W dniu, gdy czwartoklasiści zaczną przygotowania do nowych egzaminów GCSE,
ostro przemaglujemy grupę sklepikarzy,
żeby sprawdzić, ile pamiętają z matmy.
Tymczasem tu, w Corinium, nie możemy się doczekać
naszego nowego programu, Declan na żywo.
Pierwszym gościem będzie hollywoodzki awanturnik, Johnny Friedlander.
Jedna z najjaśniejszych gwiazd kina udzieli pierwszego wywiadu,
odkąd dwa lata temu padł ofiarą skandalu z sekstaśmą.
Stroniący od ludzi gwiazdor jest w drodze do studio Corinium.
Czy Declan skłoni go do zwierzeń?
Co z plotkami o Jamesie Bondzie?
To wszystko w Declan na żywo, dziś o ósmej.
Udzieli pierwszego wywiadu tutaj, w Corinium, zaraz po Coronation Street.
Na pewno będę oglądał.
Uciekaj.
JEŹDZIEC CAMPBELL-BLACK
W RZĄDZIE THATCHER
Na podstawie książki „Rywale” DAME JILLY COOPER
RYWALE
Johnny! Kocham cię!
- Powiedz o skandalu. - Skomentujesz?
Pan Friedlander. Witamy w Corinium.
- Proszę mi mówić Johnny. - Tony Baddingham. Zapraszam.
Twój pierwszy występ na żywo.
Chyba nie w tych skarpetkach?
Jeśli się uda, nikt nie będzie patrzył na moje stopy.
- Powodzenia, Declan. - Dzięki.
- Cześć, Seb. - Ważna noc.
- Cześć, Seb. - Zaczynamy.
Tak jest.
Dobrze. Tak.
Do pubu wchodzi dwóch Irlandczyków
i widzą ogłoszenie: „Najmę do wycinki trzech drzew”.
Jeden mówi do drugiego:
„Szkoda, że jest nas tylko dwóch”.
Słyszę cię, Brian.
Nie żartuje się już z Żydów i czarnych, czemu kpisz z Irlandczyków?
Dobra. Możemy prosić o poziomy?
Skończ z tymi żartami, bo ci przywalę.
Taki poziom wystarczy?
Tak. Słyszę wyraźnie. Wybacz.
Cameron, jesteś tam?
Co mam zrobić z kartami?
Rozmawialiśmy o tym. Declan O’Hara nie chowa się za biurkiem.
Gdybyś dał mi zobaczyć pytania,
mogłabym ci je podpowiadać.
Zaufaj mi, dobra?
Gdzie jest Johnny?
Houston, mamy problem?
Declan to dziennikarz o międzynarodowej renomie.
Zostawił dla nas BBC. To duży komplement.
Jestem pod wrażeniem, lordzie B.
Oczywiście to żona ogląda telewizję w naszym domu.
Głównie filmy dokumentalne, ale Dallas to moja słabostka.
Któż nie kocha tego serialu?
- Cześć. - Hej. Dzięki za zaproszenie.
Niektóre z naszych nowych programów mogą dorównać JR-owi.
Widzieliście Siali chłopcy mak?
- Matrona przyszła. - Przepraszam.
Lady Gosling, jak miło.
Zna pan wielebnego Penneya?
Mój zastępca w komisji ds. odnowienia koncesji.
- Pewnie. - Nie mogę się doczekać
rzetelnego dziennikarstwa telewizyjnego.
Właśnie mówiłem,
że skoro w każdym salonie stoi telewizor,
stacje telewizyjne muszą zrozumieć,
że od nich zależy moralność w całym kraju.
Pracuję.
Czas na show, panie Friedlander.
Siali chłopcy mak,
w środy o dziewiątej wieczorem.
Cudownie.
Wspaniałe wino.
- Ile mamy czasu? - Po to je robią.
Otworzę.
Chyba znaleźliśmy lisa.
Drzwi na prawo, Rupert.
Tag, to on. O mój Boże.
Nie prowokuj...
Cześć, Rupert.
Lizzie, kochanie. Przejeżdżaliśmy obok.
- Udany dzień? - Mały skurwiel nam się wymknął.
„Łowiectwo przerywane”.
Przepraszam. Jestem Caitlin. Jak się masz?
Siad, króliczku.
Chyba znalazłaś Świętego Graala.
Nie martw się, Declan. Orzeł wylądował.
Możemy prosić o spokój?
- Co jadłeś na śniadanie? - Chcesz mnie wsadzić do paki?
- Declan się denerwuje. - Zignorował mnie dziś.
Niefajnie być takim sztywniakiem.
Zamknij się albo spierdalaj.
Puść muzykę.
Pięć, cztery...
NA ŻYWO
Trzy...
Dwa...
Jeden, wchodzimy.
NAGRYWANIE
Nie na widowni, Maud?
Tata się wtedy denerwuje.
Czy to nie głupie?
Bardzo liczy się z twoim zdaniem.
To znaczy, że omijają mnie przyjęcia.
Dobry wieczór. Jestem Declan O’Hara.
Dzisiejszym gościem jest jedna z najsłynniejszych gwiazd.
Zmieszczę się?
Gwiazda kasowych hitów: Ostatni człowiek na Marsie,
Autostrada nr 12, Nieśmiertelnik 3: Podróż do Wietnamu.
Był nominowany do wielu nagród,
ale ostatnio to jego burzliwe życie
i oczywiście fakt, że padł ofiarą okrutnej pułapki,
przyciąga niemal tyle uwagi, co jego filmy.
Johnny Friedlander, witamy.
Jak to jest widzieć byłego wspólnika w rozpuście?
Znasz Johnny’ego Friedlandera?
Mieliśmy kiedyś wspólne kochanki.
Tak, ale nie byłem tak głupi, by dać się nagrać
- podczas seksu. - Dziękuję. Ale tłum.
Cieszą się na twój widok.
To miłe.
Trochę minęło, odkąd to robiłem.
- Czemu teraz? - Zbliż na Johnny’ego.
- Cóż... - Dobra.
...pora iść naprzód.
Po to tu jesteśmy.
Wokół twojego ostatniego filmu pojawiło się dużo kontrowersji.
Podobno spóźniałeś się na plan.
Kłóciłeś się z reżyserem.
Zemdlałeś za kierownicą po pijaku.
Nikt nie przygotowuje ludzi na sławę.
Nie wiadomo, co będzie, gdy dostaniemy cały worek słodyczy.
Ja się za bardzo objadłem cukierkami.
Dobrze idzie, prawda?
Pewnie.
Poza skarpetkami.
Jezu Chryste. Kto się na to zgodził?
...to raczej w komediach.
A jak to było, kiedy zjechałeś z tego mostu?
Obudziłem się, gdy tylko wpadłem do wody.
Ale to było straszne.
Dzięki Bogu, że jechałem kabrioletem, bo leżałbym na dnie rzeki.
Ale musiałem iść na odwyk.
Czterysta piętnaście dni później świat wygląda piękniej niż kiedykolwiek.
Porozmawiamy o sekstaśmie?
Czemu nie?
Powietrze można nożem kroić, ludzie srają po gaciach.
Co z dziewczyną?
Z panną Cortes.
- Nie wiem. - Nie widujesz jej?
Nie wysyłamy sobie prezentów na święta.
To aktorka, prawda?
Nie wiem. Poznaliśmy się w barze.
Mam nadzieję, że dobrze na tym zarobiła.
Pięć tysięcy to dużo?
Według pani Cortes tyle jej zapłaciłeś za seks
i zaniesienie taśmy do National Enquirer.
Co?
O kurwa.
Twierdzisz, że jesteś ofiarą, a w rzeczywistości zapłaciłeś jej
za nagranie waszego seksu, z pozoru z ukrycia,
żebyś mógł udawać przed prasą,
że cię wrobiono.
Jednocześnie zyskać współczucie jako ofiara pułapki
i zdobyć rozgłos, robiąc z siebie boga seksu.
Ona też zyskała rozgłos.
Pozwoliłeś, by prasa tak ją oczerniła,
że nie ma już czego szukać w zawodzie aktorki.
Mogłeś wyznać prawdę, ale tego nie zrobiłeś.
Świat by ci uwierzył, ale twoje milczenie ją zniszczyło.
Z dnia na dzień twoje akcje wzrosły, a Pia Cortes straciła mieszkanie.
Pięć tysięcy dolarów za reputację kobiety. To uczciwa cena?
Jaką reputację? Była aktorką porno. Zapłaciłem jej za kręcenie porno!
Kurwa. Straciliśmy go. Zaraz sobie pójdzie.
O rany. Dupek ze mnie.
Czemu to zrobiłeś?
Każ dwójce filmować Johnny’ego.
Ujęcie na Johnny’ego. Zbliżenie.
Powoli.
Tego nie zobaczysz w BBC.
Pokaż krople potu na jego czole. To jest to.
Ostatnie cztery filmy były klapą, więc się bałem.
W Hollywood najgorsze jest, że gdy wypadasz z gry,
myślisz tylko o tym, jak wrócić.
Ale się porobiło.
Najgorsze, że...
dziewczyna naprawdę mi się podobała.
Miała coś w sobie.
Co byś jej powiedział,
gdyby tu była?
Jest w Los Angeles.
Może to zobaczy. Nie wiadomo.
Dobra. Zgoda.
Pia, jeśli to oglądasz, to przepraszam.
Dupek ze mnie.
Pozwól, że postawię ci drinka albo samochód.
Co tylko chcesz.
Przepraszam.
Za długo trzymałem to w tajemnicy.
Dobrze było to z siebie wyrzucić?
Boże, ale dobra woda.
Mogę jeszcze?
Zapraszamy po przerwie.
Zapytam Johnny’ego o Jamesa Bonda.
Nie odchodźcie.
Zeszliśmy z anteny.
Uwaga, mamy trzy minuty.
Więcej stresu, niż się spodziewałam.
Tatuś nigdy nie odpuszcza.
Twój Declan jest w tym mistrzem.
Czy to podniecające? Kręcenie filmu?
Chyba tak, jeśli robi się go dla siebie
albo ogląda w chwilach samotności.
Albo razem na rozgrzewkę.
Tak, może być całkiem gorąco.
Z odpowiednim partnerem.
Nie wyobrażam sobie, by James chciał nakręcić ze mną taki filmik.
Kamera pogrubia, a on już myśli, że jestem przy kości.
- Oszalał. - Tak.
Jesteś wspaniała.
Komu kanapkę?
Umieram z głodu.
Ty je zrobiłaś, Taggie?
Co za ambrozja.
Powiedz, że będziesz dla mnie pracować.
Caitlin, przynieś jeszcze jedno.
Próbowałam pracować w restauracji.
Za dużo się działo.
Mogłabyś gotować na przyjęciach.
Jako prywatna kucharka.
Miałabyś zlecenia. Mogę rozpuścić wici.
- Caitlin! - Tata wrócił.
Proszę. Pańska garderoba.
Postaw coś pod...
A Johnny Friedlander się barykaduje?
Miał głupkowaty chód...
Wiesz, co powiedział Cubby Broccoli, gdy zadzwonili moi ludzie?
Że wolałby na Bonda kobietę.
Panie i panowie, Johnny Friedlander.
Cholernie dobre. Świetna robota.
Johnny, poznaj nasz zespół.
- To Ginger Baines. - Miło mi.
Drań podrzucił Johnny’emu
butelkę wódki do garderoby.
Nie, ja to zrobiłam.
Co?
Czemu mi nie powiedziałaś?
Twój pierwszy program powinien zapierać dech w piersiach.
- Nie zdam się na los. - Kurwa.
Nie mówiłeś, że go wypatroszysz na wizji.
Chujowy ruch wobec producenta.
Nie musieliśmy go upijać.
Nie potrzebuję pomocy.
Biurko też nie było ci potrzebne.
- To Ester McCloud. - Jak się masz?
A to lady Gosling.
- Miło mi. - Witam.
- Freddie Jones. - Cześć.
- Miło mi. - Jego śliczna żona.
- Cześć. - Jak się masz?
- James Vereker. - Cześć.
- To chłopak z reżyserki, Seb. - Miło mi.
- Jestem Daysee. - Jak się masz?
- To jest Deirdre. - Cześć.
Przynajmniej cię nie nagrał.
To palant.
Jesteś jak Aniołek Charliego.
Dzięki, Seb.
To miłe.
Jest bardzo dobry, prawda?
Nowy klejnot w koronie Corinium?
- Ciekawe skarpetki. - Tak.
Ma charakter.
To powiew świeżości.
Szkoda, że Campbell-Black nie może dołączyć.
Cóż...
Freddie Jones się zgodził?
Jak najbardziej.
Będzie z niego większy użytek.
Znajomość technologii, biznesu, realnego świata...
Muszę przyznać, że Declan ma jaja.
Myślałem, że Johnny mu przywali.
Jak ty to wytrzymujesz?
Zdradzić ci sekret?
Pierwszy raz robiłam show na żywo.
- Podobało ci się? - O Boże. Ta adrenalina.
Było super. Ale nie pytajcie o szczegóły. Mam mętlik w głowie.
Poznaliście Cameron?
Szukasz ludzi lubiących pracować pod presją.
- Diamenty. - Zgadzam się.
Dlatego zapraszamy cię do zarządu.
Czeka cię dziś najlepsze jebanie w życiu.
Tak.
Czy to nie dziwne? A potem
- zaczął się u nas pojawiać. - O nie.
Tak bardzo zakochał się w mamie.
Ale w końcu tata się dowiedział i wcale nie było mu do śmiechu.
Caitlin.
Właśnie dlatego wyprowadziliśmy się z Londynu.
Tata dostał tę pracę w dobrym momencie.
Pani Thatcher mówi, że jeśli mam odnieść sukces w polityce,
powinienem unikać kłopotów.
Czyli koniec z minetą.
Maud na ciebie leci.
Declan to nie wymoczek. Uważaj na siebie.
Wiesz, że bardzo cię kocham.
Ale nigdy nie mów mi, co mam robić.
Pewnie jesteś wyczerpany.
Jak mi poszło?
Byłeś wspaniały.
Ale jesteś mokra.
Cały wieczór myślałam o twoim powrocie do domu.
O co chodzi?
Wszystko gra?
Okropny wieczór.
Przykro mi.
Mogłeś pójść ze mną obejrzeć show Declana.
Było...
świetne.
Okaż trochę wsparcia, Lizzie.
Pierwszy dzień w internacie.
Nic nadzwyczajnego, nie?
Nie zawiozę cię, bo tata rano potrzebuje auta.
Nie chodziło mi o ciebie.
Żegnaj, śliczny, brzydki psie.
Mamusia będzie coś kombinować z Rupertem?
Nie będę jej znów kryła, jeśli to zrobi.
Mamie i tacie nic nie będzie.
Przypilnuję ich. Obiecuję.
Będę tęsknić.
- Ruszaj już. - Jadę.
Tylko ty i ja, piesku.
Dobry wieczór. Jestem Declan O’Hara.
Pokaż nam kilka ruchów.
Dobra.
Dajesz.
Proszę.
Na dzisiaj to wszystko.
Proszę państwa, Paul Robinson.
Capnął mnie.
Złaź ze mnie.
Złaź, stary.
Spierdalaj!
Cudownie.
10 milionów widzów piąty tydzień z rzędu
O Boże.
No proszę.
Skoro to zwykła sąsiedzka kolacja,
czemu Valerie Jones nie zaprosiła taty i mnie?
- Nie wiem. - Zaprosiła, ale odmówiłem.
No co? Mam pracę.
Nigdy nigdzie nie wychodzę.
Jak mamy kogoś poznać,
skoro odrzucasz wszystko, by przygotować swój głupi program?
Mój głupi program opłaca nam rachunki
w tej gnijącej kupie cegieł, a ty tylko wydajesz.
Po chuj nam harfa?
Chcesz mi odebrać muzykę? Tylko to mi zostało.
- Lecę do pracy. - Nie skończyłam.
Pogadamy później.
- Powodzenia. - Pa.
Dobrze, że kupiłeś klasztor, bo czuję się jak zakonnica.
Znowu mnie karze.
Kiedy to się skończy?
10 MILIONÓW WIDZÓW
Gratulacje dla obojga. Dziesięć milionów.
W tym tygodniu chcę 12 milionów.
Jak wyciągnąłeś tę historię od Micka Jaggera?
Ludzie lubią mi się zwierzać. Jestem psychiatrą gwiazd.
Kto następny?
- Diana! - Nie występuje w telewizji.
- Arnold Schwarzenegger? - Nie umie mówić.
- Joanna Lumley. - Rupert Campbell-Black.
Nie ma mowy.
Celebryta, olimpijczyk, obiekt westchnień i minister sportu.
Z pewnością niezwykły kierunek.
Wieje nudą.
Do wywiadu z kimś, kogo polityki nie cierpię, wolę godnego przeciwnika.
Możesz na chwilę schować fiuta?
Jak zakryjesz waginę.
Dobra.
Declan ma rację. Campbell-Black to arogancki gnojek.
Snob działający ludziom na nerwy.
Dlaczego tak go nie znosisz?
Bo zawsze dostaje to, czego chce.
Joyce, Rupert Campbell-Black?
Nie zdziwiło mnie odejście żony.
Nigdy się nie zmieni, co?
Czyż to nie interesujący rozmówca?
Jako jedyny w Anglii
zdołał wyjść z seks skandalu z awansem.
Minister sportu, na miłość boską.
Gra nago w tenisa.
To niereformowalny gnój.
Po co podlewać nawozem jego przerośniętego ego?
Kogo chcesz, Declan?
- Thatcher. - Margaret Thatcher?
Nie. Pieprzonego Dennisa Thatchera.
Ona i tak się nie zgodzi.
Ma mnie za lewaka z IRA.
Przekonajmy się.
Przekazałem partii torysów pokaźne sumy.
Społeczeństwo nie decyduje o wyniku wyborów, prawda?
Co się gapicie? Spierdalać.
Mamy robotę.
- Declan? - Tak?
Nie idź. Napij się.
Panie przodem.
Masz oglądalność, za którą większość sprzedałaby własną babcię.
Czemu wciąż jesteś tu nieszczęśliwy?
Chodzi o Cameron?
Nie.
Twarda sztuka, ale masz rację, wie, co robi.
Mam dużo na głowie.
Chodzi o pieniądze.
Mam nieopłacone podatki.
Osiemdziesiąt tysięcy.
Londyn nie był tani.
Nie z żoną, która urządza imprezy, bo ktoś wydmuchuje nos.
No dobrze...
Może uporam się z urzędem skarbowym za ciebie?
Oddasz później. Nikt nie musi wiedzieć.
Tylko nas dwóch. I mój księgowy.
Miło z twojej strony.
Dbam o własny interes.
Z zajętą głową mi się nie przydasz.
Jeszcze jeden?
Zdrowie.
Zawsze byłaś taka wysoka? Zwykle dobrze oceniam wzrost.
Nie sądziłam, że będę kelnerować.
Ja nie mogę tego robić.
Chodź zgodnie z ruchem wskazówek.
Nie podjadaj, Sharon.
Trzeba sporządzić menu.
Po jednym na każdy koniec stołu, po francusku.
Cześć, Taggie. Niezły strój. Coś ładnie pachnie.
Wciąż jestem na ciebie zła, Fred.
Czemu zaprosiłeś singla?
Co to za przyjęcie z dziewięcioma gośćmi?
Dziesięcioma, bo zaprosiłem samotną kobietę.
Fred, jak mogłeś?
Teraz muszę zmienić usadzenie.
Wspaniałe. Zjedz sobie.
Pomogę ci z menu.
Uczę się francuskiego do GCSE.
Zaraz tu będą, pani Makepiece.
Tak, pani Jones.
Zdecydowaliście, czy najpierw ser, czy pavlova?
Fred? Ser czy deser?
Szykowne osoby mówią pudding.
Pudding? Ale „deser” jest francuski.
- Agatha, jak myślisz? - Nie wiem.
Pudding. Uczą tego w szkole z internatem.
Głowa do góry.
Zapracowaliśmy. Pora się tym cieszyć.
Kto by pomyślał, że będziemy zabawiać arystokratów.
Racja.
Przyjemna kolacja,
a Freddie dostanie miejsce w zarządzie.
Zasugerowałem lady Gosling, że już się zgodził.
Musimy go upolować dziś wieczorem.
Inaczej pożegnamy się z koncesją.
Oczywiście. Operacja „Zabójczy urok”.
To prawda, zabójczy.
Będziemy musieli podziwiać meble.
I dopasowane dywany.
Nie przejmuj się Valerie Jones.
- Wiesz, kogo przypomina? - Kogo?
Twoją matkę.
Chodź.
Mamy pięć minut.
Właśnie tyle zajmie mi dopięcie tej sukienki.
Nie, dobra.
I proszę,
pilnuj się dziś wieczorem, dobrze?
Chcę, żeby Tony zaprosił mnie do zarządu Corinium,
musimy dobrze się prezentować.
- Godnie. - Kochanie, chodzi o Ruperta?
To był tylko głupi flirt.
Wiesz, że ciebie kocham najbardziej.
Myślałam, że chcesz młodej żony, którą wszyscy podziwiają.
Chcę, kochanie.
Ale wolę, by podziwiali cię z daleka.
To był duży remont?
Tak. Było strasznie ciasno.
Trzy sypialnie i jedna łazienka, więc musieliśmy rozbudować.
Po położeniu starych kamieni
nie da się ich odróżnić od nowych.
Myślałem, że to zabytek.
Bo tak jest.
Fred ma wysoko postawionych przyjaciół.
Potrzebny jest przestronny salon dla gości.
Salon?
Zachowuj się. Jesteśmy czarujący.
Chyba o tym śniłem.
Valerie mi kazała.
Za krótka.
„Zwięzłość jest duszą dowcipu”.
Prawie widzę, co masz pod spodem.
To zabytkowy budynek. Obowiązują zasady.
Wyglądasz olśniewająco.
James jej nie znosi, ale nie zrobiłam prania.
Witaj, Valerie.
Dobry wieczór, Stratton.
Chyba masz mylne wyobrażenie o meczu tenisa z twoją żoną.
Na kontynencie takie coś nikogo by nie zdziwiło.
Normalna zabawa na świeżym powietrzu.
Uścisk dłoni i zgoda?
Freddie!
Nagłośnienie!
Przepraszam. Pomyliłem pokoje.
Freddie ma oszałamiający sprzęt.
Spędziłaś popołudnie na kanapie z moim mężem?
- Tak. Gniewasz się? - Nie. Cieszę.
Obyś go pochwaliła, że było wspaniale.
- Dzięki, Fred. - Natura nie znosi próżni.
Moja sprzątaczka też.
- Całkiem niezłe. - Dziękuję.
- Całkiem niezłe. - Freddie!
Pokażesz mi ten sprzęt?
Zaraz wracam.
Gospodarz cię uwielbia.
Pewnie siedzicie razem przy kolacji.
Idę zerknąć, jak tandetnie Valerie urządziła kibel na parterze.
Toaletę, kochanie.
Pomaga nam Agatha. Zatrudniliśmy ją na tę imprezę.
Płacimy ekstra.
Telewizja satelitarna to nie zagrożenie.
Otwórzmy się na możliwości.
Ale twoja wiedza będzie nieoceniona.
Pewnie jesteś zajęty.
Ale chyba lubisz być przydatny. Będzie fajnie.
Próbuje cię zwabić do rady?
Jesteśmy rentowną firmą ze świetnymi perspektywami.
Korzyści finansowe są znaczne.
Zawsze chodzi o pieniądze?
Freddie to biznesmen, jak ja.
- Czy kiedykolwiek mu odmówiłeś? - Często.
Podobało ci się polo?
Masz na mnie zły wpływ. Trzy dni bolała mnie głowa.
Freddie!
Pan Vereker i pani Stratton są w telewizji.
- Tak. Musisz to zobaczyć. - Tak.
- Witaj, Sarah. - Cześć, James.
- To czysta przyjemność. - Patrz, Sarah, to ty.
Gdzie Sarah?
Jesteś żoną Paula Strattona,
posła z Cotchester, już kilka miesięcy.
Jak widzisz swoją rolę jako żona posła?
Wspieram męża pod każdym względem.
Jak się układa z rodziną Paula?
Jego dzieci są prawie w twoim wieku.
Bardzo dobre, James. Wciągające.
Nie naciskałam, żeby zostawił żonę.
Ale przez to, że podjął taką decyzję, stałam się kobietą wyklętą,
więc musiałam udowadniać, że jestem dobrą...
Urocze.
Jaką radę dałabyś młodej kobiecie,
która zaręczyła się z wpływowym, sławnym człowiekiem?
Po ślubie nie pozwól sobie na zbyt wiele.
Wiadomo, co się wtedy stanie.
Cześć, Cameron. Zrobię ci drinka.
Niestety wszyscy oglądają wiadomości.
Dziękuję.
- James! - Przestań.
- Ile masz lat, 21? - Proszę cię.
A reszta?
Wrodzony talent.
Dobrze widzieć, jak się otwiera.
Z tego, co rozumiem, Paul...
Nie proś o dokładkę. Czujesz rybę?
Nowe perfumy?
- Ciągle ich używam. - Niezłe.
- Światło nie za mocne? - Genialne.
Co ty tu robisz?
Freddie dzwonił po twoim wyjściu. Nie mogłam odmówić.
Nie rób nic głupiego. Nie wchodź mi w drogę.
Ale mi się trafiło.
Dobrze.
- Ty tu? - Tak.
Dziękuję.
Cavendish.
Nigdy nie rozmawiałyśmy.
To prawda, lady Baddingham.
Mów mi Monica.
Wszyscy się tu znamy.
Rupert Campbell-Black.
Skoro tylko my nie mamy partnerów,
to chyba nas ze sobą swatają, więc zaznaczam,
że mi to nie przeszkadza.
Masz chłopaka?
Tak jakby.
Tak jakby?
Doskonale.
Przepraszam. Wydaje mi się, że ktoś pozamieniał...
Wszystko gra, Valerie?
Tak. W porządku.
Pracujesz z Cavendish?
Ma na imię Cameron.
Na pewno nie.
Nie. Cavendish? Tak. Widzisz?
Nie masz na imię Cameron.
A i owszem.
Tak.
Ale reagowałaś na Cavendish.
Czemu nic nie mówiłaś?
Jesteś żoną mojego szefa.
Niemądra dziewczyna.
Nie musisz... Co za osobliwe zachowanie.
- „Wóz z łososia”. - Lubisz?
Co my tu mamy?
„Francuski sierżant z imbirem w sosie krawatowym”.
„Piętrowy torf”.
Będzie oprószony ziemią?
Okraszony resztkami wieśniaków?
Niezbyt często.
Zgodnie z ruchem wskazówek.
- Przepraszam. - Mówiłam jej.
Taggie.
Wygląda wspaniale. Lubię bażanty.
Bardzo apetyczne, dziękuję.
Dogadujesz się z Declanem?
Jestem jego producentką, więc bywa wstrętny.
Jak jego żona z nim wytrzymuje?
Spytaj Taggie. To jego córka.
Boże, przepraszam.
Dla ciebie to tylko zabawa, prawda?
Krwawa zabawa. Pościg.
Ale gdybyś coś złapał,
nie wiedziałbyś, co zrobić.
Nowa producentka to jędza. Skąd ją wytrzasnąłeś?
Wytropiłem ją w Nowym Jorku.
Znowu krwawe zabawy.
Chodziliście razem do szkoły?
Nie.
A co w tym śmiesznego?
Bo tak się składa, że nie.
Rupert chodził do Harrow.
Ja do ogólniaka. I nie pozwala nikomu o tym zapomnieć.
Nie zamierzałem tego mówić.
To ty nie chcesz, by o tym zapomniano.
Tony był specyficznym chłopcem.
Jak Billy Bunter, co nie?
Co to jest ogólniak
i czym się różni od twojej szkoły?
Coraz trudniej powiedzieć.
Szkoła Ruperta kosztowała dużo więcej, ale nie nauczyli go tam manier.
- Bardzo dobrze. - Dziękuję.
- Trudno pojąć, że byłeś gruby. - Stąd mój sukces.
Szkoda, że Fred nie ma takiej motywacji.
Nie może schudnąć.
Uważaj, czego pragniesz, Valerie. Możesz go zwieść na manowce.
Zapomniałem wspomnieć.
Znaleźliśmy kogoś do segmentu o seniorach.
To Jamajka, która mieszka w Cotchester.
Siedemdziesięcioletnia wdowa z dorosłą córką.
Jest czarną samotną matką.
Wszystko jest.
Mnie wychowała czarna samotna matka.
Z chęcią obejrzę.
Egzotyczna uroda. Skąd pochodzi?
Chyba ze Stanów.
Wayne lubi czarne dziewczyny.
Co? Zamknij się.
Masz nagie zdjęcie Grace Jones. Widziałam w twojej szufladzie.
Wszystko na tip top.
Boski bażant.
Wszyscy tak mówią.
Wiedziałam, że zachwycisz.
Przykro mi, że cię wrobiła.
To ja pisałam menu, dlatego są błędy.
O Boże, masz dysleksję.
Przepraszam.
Myślałam, że robimy sobie jaja
z kogoś innego.
Gotujesz jak marzenie, nawet jeśli nie umiesz pisać.
- Brawo. - Pavlova.
- Brawo. - Wspaniale.
Co jest najlepsze w twojej pracy?
Urocze pytanie.
Kosmos. Tam w górze.
Większość brytyjskich satelitów używa moich komputerów.
Czasem, gdy patrzę w nocne niebo
i widzę małą, mrugającą do mnie gwiazdę,
myślę sobie: „To moja zasługa”.
Wierzyć się nie chce.
„Piętrowy torf”.
Wygląda bosko.
Dobra robota, aniołku.
O Boże!
Boże!
O rany.
Ty głupia suko. Co ty, kurwa, robisz?
Bardzo przepraszam.
- Ups. - Przynieś ścierkę, Agatha.
- Nie przynoś. To Armani. - Odkupię.
Wątpię w to.
Nie bądź taką suką.
Cameron, zajmijmy się tym.
Chodź ze mną.
Rupert, jak mogłeś?
Boże, to było chamskie, sprośne...
Myślałem, że ją to kręci. Jej matkę na pewno.
Kobiety to nie szwedzki stół z przekąskami.
Może nie jest tak niewinna, jak myślisz.
- Ta sukienka jest bardzo wyzywająca. - Valerie kazała jej ją włożyć.
I tak nie zrozumiesz.
Z jej wyglądem kariera nie jest aż tak ważna.
Serio, Rupert, to było słabe.
- Taggie, myślałem... - Zostaw mnie.
- Myślałem, że tego chcesz. - Skąd taki pomysł?
Lubisz podglądać.
Jesteś dorosła, chyba można się z tobą bawić.
Jesteś obrzydliwy. Daj mi spokój.
Taggie, zaczekaj.
Pieprzony idiota.
Co za głupi chuj.
Dramatyczne zakończenie wieczoru.
Płaczące kobiety.
Z Valerie w porządku?
Bardzo się cieszy, że przyszedłeś.
Dziękuję.
Więc...
co do tej rady.
Moja Val chce, żebym zajął się czymś kulturalnym.
Prześlesz mi ten biznesplan? Przejrzę go.
Zadzwonię w poniedziałek.
Wczorajszy wieczór był upokarzający.
Dłużej tak nie mogę.
- Ty i ja. - Co? Czemu?
Byłaś na kolacji u Valerie Jones?
Tak.
Słyszałem, że moja córka upuściła na ciebie pudding.
- Zapłacę za pralnię. - A to nie wina Ruperta?
Tagie upuściła pudding, gdy ją obmacywał.
Że co?
Nie wiedziałeś?
To nie było niewinne uszczypnięcie.
Wtedy nie widziałam, ale ma rację.
Wybaczcie. Że co, kurwa?
To rozwiązły libertyn, czyż nie?
Pieści, kogo chce.
- Nie. Chwila, Declan. - Czekaj.
Co za drań! Jak go dorwę, to...
Przepytasz go na śmierć?
Dobry pomysł.
Pomyśl o tym.
Skopiesz mu tyłek i kto to zobaczy?
Gosposia i ogrodnik.
Weź go do programu.
Obedrzyj go ze skóry na oczach 16 milionów widzów.
Mówiłeś, że nie chcesz. Nie będzie wywiadu.
Ja też nie chciałem.
Nie chciałem go na antenie, ale obnażyć go?
To zupełnie inny program, prawda?
W ten sposób go zniszczysz
i potrwa to dłużej niż podbite oko.
Zemsta najlepiej smakuje w telewizji.
Napisy: Igor Kaźmierczak