.
Rekrutują ludzi z produkcji, więc przyglądajcie się współpracownikom.
Na zdrowie.
A teraz wypierdalać.
Przepraszam.
Był wściekły. Musisz uważać.
Uwziął się na nas?
Jest bardzo zdeterminowany.
Jak opętany.
Będzie próbował cię zniszczyć.
Dzięki za ostrzeżenie.
Bardziej się postaraj, jeśli masz pracować dla Venturer.
Tak. Bardzo dobre, Sebastianie. Bardzo śmieszne.
Tylko nie opowiadaj tego żartu Tony’emu.
Nie żartuję z tego, co nie jest śmieszne.
A to, że pomagasz im zdobyć koncesję,
nie jest śmieszne.
Podobno rosnąca liczba zachorowań na AIDS sprawia,
że rada chce, by kłaść nacisk na wartości rodzinne.
Dlatego pomyśleliśmy,
że popularność powinien zyskać program o tym, jak pozostać małżeństwem.
Na żywo.
Serio?
Tak. Świetnie. Małżeństwo, finanse, równolegle kariery,
prace domowe, seks, kłótnie, dekorowanie domu.
Będziesz go prowadził z bliską ci kobietą.
Sarah będzie zaszczycona.
Nie mówię o Sarah. Mówię o twojej żonie Lizzie.
Lizzie! Tak, oczywiście.
Więc im mniej lunchów z panią Stratton,
tym lepiej. Tak?
Oczywiście, Tony.
Zmykaj.
Tak. Dobrze.
Kochanie.
- Zgadnij co. - Co?
Mamy własny program.
Jak to?
Ty i ja.
Tony chce go nazwać Jak pozostać małżeństwem.
My w telewizji?
Głównie ja, ale Tony chce, by było autentycznie.
Nie mogę.
Wydawca domaga się wersji roboczej. Doba jest za krótka.
Pewnie, że możesz.
Możesz wszystko. Zawsze to powtarzam.
Ten program może pomóc twoim książkom
się sprzedać.
Ale nie cierpię zdjęć, a co dopiero być przed kamerą.
- Nie możesz sam? - Na litość boską!
Oczywiście, że nie. Tony chce ciebie. Nas.
Poprosił o to osobiście.
Zanim zniszczysz mi karierę, pójdź chociaż na zdjęcia próbne.
Dobrze. W porządku.
Pójdę.
To będzie przełom.
Proszę, drogie panie. Dolewka?
Przepraszam,
czemu moje dwie ulubione dziewczyny piją w moim barze
bez mojej wiedzy?
- Uciekamy od naszego banalnego życia. - Naprawdę?
Jesteś obrzydliwie opalony.
Efekt kilku tygodni gry w polo w Argentynie.
Bas.
Nie ma zmiłuj. Przepraszam.
Co za dupcia.
Teraz musimy się spotykać w tajemnicy, bo James się wścieknie.
Wprawa przed romansem.
Nigdy nie miałam romansu.
Gdyby nie moi wielbiciele,
Declan i ja byśmy się rozwiedli.
No co? Śpi z pracą.
Potrzebuję czegoś. Jak każdy. Tak się utrzymuje małżeństwo.
Mówisz jak Rupert.
Potraktuję to jako komplement.
Serio? Nigdy nie miałaś ochoty na skok w bok?
To zbyt skomplikowane.
Uwielbiam komplikacje.
Dzięki temu życie jest ciekawsze.
Mogę w czymś pomóc?
Gdzie twój ojciec?
Chryste, Charles. W co ty pogrywasz?
Przepraszam. Zmyłka dla KGB Baddinghama. Coś się stało.
A więc już wiesz.
Co zrobisz, Seb?
Powiesz Tony’emu?
Z nikim nie pracowało mi się tak dobrze jak z tobą.
Chciałbym do was dołączyć.
Jeśli mnie zechcesz.
Mogę być kolejną wtyką. Zawsze miałem się za szpiega.
Uważaj, żeby cię nie poniosło.
- Nie mogłem się oprzeć. - Naprawdę chcesz nam pomóc?
Po to zostałem dziennikarzem.
Może szef wiadomości.
Witamy.
- Brawo. - Dziękuję.
Stolik dla dwóch osób?
- To dość publiczne miejsce. - My do ciebie.
Jasne.
Pora, byś dołączył do Corinium.
Czeka na ciebie miejsce w zarządzie.
Miło z twojej strony.
Potrzebuję zaufanych ludzi, na których mogę liczyć.
Nie chodzi o pracę, a o lojalność.
O rodzinę.
Oprócz tego Corinium to bardzo dochodowy biznes.
Mamy wspaniałe plany związane z naszą ramówką.
To dobry moment, byś dołączył do zarządu.
Dzień dobry, Tony.
Właśnie dołączyłem do konkurencji.
Rupert obiecał pokazać polo w telewizji.
Coś, co mnie interesuje, a ty uważasz za śmieszne.
Chcesz mnie w zarządzie, by zaimponować radzie swoimi...
rodzinnymi wartościami.
A Venturer chce mnie, bo zna moją wartość.
Nie jestem tylko twoim braciszkiem.
Stanowię atut.
Jedynym twoim atutem jest nazwisko Baddingham.
A i to ledwo dostałeś.
Rupert kazał ci mnie skrzywdzić.
Jest aż tak zdesperowany.
Spójrzcie na siebie.
Pijak, prostak i skończony jeździec.
Macie tylko rozdęte ego.
Chętnie bym was zniszczył, ale w końcu sami to zrobicie.
Tony ma rację.
Nikt nas nie tknie.
Mamy zasady. To powinno coś znaczyć.
Niektórzy z nas mają.
Czyli Bas się nie zgodził?
To bez znaczenia, ile osób dołączy. Tylko Declan zaistniał w telewizji.
Nie stracisz szacunku, jeśli zrezygnujesz.
Całe Fulham chce naszego powrotu.
Możemy nawet wrócić do Dublina.
Mówiłaś, że będę musiał zaciągnąć cię tam siłą.
Przynajmniej ktoś mnie dotknie.
Tony namącił nam w głowach.
Tego właśnie chce.
Ale czy ma rację?
Może to głupi pomysł?
Dzień dobry, Gerald.
Dzień dobry.
Pracowity dzień.
Dzwonili z biura premier.
W jakiej sprawie?
Uważa, że wstąpiłeś do złej drużyny.
Posłowie zaczynają wątpić w twoje intencje.
Wrócisz na czas, by nagrać mój wywiad w radiu?
Zostawiłem czystą kasetę obok odtwarzacza.
O nie. Nie jadę dziś do Corinium.
James ma zdjęcia próbne z Lizzie, więc trzymam się na uboczu.
Jasne.
Dziwi mnie, że jesteś taka spokojna.
- Dlaczego? - Daj spokój, Sarah.
Jeśli Lizzie i James wygrają, Tony będzie ją też chciał w Faktach.
Cała ta chemia na ekranie.
Nie do pobicia.
Wielka szkoda.
Twoje występy podnosiły nasz status.
Tony by tego nie zrobił.
James by na to nie pozwolił.
Ambicja to okrutna kochanka.
Potrzebna ci strategia, skarbie.
Zanim cię wyleją
na zbity pysk.
Na razie.
Dzień dobry, pani Stratton.
GARDEROBA 2
Sarah, mam pół godziny do zdjęć próbnych.
- Wiem i chcę ci pomóc. - Nie ma mowy.
No weź. Rozluźniony lepiej się prezentujesz.
Już jestem rozluźniony.
- Naprawdę? - Tak. Słuchaj, Sarah...
Czego Tony nie wie, tego mu nie żal.
Lizzie Vereker na zdjęcia próbne.
- Proszę usiąść. - Dziękuję.
Pani Vereker czeka w recepcji.
Pani Vereker, gotowa na telewizyjny debiut?
Nie bardzo, ale czy dobrze wyglądam?
Dział garderoby na pewno pomoże.
Tędy.
James jest tutaj.
Chce się pani przywitać?
Chodźmy do garderoby.
Dobra. Światła.
Zaczynamy.
Kamera gotowa.
Jedynka, pojedyncze ujęcie.
John, ujęcie obojga. Pięknie. Dobra.
Opuśćcie plan, drogie panie.
Czkawka czeszki. Trzy trzynaście trzydzieści trzy.
Czerwone światło!
- Uwaga. - Gotowa?
- Kamera. - Będziesz wspaniała.
Trzymajmy się za ręce.
Bardziej małżeńsko.
- Wchodzimy za pięć, cztery, trzy... - James?
Chwileczkę.
Witam w Jak pozostać małżeństwem.
Nowy cotygodniowy cykl, w którym sprawdzamy, jak radzą sobie pary.
I zdradzimy...
I zdradzimy przepis
na długotrwałą miłość.
Jestem Lizzie Vereker, pisarka romansów i mama dwójki dzieci.
Mnie nie trzeba przedstawiać. James Vereker.
- Pobraliśmy się siedem... - I jak?
Nieco zielona, ale da radę.
Dzięki niej nie jest tak sztucznie. Jak w prawdziwym małżeństwie.
Będziemy gospodarzami programu Jak pozostać małżeństwem.
Świetny pomysł.
Program czy małżeństwo?
Jedno i drugie.
Teraz pomówmy o kimś z pańskiej partii, panie Stratton.
Jest na ustach wszystkich.
Jeździec, parlamentarzysta, a teraz producent telewizyjny.
Co dalej? Mąż Joan Collins?
Minister sportu ma powodzenie, co?
W rzeczy samej.
W imieniu całej partii mogę stwierdzić,
że ministrowie powinni skupić się na tym, czego potrzebują wyborcy.
A nie szukać alternatyw dla Grange Hill.
Czy pan Campbell-Black rzucił na szalę swoją karierę polityczną?
- Nie mógłbym... - Wyłącz to.
Ale...
Zjedź tutaj.
Dokąd jedziemy?
WEMBLEY ARENA Wyjście południowe
Dobra dziewczynka.
Rupert i Belgravia przeskakują nad wodą i skręcają.
Snakepits pędzi po torze, jakby przeszkody nie istniały.
Heroiczny wysiłek.
Utrzymaj. No dalej.
Weź się w garść. Tylko ty i ja. Dobrze.
Rupert Campbell-Black i Rocky zdobyli złoto!
Tak! Świetnie!
Brawo, Rocky!
Złoto olimpijskie dla Wielkiej Brytanii.
Rupert Campbell-Black dokonał tego, mimo zwichniętego barku.
Takie zwycięstwo się nie powtórzy.
Wszystko w porządku?
Co się stało?
Ktoś umarł czy...?
Tylko ja.
Chodź. Idziemy.
Dobrze. Następny przystanek: klub rugby.
Pięć kilometrów drogą, a potem druga w lewo.
Pub będzie na rogu.
KLUB RUGBY
Taggie, co ty tu robisz?
- Chcę opowiedzieć o sporcie w TV. - Im? Są trochę hałaśliwi.
- Ale są na mojej liście. Więc... - No dobra.
Chodź.
Zamknijcie się, głupki.
Ta młoda dama chce porozmawiać o telewizji.
Dawaj, kochaniutka!
Zaczynaj.
Dzień dobry.
Pokaż cycki!
Chciałabym pomówić o witalności sportowej Rutshire.
Ja ci pokażę witalność!
Posłuchaj pani.
Telewizja Venturer...
Nie słychać cię!
...ubiega się o koncesję południowo-zachodniej ITV w tym regionie.
Potrzebujemy waszego wsparcia w kampanii.
Jesteśmy zainteresowani różnymi poziomami rugby i w przyszłości chcemy...
promować sport.
Lepiej już idź, Taggie.
Zanim zdziczeją.
Zostawię to tutaj.
Skręć w lewo za wioską
i jedź tą drogą jakieś trzy kilometry.
Skręć w lewo na rozwidleniu i podążaj za znakami...
Tu nie ma rozwidlenia.
Do kurwy nędzy.
Cholera!
Cholera.
Otwórz drzwi.
Nic ci nie jest?
- W porządku? - Tak.
Sydney nie widział cię na zakręcie.
Jesteś ranna?
- Nie. - Na pewno?
- Potrzebuje karetki? - Nie.
- Nic mi nie jest. Już dobrze. - Oddychaj.
Spokojnie.
Odwiozę ją do domu.
Do jutra, Gerald.
- Wszystko w porządku? - Tak.
...drogi. Teraz wypatruj poczty, która powinna być gdzieś...
To ty?
Mam kiepską orientację.
Nigdy nie podróżowałaś sama?
To nic. Trzeba odwiedzić wiele miejsc.
Ale dziś było ciężko.
Nic nie mówisz.
Mam sporo na głowie.
Martwisz się o koncesję?
Nie.
Ani trochę. Zamartwianie się jest dla frajerów.
Dzięki za odwiezienie.
Choć tyle mogłem zrobić.
Cóż...
Premier ogłasza jutro wybory.
Będę agitował po całej okolicy.
Może dołączysz?
Połączę to z Venturer.
We dwójkę raźniej.
Możemy nawet użyć głośnika,
- gdy nikt z partii nie będzie słuchał. - To dozwolone?
Sprawimy, że tak.
Dziękuję.
Jak wrócisz?
Przejdę się.
Jest
piękny wieczór.
- Dobra, no to... - Tak.
Dobrze.
Nie martw się.
Jesteś zwycięzcą. Coś wymyślisz.
Co ty tu robisz, do cholery?
Pięć minut. Potem pójdę.
Pięć minut i dzwonię na policję.
Nie powinienem był podkradać waszej oferty.
To było podłe.
Nie cofnę tego,
ale w ramach rewanżu mogę ci dać naszą ofertę.
W pakiecie z propozycją: dyrektor programowa.
Wolna ręka w kwestii programów.
- Nie stać was na mnie. - Wręcz przeciwnie.
Ale możemy zaoferować coś więcej niż pieniądze.
Zostań z Tonym, a nigdy nie będziesz partnerką.
U nas możesz stworzyć
własne imperium.
Przeczytaj ofertę, zastanów się. Zrób, co musisz.
Ale mówimy poważnie.
Chcemy cię.
Mogę to od razu dać Tony’emu.
Podejmujesz duże ryzyko.
Jesteś tego warta.
Spotkanie u mnie o 15 w niedzielę.
Jeśli spodoba ci się oferta, przyjdź.
Myślę...
że nie minęło pięć minut.
Halo.
Freddie, tu Lizzie.
Cześć.
Myślałem o tobie.
Naprawdę?
Tak.
Czy to zbyt bezpośrednie?
Ani trochę.
Chciałam spytać, czy oferta lunchu jest aktualna.
Pomarańczowy tropikalny.
Tak, ten. Postaw tam.
- Sharon, co ty robisz? - Tak.
Oczywiście.
- Ale tylko jeśli jesteś pewna. - Jestem.
I zarezerwuj coś z pokojami.
Dobrze.
Odłóż je.
Nie możesz...
Cameron?
Tutaj.
Jest niedziela. W porządku?
Musiałem cię zobaczyć.
Otwórz.
Jeśli wygramy przetarg, zamienię to na pierścionek zaręczynowy.
Właśnie zamówiłeś program Jak pozostać małżeństwem.
Miałaś rację, świetny pomysł z odpowiednią osobą.
Nie chcę cię stracić.
Kiedy wygramy, ujawnimy się i się pobierzmy.
Co ty na to?
Rupert, musimy zaczynać.
- Dobrze cię widzieć. - Ciebie też.
O 17.00 mam podwieczorek u Matek Chrystusowych.
No dobrze.
Mam dobre i inne wieści.
Dałem Penscombe jako zabezpieczenie i wziąłem 7 milionów pożyczki.
Więc z twoim wkładem będziemy kryci przez dwa lata.
- Rany. - Genialne!
Dałeś dom w zastaw?
Stawiam wszystko.
- Chryste. - A te inne wieści?
Dałem rolę dyrektor programowej Cameron.
Czy to ta czarna kobieta?
Niestosowne.
Oszalałeś, Rupert.
I dałem jej naszą ofertę, by zobaczyła, co planujemy.
Co takiego?
- Czemu to zrobiłeś? - Co jest, kurwa?
Co powiedziała?
Nic.
Powiedziałem jej, żeby przyszła na trzecią.
- Ku... - Minęło pół godziny.
Chcę wygrać. Nikogo nie znalazłeś. Ona jest jedynym atutem Tony’ego.
Więc pomyślałeś, że dasz jej nasze.
Da ofertę Tony’emu, a on zniszczy nasze plany.
Nie zrobi tego. Jest niesamowita.
- Potrzebujemy jej. - Chyba ty.
- Na jej plecach. - Wal się.
Dołączyłem do was, by uciec od takich tyranów.
Będę się musiał z nią użerać.
Na szczęście nie, bo zdradziecka suka i tak nie przyjdzie.
I tu się mylisz, Declan.
Zdradziecka suka przyszła. I do was dołączy.
Ty wspaniała kobieto.
Twoja wizja jest imponująca.
- Przekonaliście mnie. - Wybacz, Bas.
- Ja mogę urzeczywistnić tę wizję. - Mam ci zaufać?
To ryzyko.
Ale wiesz, jak daleko się posunę dla czegoś, w co wierzę.
To na pewno jest warte ryzyka.
Za nową dyrektor programową Venturer.
Cameron Cook.
Zdrowie.
Za Cameron!
Pieprzenie.
Wtajemniczmy Cameron.
W porządku?
Declan dostanie swoją pieprzoną koncesję.
A co ze mną?
Daj spokój.
Zobaczymy się później?
Dopracujemy szczegóły naszej znajomości?
Brzmi świetnie.
TAKSÓWKI RUTSHIRE
Myślisz, że możesz jej ufać?
Nie wiem.
Jak się nazywa?
- Myślałam o Siegfriedzie. - Nie wolno.
A więc Siegfried.
No cześć.
Daj mi pięć minut.
Zwiększymy inwigilację.
Podsłuchujemy telefony i otwieramy pocztę.
Myślałem o bardziej osobistej inwigilacji.
Wszystkich?
Oczywiście. Wszystkich.
Siegfried. Chodź, mały.
Dobry piesek.
Napisy: Karolina Gruszczyńska