ZAJĘTE
Mówi kapitan,
proszę patrzeć na tablicę. Osiągamy naddźwiękową.
Dziewięćdziesiąt siedem, 98...
Dziewięćdziesiąt dziewięć!
Przekroczyliśmy barierę?
Przepraszam, panie Campbell-Black. Nie wiedziałam, że to pan.
DECLAN ZNÓW TO ROBI! REAGAN WYSOKO
Przyjemny lot, Rupert?
Tony Baddingham.
Znasz Beattie Johnson ze Skorpiona?
Nie, ale słyszałem same dobre rzeczy.
Czy pani premier pozwoliła ci pieprzyć dziennikarkę w pokładowej toalecie?
Spadaj, Tony. Nie bądź taki plebejski.
Beattie to autorka widmo mojej biografii, a ja lubię obcować z duchami.
Beattie. Jaki masz plan?
Mistrz jeździectwa zostawiony w polu?
Bezsilny polityk z tylnej ławy szuka kolejnego hobby?
Nigdy więcej nie osiągnął tego, co kiedyś.
Co robiłeś w Nowym Jorku? Puszczałeś się z reklamodawcami?
Jeśli nie zaczniesz wydawać swojej fortuny
na przyzwoitą telewizję, stracisz interes.
Wszystko pod kontrolą. Zwerbowałem młodego, zajebistego producenta.
Kogo?
Nazywa się Cameron Cook.
Nie znam.
Poznasz.
Z zapałem będzie pracować w Corinium.
Tylko nie przypal garniaka.
Obudź mnie, gdy osiągniemy dwa machy.
JEŹDZIEC CAMPBELL-BLACK
W RZĄDZIE THATCHER
Na podstawie książki „Rywale” DAME JILLY COOPER
RYWALE
CENTRUM TELEWIZYJNE BBC
Narkotyki, pornografia, łatwiejsze rozwody, niepohamowany homoseksualizm.
Ostatnie badania wykazały,
że HIV nie jest wyłącznie chorobą homoseksualistów.
To bezduszne rypanie.
Rozwiązłe spotkania w sobotni wieczór w Soho.
W takich warunkach wirus zagraża...
Te warunki to wiktoriański konserwatyzm rządu torysów,
który jest ograniczony, hipokrytyczny i okrutny.
- Dobrze. Cięcie. Dziękuję. - Jesteśmy...
- Gotowi na powtórkę. - Może mówić, że geje się rypią,
ale nie mogę nic powiedzieć o rządzie?
Polityka redakcyjna BBC.
Przepraszam, wicepremierze.
- Jeszcze raz. - Tak.
Zaczyna Declan.
Panie Stratton, jest pan żonaty od 15 lat?
Rocznica w kwietniu.
Trójka dzieci, żona, kochanka i czasochłonna praca.
To musi być trudne.
- Co? - Pańska żona, Winifred,
zatrzymała się u rodziny w Pimlico,
co pewnie ułatwiło panu spędzanie czasu
ze swoją 29-letnią sekretarką, Sarą Price.
Ta z dumą oznajmiła, że jest pan wystarczająco duży i wytrzymały,
by konkurować z wyścigowym ogierem.
Czy można to tak ująć?
Cóż...
Cięcie.
Proszę spojrzeć na własne podwórko,
nim rzuci pan kamieniem.
Declan, jeszcze jedno ujęcie bez oszczerstw.
Wal się, Alistair.
Pieprzony fiut.
Pieprzone gówno.
Kurwa mać.
Kurwa.
Nie wiem, kto będzie dziś bardziej wkurzony,
ciotka czy pani premier.
Obaj wiemy, że BBC nie pokaże dzisiejszego odcinka.
Już mówiłem, lordzie Baddingham. Jestem tu szczęśliwy.
Nie interesuje mnie komercyjna telewizja.
Dyrektor dzwoni, bo byłeś niegrzeczny?
Oferuję ci wolność.
Widziałem twój wywiad z Reaganem. Pewnie sporo wycięli.
U nas byłbyś na żywo.
- Na żywo? - Pełna kontrola redakcyjna.
Przemiel ich na antenie.
Obejrzą to na końcu świata, nim ktokolwiek się poskarży.
Nadchodzi telewizja satelitarna. Będziemy globalni.
To ekscytujące.
Utknąłeś tu z bandą bibliotekarzy,
zamiast być astronautą.
Musiałbym przekonać Maud.
Wielki dom na wsi? Byłaby zachwycona.
Co taki wieśniak jak ty robi w Fulham, unika śmieci i psiego gówna?
Wpadnij do Cotswolds.
Nawet mnie się gęba krzywi, jak tam pięknie.
Premia za podpisanie umowy.
Daj spokój. Płacą ci grosze
za robienie mdłych wywiadów, mając związane ręce.
To złoty wiek telewizji.
Przegapisz to.
Tatuś wrócił.
Cześć, tato.
Cześć. Jak ci minął dzień?
Bardzo dobrze.
Wybacz nalot.
Mamy też inne trawniki.
Jesteśmy na miejscu. Oto klasztor.
Caitlin, jesteśmy.
- Co? - Dojechaliśmy.
Patrz. Jesteśmy.
O Boże.
Wygląda na to, że czekają tu na nas przygody.
Niesamowite.
Kto pierwszy na górę.
- Zaklepuję pokój. - Wykluczone.
Najpiękniejsze więzienie, jakie widziałam.
Świadkowie Jehowy.
- Kurwa. Widziała nas. - Cholera.
- Zejdź do niej. - Co? Czemu ja?
- Bo ja czatuję. Na niego. - Co? Boże.
Radzieckie władze ogłosiły, że odnaleziono 79 ciał,
a prawie 320 osób zaginęło...
Drzwi!
...sowiecki statek zatonął na Morzu Czarnym.
Drzwi!
Dzień dobry.
- Chcę was powitać... - Siad. Przepraszam.
O nie. Nie, dziękuję.
Świadkowie Jehowy nie są tu mile widziani.
Taggie, zamknij drzwi.
- Nie moja. Znalazłam na trawniku. - Nowe tłumaczenie?
- Nowe tłumaczenie Biblii? - Tak.
Tata mówi, że to literackie paskudztwo. Pewnie wyrzucił przez okno.
Jestem Lizzie. Mieszkam niedaleko.
Przyniosłam wino i jajka.
Zaraz otworzymy.
Dobrze.
Wejdź.
Jeszcze nie znaleźliśmy kieliszków.
O której przychodzi druga poczta?
Nie ma drugiej poczty.
Taggie straciła dziewictwo
z kolegą ze studiów naszego syna Patricka.
Jest teraz na południu Francji
- i nie pisze zbyt często. - Mamo.
Rupert pewnie jest samotny, odkąd porzucił jazdę.
A jedyne, co przekonało Caitlin do zostawienia przyjaciół w Londynie,
to mieszkanie naprzeciwko Ruperta Campbella-Blacka.
Niech mnie zbałamuci.
To polityk w średnim wieku.
Jestem otwarta.
Idę do szkoły z internatem, a poszczę.
Poleci na Taggie albo na mamę.
Jak dobrze go znasz?
Nie jestem pewna, czy ktokolwiek go zna, ale to mój kolega.
Czyli nie biblijnie?
Jestem jedną z nielicznych kobiet tutaj, których Rupert nie zbałamucił.
Twój mąż zaciekle cię chroni?
To moja powieść.
Ja ją napisałam. Czytałaś?
O nie. Taggie nie czyta. Ma dysleksję.
Myśleliśmy, że jest upośledzona.
Brał, co chciał. Podobało mi się to.
Prawdziwa rozpusta.
Jest tam chyba pikantny fragment o szczawiu?
Tak, to stare zdjęcie.
Wydasz kolejną?
Przez dzieci i męża nie mam czasu na pisanie.
Tag, koszula i skarpetki.
- Tato, to Lizzie. - Mieszkam niedaleko.
- Pisze sprośne książki. - Miło mi.
- To moje skarpety. - Są ciepłe.
- Jeszcze się rozpakowuję. - Dzięki.
Łatwo tu znaleźć pomoc domową?
Nie będziemy szastać forsą na sprzątaczkę.
Kradzież pomocy domowej jest tu gorsza niż kradzież męża.
A może jedno i drugie?
Wspaniale.
Zamierzam kupić 30 par skarpet w tak ohydnym kolorze,
że już nigdy nikt ich nie dotknie.
Miło poznać, Lizzie.
- Powodzenia, tato. - Pokaż im!
- Tak. - No to się nawalmy!
Witamy w Rutshire.
Declan, cześć.
- Tak. - Tam jest!
- To on! - To Declan!
Ok.
Co jest, kurwa?
Człowiek z ludu.
Nie bądź zazdrosny, James. Gdzie mu do twojej opalenizny.
Wysoki, prawda?
Stoi obok małego samochodu.
Widziałam go w Penscombe.
- Na żywo wygląda starzej. - Dziękuję, Deirdre.
- Kto jest producentem? - Cameron.
Ale to fakty, nie fabuła. Czemu Cameron dostaje wszystko?
Nie mam pojęcia.
Declan, ile ci płacą?
Czemu opuściłeś BBC?
- Uśmiechnij się. - Dobra. Dzięki. To tyle.
- Zabierz mnie stąd. - Tędy.
Wsadziłeś kij w mrowisko, co?
Wykluczać czarnych i Irlandczyków?
Jestem gorącym zwolennikiem równych szans.
Jestem dziennikarzem, nie gwiazdą. Ja zadaję pytania.
To Declan O’Hara.
Gdzie ten Cameron, u którego mam się meldować?
Nie można tak czychać na ludzi.
Jestem poważnym dziennikarzem.
Nie rozmawiam o karierze ze Skorpionem.
Co za burdel.
Proszę.
Gdzie on jest?
Siadaj, Declan.
- Ty jesteś... - Cameron Cook.
Spodziewałeś się mężczyzny, prawdopodobnie geja,
z którym byś wytrzymał,
ale nie kobiety. I nie daj Boże, czarnej.
Myślałem, że jesteś z PR-u.
Nie, jestem producentką.
Słuchaj, nie jestem...
Uprzedzony? Pewnie, że nie. Jesteś dupkiem dla wszystkich.
To się nie uda, Tony.
To nie talk-show, a poważny program.
I taki ma być, ale trzeba wiedzieć,
- jak przyciągnąć widzów. - Kanapą z poduszkami?
Widziałeś scenografię?
Znam swoich widzów. Sofa?
Słuchaj Cameron.
NBC płakało, gdy ją zabierałem.
Znasz Charlesa, dyrektor programowy?
Declan.
Znamy się z BBC.
Wyglądasz...
Grubiej. Ale nie tęsknię za stołówką w BBC.
Oraz Ginger Baines, dyrektor operacyjny.
Przepraszam, Tony. Jestem swoim własnym producentem.
Johnny Friedlander przylatuje na pierwszy wywiad.
Ten aktor?
Nie, mój dentysta.
Nie robię wywiadów z aktorami.
Friedlander nie udziela wywiadów od czasu sekstaśmy.
- Może być następnym Bondem. - Trudno będzie zastąpić Rogera.
Rozmawiałem z Jackie Kennedy.
Będzie paplać o nudnej pracy w wydawnictwie.
Nie, o życiu samotnej amerykańskiej kobiety.
Możesz się czegoś nauczyć.
Kłóćcie się, jeśli was to kręci, ale zatrudniłem was dla oglądalności.
Więc połączmy siły i zwiększmy ją.
BBC wystawi przeciw nam Listę przebojów.
Musisz być bardziej popularny niż Jimmy Savile.
Johnny Friedlander to światowa gwiazda.
Od pięciu lat nie udzielił wywiadu.
Ludzie to obejrzą.
Następną weź Jackie.
Dobrze.
Ale sam robię research.
I żadnej pieprzonej sofy.
Dajcie mu meble, jakie zechce.
- Wiadomo, że nie chodzi o sofę. - Nie pasuje mi to.
Mam być producentką seriali. Nie talk show.
Masz być najinteligentniejsza w budynku i gonić resztę do roboty.
Na razie idzie dobrze. Jesteś lwem w mini zoo.
Ale potrzebujemy Declana,
żeby przekonać radę do przedłużenia kontraktu.
Bez koncesji nie będzie seriali.
I wrócisz łódką do domu.
Nie przypłynęłam łódką.
Wybacz. Semantyka.
Przyleciałam pieprzonym Concorde’em.
Zapłaciłem za bilet.
Było warto.
- Jest pięknie. - Tak.
Na górze borsuki mają nory.
A wiosną hiacynty kwitną między bukami
jak palniki Bunsena.
Wybacz, gadam jak agent nieruchomości.
Nie wierzę, że to wszystko nasze.
Tylko do lasu.
Rupert oskarży was o wtargnięcie.
Dziękuję, że mnie odprowadziłaś.
Jestem wkurzona.
Wygląda na to, że Rupert wrócił. Caitlin będzie filować.
Tylko tak gada.
Wyjdzie za mąż, jak skończy 35 lat.
Mówi, że ma za dużo pracy.
A ty?
Z takimi rodzicami na pewno masz wielkie plany.
Chcę być kucharką.
Gotować według przepisu, robić listy.
Sama nie wiem, co ze sobą zrobić.
Ile masz lat? Dziewiętnaście?
Dwadzieścia.
Całe życie przed tobą.
Jest rok 1986.
Można mieć, co się chce,
tak piszą w Cosmo.
- Wracam do boju. - Ellie, dopadnę cię.
- Ile masz dzieci? - Dwoje.
Troje, licząc męża.
Też pracuje dla Corinium.
Nic nie mówiłaś.
Mało mówię o swoim mężu.
Sam robi to zbyt często.
Zaraz cię złapię.
Złapię cię!
Nie złapiesz.
Cześć.
Co się dzieje?
O Boże. Pali się.
Pali się!
No nie.
Pali się!
Nie mogę w nic trafić.
Pożar! Pali się!
To przez cycka. Był 15 centymetrów za linią.
Więc i wina fiuta. Przekroczył linię o 25 centymetrów.
Nie wstydź się.
Twoje pola płoną.
No i? To najszybszy sposób na pozbycie się roślinności po żniwach.
Mógłbyś...
Czyli specjalnie wznieciłeś ogień?
Przepraszam,
kim ty, kurwa, jesteś i co tu robisz?
A zwierzęta? Króliki, norniki, ptaki...
I te śliczne małe skorki.
Mam przestać orać pole, bo to okrutne wobec stonóg?
Mordujesz je.
Mam wyprawić im pogrzeb?
Co jest?
Wezwałam straż pożarną.
Wynoś się z mojej ziemi, zanim wezwę policję,
i zabierz tego brutala z powrotem do chlewu.
Jesteś strasznie...
- Ob... - Obrzydliwy!
Panowie, zamawialiście treściwe argentyńskie?
I wino, Basil.
Tak. Próbowałeś już tego? Bardzo dobre.
Zakładam, że na koszt firmy.
Bas pomaga mi wydawać pieniądze Corinium.
Owszem. Cudowne.
Przyznam, że podobała mi się twoja relacja z królewskiego ślubu.
Dziękuję, Bas. Andrew i Fergie to współczesna bajka.
Wiesz, co mówią o rudych.
Na zdrowie.
To brat Tony’ego?
Przyrodni.
Dostał lepszą połowę.
Matka miała romans z argentyńskim graczem polo.
I urodziła Basila.
Pomimo wątpliwego pochodzenia zawsze był faworytem taty,
a biedny Tony nigdy go nie doścignął.
Żywi urazę?
Tony? Pielęgnuje ją jak rzadkie orchidee.
Artyści. Tony dba o artystów.
Jesteś w dobrych rękach.
Mamy szczęście, że dowodzi nami taki silny przywódca.
Cześć, Archie.
Poproszę wątróbkę z marmoladą i sałatkę z cykorii.
- A dla pana? - Stek. Taki, co wciąż muczy.
Syn Tony’ego.
Pracuje tu w wakacje. To uczy dzieci wartości pieniądza.
Cameron Cook jest taką suką, na jaką wygląda?
Jest genialna.
Więc olaliśmy ustalenia,
postarzyliśmy postaci o 10 lat i dodaliśmy nutkę pożądania.
Faceci nie mieli jaj, więc powiedziałam Tony’emu:
„Nasza publiczność fantazjuje o pieprzeniu przy zlewie,
gdy zmywa naczynia”.
I Siali chłopcy mak jest najpopularniejszym serialem roku.
Dobrze wyglądacie.
Pachnę jak obiad.
Wyglądasz smakowicie.
To lady Gosling,
pani prezes ds. kontroli rozgłośni.
Bądźcie grzeczni.
A to plan zdjęciowy Declana.
Całkiem nieźle. Umiesz zrobić wrażenie.
Gdzie Tony cię znalazł?
W Nowym Jorku.
26 sierpnia 1970 roku
maszerowałam z Glorią Steinem podczas strajku dla równości.
Moja mama też tam była.
„Nie kuj strajku, póki gorący”.
Ucieszy panią, że uwzględniliśmy pani uwagi.
Nie jestem twoją laleczką.
Obecność Declana O’Hary w zespole Corinium
przyciągnie lewicowych widzów.
A zarząd?
Jeśli chcesz utrzymać koncesję, trzeba go wzmocnić.
Cóż...
Myślałeś o Rupercie Campbellu-Blacku?
Obecność Ruperta dodałaby ci wiarygodności, Anthony.
Nie lubię odbierać ludziom koncesji,
ale Rupert dodałby jej iskry.
Chcę być pewna, że stawiam na właściwego konia.
Opowiedz mi o swojej matce.
- Była politykiem. - Naprawdę?
Prawa kobiet...
Wiesz, jak odchodzisz z BBC, nie mówią ci:
Niezależna telewizja daje dużo pieniędzy,
ale konkurujesz z 14 innymi regionalnymi firmami takimi jak twoja.
Do tego odnowienie koncesji.
Tylko raz na pięć lat.
Tak, ale niepokój jest nieustanny, bo jakaś inna firma
może cię wygryźć.
Może nie dawali ciastek w BBC, ale tam chodziło tylko o programy.
- Myślisz, że to był zły ruch? - O nie.
W Grenadzie jest Coronation Street, w LWT Randka w ciemno,
a Corinnium ma teraz ciebie. Jesteś kurą znoszącą złote jajka.
Usiądź wygodnie i daj się utuczyć Tony’emu.
Foie gras jest tu boskie.
Też chciałabym jechać.
Zaprosili mnie, bym odwiozła rodziców po pijaku.
Już poznałaś Ruperta. To nie fair. Widziałaś jego ptaszka.
To drań.
Ta dziennikarka ma szczęście, że z nim sypia.
- Czego szukasz? - Niebieskiej mini.
Myślisz, że to się powtórzy?
Co?
Mama.
Chciałabym tu zostać.
Taggie?
Chodźmy.
Co?
Założyłaś sukienkę Taggie.
Miałam ją na przyjęciu świątecznym Bono.
- Wtedy też była moja. - Jesteś strasznie drażliwa.
Wybieramy się na spotkanie ze wspaniałymi ludźmi.
Co za emocje.
Wyjazd z Londynu będzie dobry dla niej i dla taty.
Tak.
Będzie dobrze. Obiecuję.
Dobra robota, kochanie. Ale frekwencja.
Tak, kazałam dolać więcej soku do ponczu.
Nie urżną się tak jak rok temu.
Nie.
Kogo chcesz do zarządu?
Tego milionera od elektroniki?
Freddiego Jonesa. To ten z wąsem.
Namówię go na technologię satelitarną.
Spytaj ją, czy już poznała kogoś w okolicy.
Otworzyła butik w Cotchester.
Powinnaś wpaść i coś kupić.
Będzie pani Cook?
Nie można jej wyciągnąć ze studia.
Declan wchodzi na antenę za kilka dni.
Oto nasza gwiazda.
Jest pani jeszcze piękniejsza na żywo, pani O’Hara.
- Dziękuję. - Declan!
- Tony! - Cieszymy się, że tu jesteś.
Chętnie poznamy nowe twarze.
Jesteśmy sobą bardzo znudzeni.
Maud O’Hara. Moja ulubiona aktorka.
Bas, ten lepszy Baddingham.
Skoro tak mówisz.
Cieszę się, że wpadłeś.
Declan, przedstawię cię członkom zarządu.
Może się czegoś napijesz?
Byłaś wspaniała jako Lady Makbet.
Chodź.
Tak.
Nie idziesz na imprezę do Lorda B?
Odmówiłam. Nie mój typ gości.
To jedyny powód?
A jaki może być inny?
Chcę znać twoje zdanie.
Nie płacą mi za to.
Odpuściłam sofę, ale biurko?
Przecież to nie prezenter.
Może się za nim chowa.
Choć ma niezłe nogi. Patrzyłam.
Steve, odsuń na chwilę biurko z planu.
- Declan o nie prosił. - Nie chcę biurka.
Ale zbudowaliśmy...
Nie masz go spalić,
tylko przesunąć, bym widziała plan.
Dobra. Spokojnie.
Śmieszne.
A wiesz, co nie jest?
Szukanie nowej pracy.
Jest lepiej. Widzisz? Lepiej.
Tam są.
Rupert przyjechał.
Naprawdę?
To Gerald. Asystent Ruperta.
Znamy się od dawna.
Gdzie twój cudowny pan i władca?
- Nie ma go tu? Cholera. - Nie.
Mam papiery do podpisania, a można go dorwać tylko na imprezach.
Jak chcesz, dorwij mnie później.
Przestań.
- Vol-au-vent? - Dziękuję.
Albo w zasadzie...
Lizzie!
Jemu chodzi o ciebie.
Ja go nie obchodzę. To mój mąż.
Dziękuję.
Dziękuję, kochanie.
Jakbym prezentował wiadomości.
Na szczęście robi to cudowny James Vereker.
Dziękuję.
Bez obaw, zaraz idziemy jeść.
Bardzo się cieszę,
że przyszliście powitać nową gwiazdę Corinium.
Panie i panowie, Declan O’Hara.
Zdrowie.
Declan dołącza do Corinium, gdy jesteśmy na szczycie.
Nasz serial, Siali chłopcy mak, bije rekordy.
To rolnictwo jest sexy?
Z przychodami ze sprzedaży do Stanów
jesteśmy pewni, że to będzie nasza najbardziej udana jesień w historii.
Brawo.
...przeskoczył sześciu dorosłych mężczyzn.
O Boże. To on.
Przepraszam. Nie chciałem cię przyćmić.
Straż pożarna nie przyjedzie?
Proszę, mów dalej.
- Cześć, kochanie. - Cześć.
Declanie, bez wątpienia jesteś klejnotem w koronie Corinium.
Wiem, że wszyscy obecni z radością powitają twoją żonę Maud
i córkę Agathę w naszej rodzinie Cotchester.
Panie i panowie, Declan O’Hara.
- Lunch gotowy. - Drinka?
Dziękuję, kochanie.
Ale wspaniałe jedzenie.
Ludzie mówią mi: „Powinna pani napisać książkę.
Ma pani fascynujące życie”.
Zabawne.
A mnie, żebym otworzyła sklep.
Gdzie się przeniosłaś?
Whychey, Green Lawns.
Piękny dom, rozbudowaliśmy go i wstawiliśmy
podwójne szyby w starych oknach.
W epoce wiktoriańskiej pewnie nosili sporo swetrów.
Niezłe.
Ale jedyny dom, jaki tu znam, to Bottom Hollow Court.
Green Lawns brzmi o wiele ładniej.
Zwłaszcza po uporządkowaniu ogrodu.
Żadnych pyrów, Fred.
Lord Baddingham stara się o nominację dla Freda.
Zachęcam go, by nabrał ogłady.
Przydałoby nam się tu więcej troskliwych żon, pani Jones.
Proszę mi mówić Myszka.
Jak wszyscy moi przyjaciele.
Przycupniemy gdzieś?
Chodźmy, Myszko.
Zrezygnuj już z alkoholu. Nie chcemy znowu bawić się w polowanie.
Bardzo lubię twoje Fakty z Cotswolds.
Mój mąż mówi, że jesteś jednym z najpotężniejszych ludzi w Anglii.
Chyba tak.
No to możesz zjeść kilka ziemniaków.
Jeden ziemniak, dwa ziemniaki, trzy ziemniaki.
Poszukamy więcej alkoholu?
Witaj, Declan.
Do zobaczenia.
Byliśmy zaskoczeni, gdy zostawiłeś BBC dla Corinium.
Tęsknisz za uczciwością
czy bez niej jest ci lżej?
Jak nazwali was w Oku detektywa?
Pierwsza nie do końca dama z Fleet Street?
Tag, widziałaś gdzieś matkę?
Nie.
Poznałam kilku sportowców. Zawsze dostają to, czego chcą.
To czego chcemy?
Wygrywać.
Niestety, już nie uprawiam jeździectwa.
Wciąż jesteś wysportowany.
Martwi mnie, że mieszkasz po drugiej stronie doliny.
- Tu jesteś. - W końcu.
Shergar we własnej osobie.
Pan Campbell-Black. Zapoznaje się pan z sąsiadami?
Taggie, poznałaś Ruperta?
Raczej bym pamiętał.
Agatha. Moja córka.
Taggie!
Ponoć zmasakrowałeś Paula Strattona.
Chciałbym to zobaczyć.
Może podkradniemy Tony’emu whisky?
Czemu nie?
Znowu się chowasz?
Grają końcówkę Złota Renu,
Potrzebuję cię przy mnie.
Cholerny Rupert. Chcę to mieć za sobą.
Chodź tu.
Nie wierzę, że robię to dla wiarygodności.
Swój status zawdzięcza wyłącznie urodzeniu.
To tylko waluta społeczna. Tak działa świat.
Palant ze szkoły publicznej.
Może wyślemy Archiego do takiej i zaoszczędzimy?
Poczujesz się od niego gorszy, jeśli dasz sobie wejść na głowę.
Głęboki wdech, wyprostuj ramiona.
Dobry chłopak.
Pracujesz w weekend?
Mam nadzieję, że Tony dobrze ci płaci.
Chodźcie, pieski.
Trochę się naszukałem, ale znalazłem to.
Spodoba ci się.
Ubezpieczenie w kwestii Declana O’Hary.
„Pokój panuje w kraju, który jest silnie uzbrojony”.
Motto Baddinghamów.
Około 1972 roku.
Lord Pop Pop, ojciec Tony’ego,
zarobił miliony na wojnie.
Dlatego Tony ożenił się z lady Monicą z Glen.
On dostał szmal tatusia, Mon Mon dostała dom,
a Tony najbardziej pragnie mieć klasę.
Dlaczego Anglicy mają taką obsesję na punkcie klasy i pieniędzy?
Declan!
Tylko zadałem panu pytanie.
Rupert, poznałeś Declana.
Napijecie się jeszcze?
Już macie.
Dobra szkocka. Monica wybrała?
Nie słuchaj go. Nasze rodziny długo się znają.
Nie tak długo.
Możemy pogadać na osobności?
Mam propozycję biznesową.
Jesteśmy przyjaciółmi.
Nie powiesz przecież nic, czego droga Maudie nie powinna usłyszeć.
Nie będę pić sherry z żonami, gdy mężczyźni się bawią.
Chcesz tu być, gdy Tony zaprosi mnie do zarządu.
W porządku.
To dochodowa gra. Pomyślałem o tobie.
Ciężko brać cię poważnie.
Brzmisz, jakbyś grał w Monopoly.
Odpowiedź brzmi „nie”.
Lady Gosling myśli, że przydam ci klasy
i pomogę zachować koncesję,
ale nie użyję nazwiska rodzinnego, żebyś kupił większy helikopter.
Tony, przyszedł Paul Stratton.
Wybaczcie spóźnienie.
Trudno wstać z łóżka.
Wiecie, jak to jest z nowożeńcami.
Paul!
Nie pochylaj się w tych dżinsach, bo ci oczy wyskoczą z orbit.
A nowa pani Stratton jest bardzo mile widziana.
Dobra robota, Paul.
- Znasz Declana O’Harę? - Tak.
Wyświadczył nam pan przysługę, panie O’Hara.
Warto grać w otwarte karty.
Jesteśmy bardzo szczęśliwi.
Prawda, Paul?
To nowy ja.
Przepraszam.
Co za kretynizm.
Słyszałem, że przyłapałaś Campbella na tenisie.
Każdy by się wkurzył.
Kto o tym wie?
Cała dolina wie o wozach strażackich.
A teraz już wiem, kim była ta tajemnicza kobieta, prawda?
Wiesz, że ryzykujesz?
I mówi to osoba pracująca dla Thatcher.
Obyś czuł bluesa.
Nadchodzi.
Ty draniu!
Sarę Stratton też posuwałeś?
To tylko tenis!
Kurwa!
Leżeć!
Beattie, kochanie!
Zniszczę cię.
Przepraszam.
Nic by się nie stało, ale to moje auto.
- To teraz Rupert? - Tylko rozmawialiśmy.
Kleiłaś się do niego.
Nie mogę z nikim rozmawiać, bo myślisz, że flirtuję.
- Dorośnij. - Boże.
Nie chciałam tu przyjeżdżać.
To ty wziąłeś czek i nas sprzedałeś.
Tak, Maud. To okropny dom, a ty masz okropne życie.
I to są teraz nasi znajomi? Rany.
Gadają tylko o koniach, psach, domach, autach
i kto ma najdłuższy podjazd.
Faceci chcą jeździć na wszystkim,
póki nie są z tym w związku.
Jezu, a ich żony
nie miały orgazmu od czasu młodzieżowego obozu jeździeckiego.
Ja pierdolę.
To nie my, prawda?
Wszyscy na ciebie patrzyli.
Podobało ci się to?
Boże.
Jak bardzo? Jak bardzo ci się podobało?
- Powiedz. - Bardzo.
- Jak bardzo? - Bardzo.
Cześć. Chodźcie.
Tęskniliście?
Tak?
Tak, w porządku.
Nie, to był bufet.
Jasne. Widzimy się o 9.00?
Miłego wieczoru, pani premier.
Idziemy.
Tata znów ma kłopoty.
Mama i tata się pogodzili. Był Rupert?
Chyba tak.
Rywale autorstwa Lizzie Vereker
„Gdy wpatrywała się w O’Caseyów
o lśniącej artystycznej urodzie,
wkraczając do świata nieokiełznanej namiętności, martwiła się”.
„Diarmuid O’Casey nie wiedział, że zabrał rodzinę w dzicz.
Do świata nieposkromionych bestii oddających się najniższym potrzebom.
Spragnionych seksu”.
SIALI CHŁOPCY MAK
„Spragnionych statusu.
Spragnionych miłości.
Głodnych władzy”.
Campbell-Black od dzisiaj jest skończony.
„Spragnionych pocieszenia”.
Idziesz do łóżka?
Jak przyjdę, to lepiej, żebyś była całkiem naga.
Dobre pieski. Leżeć.
„Moje oczy ujrzały chwałę przyjścia Pana”.
„Bo mimo że drapieżniki są uwodzicielskie,
należy zawsze uważać, by nie zostać zjedzonym”.
Cholera!
O tak!
Co za niespodzianka.
Pani premier nie był zadowolona, że prasa pisze o życiu jej ministrów.
Paula Strattona przeniesiono do na tylne ławy.
O rany. Straciłeś pracę?
Nie, skądże.
Pani Thatcher dała mi awans.
Jestem jej ministrem sportu. A zatem dziękuję.
Bez ciebie nie dałbym rady.
Przyjechałeś tylko po to, by mi to powiedzieć?
Trzymaj swój parszywy nos z dala od moich spraw.
Maggie w końcu cię przejrzy, ty rozpieszczona cipo.
Musisz się bardziej postarać, jeśli chcesz mnie pokonać.
No to gramy.
Napisy: Igor Kaźmierczak