Sara'nın Pepe'nin ölümünü atlatması uzun zaman aldı.
Ama o çok güçlü bir kadındı.
Sara'yı sadece Pepe öldüğünde üzgün gördüm.
Sadece o zaman.
Pepe öldüğünde yüzündeki gülümseme neredeyse kaybolmuştu.
Ağlamıyordu ama gözleri aynı değildi.
Babamın ölümünün öncesi ve sonrası arasında
bir fark olduğunu fark ettim.
Babam her şeyi bir arada tutan bağlayıcı halkaydı.
Ailemizi, annemi, bizi, her şeyi.
Mallorca'da kalsaydım hayatım çok farklı olurdu.
Aslında anneme çok kızgındım.
"Niye bunu yapıyorsun?
Neden beni adaya bağlayan her şeyden koparıyorsun?"
Ama o cesurca bir karar verip Madrid'e gitti.
"Burada daha fazla kalamam" dedi.
Mallorca'da çocuklarının sorumluluğunu
yüzde yüz üstlenebileceğini hissetmedi belki de.
Şimdi annemin o zamanki yerine kendimi koyup "Bravo" diyorum.
Mallorca'daki o hayatı, Na Burguesa'daki villada
dördümüzün yaşadığı hayatı bırakmak hiç kolay değildi.
Ama sonra işe gidip Süper Sara olması gerekiyordu
ve gerçekten öyleydi.
Çünkü o harika bir oyuncuydu.
O tam anlamıyla bir oyuncuydu.
Hadi, sette sessizlik, çekim başlıyor.
Hazır mısınız?
Onun bir anka kuşu olduğunu söyler miydin?
Evet, evet, evet...
O çok güçlüydü. Gerçekten çok güçlü.
Süper Sara'ydı, süper bir kadındı.
"Beni günlerdir arıyorlar.
Ama beni bulamıyorlar çünkü güçlerim onları engelledi."
Ben bir mutantım. Ben Süper Sara'yım.
Beni sebepsiz yere kovalıyorlar, iftira atıyorlar.
Çünkü kararları veren benim."
3. BÖLÜM BU DA NEYİN NESİ?
-Sara Montiel. -Sara Montiel.
90'lar Sara'nın kadın meslektaşları için biraz zordu.
Onun için de öyleydi.
Çünkü o dönemde yapılan müzikler, filmler, her şey
öncekilerden çok farklıydı.
Geçmiş geçmişte kaldı.
Elimizde olan tek şey bugün.
Şov dünyasında çok yaygın bir fikir vardır:
Hep bir şeylerle meşgul olmak zorundasındır.
Sara bunu çoktan benimsemişti.
Sara!
Süper Sara!
Polisin beni günlerdir aradığını öğrendim.
Ama beni bulamıyorlar Çünkü güçlerim onları engelledi.
Çünkü kararları veren benim.
O benim.
Ben Süper Sara'yım.
Sara'nın pop döneminin çok büyük bir hayranıyım.
Bu dönem "Purísimo Sara" adlı albümle başladı.
Harika insanlarla çevriliyim, yeni ve genç bestecilerle.
Zamana ayak uydurdu, kendini yeniden yarattı.
Repertuvarını baştan aşağı yenilemeye karar verdi.
Dönemin en genç ve modern isimlerine yöneldi.
O albümde Sabina'nın şarkıları var.
Mecano grubundan José María Cano gibi besteciler...
Canut'un parçaları da var.
Ayrıca inanılmaz yetenekli Carlos Berlanga'nın.
Sara bu albümde şunu dedi:
"Hepiniz modernsiniz ama ben daha modernim."
"Purísimo Sara"yı sundu ve biz 'Macho' şarkısıyla dans ettik.
Gösterinin koreografı beni arayıp tutmak istediğinde
"Yok artık, Sara'yla mı çalışacağım" demiştim.
Altı, yedi yıl süren bir dönemdi bu.
Sara tam bir pop divasıydı.
İspanyol sahnesinin Madonna'sıydı.
Çok komik bir olay yaşandı.
Koreograf bir rutin hazırlıyordu ve bütün dansçılar,
biz erkekler, onun etrafını sarmıştık.
Ortada bir şezlong koltuk vardı.
Bir noktada dans ederken ona yaklaşmamız gerekiyordu.
"Tamam, alanına saygı duyalım" dedim.
Ama bizi durdurdu, "olmaz" dedi.
"Ben Sara'yım, dokunun bana!"
Bacağını kaldırmaya başladı ve
bacağını kapmak için kapışmaya başladık.
Muhteşemdi, muhteşem.
Korkusuzdu, hiç korkmadı.
Belki onunla aynı dönemde yaşayanlarda tereddüt vardı.
Ama Sara atladı o suya.
"Anne, neden sen İspanyol usulü Bakalao yapmıyorsun?"
"Yaparım" dedim ve böylece üç Bakalao şarkım oldu.
-Ama Bakalao... -Yani İspanyol tekno.
Sara Bakalao rotasına girdi!
Al sana, al sana! Hadi, hadi!
Alkış! Evet, efendim.
Madem bu dönemin ritmi bu,
neden geçmişe dönelim ki?
Sara'ya göre iyi sanatçılar zamanının ötesinde olanlardır.
Tabii ki öyle.
Ve senin gibi bir efsane bile zamanın ruhuna ayak uyduruyor.
Yıldız sistemine göre sürekli bir şeyler yapmalısındır.
Ayrıca sevdiğin, zevk aldığın şeyleri yapmalısın.
Sara'da bu zaten vardı.
Bu da onun muazzam zekasının bir göstergesidir bence.
Başkaları göremezken o durumu fark edebiliyordu.
Bence Sara, on yıllar boyunca takma peruk takan
sayılı kişilerdendi.
Şaşaalıydı, tırnakları çok uzundu.
Tırnaklarımı boyuyorum çünkü çok modernim.
Tırnak konusunda moda yaratan biriydi.
Ben de tırnak takmaya babaannem ve Sara sayesinde başladım.
New York'a da giderim sık sık, Londra'ya da...
Oralarda renkli tırnakların çılgınca moda olduğunu görüyorum.
Yeşil ojeler sürerdi ya da taş yapıştırırdı.
Sonra Rosalía geldi ve başka uluslararası şarkıcılar.
-Şimdi de tırnağa taş taktım. -Taşlı tırnaklar yani.
-Bir bakalım. -Minik taşlar bunlar.
Canı ne isterse onu yapardı. "Bugün ne yapmak istiyorum?"
"Şimdi gidip şu turkuaz şeyleri takmak istiyorum.
Burayı en abartılı ışıltılarla kaplamak istiyorum.
Herkesi daha da büyüleyebilmek için."
Bugün makyajda moda ve normal olan her şey...
Kontür, göz büyütme teknikleri, göz kalemi, kedi gözü denen şey...
Bunların hepsini Sara Montiel 60'lardan beri yapıyordu.
Zamansız bir görünüm bu.
Kardashian da bunu yapabilir, Monica Bellucci de.
Neyi sevdiğini, nasıl güzel göründüğünü
ve nasıl görünmek istediğini çok iyi bilmelisin.
Bence Sara nasıl görünmek istediğini her zaman biliyordu.
Bu yüzden her röportajında meşhur çorabının takılmasını isterdi.
-Sen misin? -Tabii ki benim.
İkiniz de beni korkuttunuz.
Bu çorap olayını hep kullandığın için taktık.
Elbette, o meşhur çorap.
Ama çorabı öyle takmıyorsun.
Çorabı kameraya takarsın, kırışıkları yok eder.
Sete 40 yıldır çorap getiriyordu ve biz buna gülerdik.
O, filtrenin öncüsüydü.
Biz dansçılar ondan 15 yaş gençtik.
Ekranda bebek gibi çıkardık.
Bu yapay zekâ resmen.
Sara yapay zekaydı.
Çok zekiydi.
Fernando Schwartz ve Ana Siñeriz'in programına çıktığında
çorabı takmıştı bile, onları soymaya gelmiş gibi.
Çorap çok önemli çünkü kırışıklarım görünmüyor.
İnsanlar onun ne kadar komik olduğunu hayal bile edemez.
Kendine sürekli gülerdi.
Güzel görünüyor çünkü yakın zamanda estetik de yaptırmış.
Artan derimle de cüzdan yaptırdım.
Sara'nın mizah anlayışı böyleydi.
Estetik ameliyatını tiye alıyordu ama zekice bir şekilde.
Çünkü o dönem herkesin aklında estetik vardı.
Bu konuda bile sınırları aştı.
Kendisiyle dalga geçebilecek kadar etkileyici biri.
Artık biliyorsunuz, benzer bir güzellik istiyorsanız...
Aynısı olmaz ama.
Çorabı alıp kameraya takın, nasıl işe yaradığını göreceksiniz.
-Teşekkürler Sara Montiel. -Teşekkürler.
Sara Montiel basın için çok renkli bir karakterdi.
Bunu özellikle televizyondaki Sara Montiel'de görüyoruz.
Bir araba çıktı ortaya, sanki ağır çekimdeydi.
Sonra gösterinin tamamen onunla ilgili olması fikri geldi aklına.
Sara Montiel'i bir yangından kurtarılırken izledik.
Onlar sayesinde buradayım.
Her yer duman doluydu.
Hatta Sara Montiel'in hapishanede şarkı söylediğini de gördük.
1995'te, 67 yaşındayken "Interviú" dergisine yeniden poz verdi.
ABD'de dendiği gibi, o artık "belli bir yaşı geçmiş" bir hanımdı.
Sütyen takmayan, dekolte giyen bir kadındı.
Buna yorum yapan olsa cevabı "Çünkü harika görünüyorum" olurdu.
Kendini seviyordu, niye değişecekti ki?
"İstediğim kadar pul takarım, istediğim kadar makyaj yaparım
ve canım nereye gitmek isterse oraya giderim."
Kaç yaşında olduğunu hiç düşünmeyen bir bakış açısı vardı.
Ve bu bile eleştiriliyordu.
Çünkü ben belli bir yaştayım ve o dönemlerden geçtim.
"Bu kadın Interviú dergisine çıkmak için fazla yaşlı."
"Evlat edinmek de ne demek şimdi?"
"Bu kadın hâlâ sahneye mi çıkıyor?"
Bir zamanlar güzellikleriyle,
erotik ikonluklarıyla bilinen kadınlar
yaşlanınca bazen affedilmezler.
Yaşlı kadınlara karşı,
kamuoyu özellikle acımasızca yaklaşır.
Saç modeline bak, berbat.
Freddy Krueger bile Sara'nın tırnaklarını görünce ürperir.
Kızabilir ama annem böyle giyinse dışarı çıkmasına izin veremem.
Bir sanatçının aşağılanması, hor görülmesi gerçekten acıtır.
Çünkü o bir sanatçıdır ve bu çok can yakar.
Sara makyajsız halkın karşısına çıkma cesareti gösterdi.
Korkmayın sakın.
Şeffaf kıyafet giyme, karnında fazlalık var.
Giyersen ve görünürse rezil bir görüntü olur.
Sara'ya acımasız davrandılar.
Yaşlanmasına izin verilmedi.
Dahası, kusursuz vücuda sahip olmadığı için de cezalandırıldı.
Yüzünde kırışıklar olması bile suçtu.
Gerçekten farkında değil misin? Artık halk seni eskisi gibi görmüyor.
"Yaşına yakışır şekilde yaşlanmak." Bu lafın kendisi bile tiksinç.
Çünkü birine, senin uygun gördüğün şekilde yaşlanmasını
söylemiş oluyorsun.
"Saçını boyama." "Estetik yaptırma."
"Transparan giyinme.
Ben 30 yıldır transparan elbise giyiyorum.
Bu da erkek egemen cehaletin bir başka örneğiydi.
Sara'yla çok alay ettiler.
O dönem programlarını dinleyince şunu diyorsun:
"O sunucu nasıl böyle konuşabilir?"
En iyisi evine kapanması, gece kulüplerinde rezil olmasın.
"Sara Montiel bu elbiseleri hala nasıl giyebiliyor?"
"Sahneye çıkabilecek mi? Yirmi kilo almış."
Biraz tombullaşmış. Yani biraz da değil.
Bu dediklerini öylece kabullenecek misin?
Kadın yıldızlardan beklenen sözde o "yaşa uygun duruş"
kadınlara dayatılan zindanlardan yalnızca biri.
Peki Sara ne yaptı?
Televizyon programlarına katılmaya devam etti.
Orada belki onunla gülmüyorlardı, ona gülüyorlardı.
Ama Sara bunu hep kendine özgü bir zarafetle karşıladı.
Basın tayfası da hep böyledir.
-Nasılız biz? -Muhteşemsiniz.
Sara, tüm bunlara rağmen hiçbir şeyi saklamaya çalışmadı.
Onun iş ahlakı vardı.
"Artık işin şekli bu, TV böyle, dil böyle."
Ve o da bunu yaptı.
Bir yıldız mı?
Evet, ben zaten bir yıldızım.
Hayatında bu kadar tutkulu bir dönem geçirdikten sonra,
belki de biraz daha sıkıcı bir evreye geçmişti.
Dergilere çok meraklıydı, bir gün "Hola" dergisine bakıyordu
bir anda kapağında Joan Collins'i gördü.
Yanında, kendisinden 35 yaş küçük bir iş insanı vardı.
Harika!
Bunu büyük isimlerin çoğu yapmıştır.
Liza, Elizabeth Taylor...
Elizabeth Taylor tedaviye girip orada bir inşaat işçisiyle tanıştı
ve onu da kocalarından biri yaptı.
Hayatlarına aniden giren kişilerle evlenmeleri şaşırtıcıydı.
Bence Sara olup biteni çok iyi analiz etti.
Her şeyi bir kokteyl gibi karıştırdı ve
"sıradaki ben olurum o zaman" dedi.
Merhaba Sara.
Gördüğün gibi Kari'yle karşılaştım burada.
Bu gerçek olmasını asla beklemediğim bir rüya.
Seni gerçekten tanıyan insanlarla tanışmak...
Ailem beni tiyatroya götürürdü, senin filmlerini izlerdim.
Ve gerçekten çok etkilenmiştim.
O muazzam güzellikten, beyaz perdedeki o ışıltıdan.
O günden beri benim idolüm hep Sara Montiel oldu.
Bana internetten biriyle tanıştığını söylemişti.
"Pedro, âşık oldum" dedi.
İnanmadım.
Son kupleni kime adarsın?
İnternette tanıştığım o adama adamak isterdim.
Hadi canım!
Sara Montiel Tinder'ın da öncüsüydü adeta.
Aşka internetten ulaşan kadın, tutkulu internet kullanıcısı.
-Aynen öyle. Güncel olman gerekiyor artık.
Ama adam çok gençti.
Tony bir hayrandı. Gerçekten tam bir hayran.
Sinemaya tutkun, kelimenin tam anlamıyla bir hayran.
Bana bir sevgilisi olduğunu söyledi.
Kübalı bir adam. Harika biriydi, ondan çok gençti.
Ama ona göz kulak olurdu, hayatı boyunca yanında olurdu.
Ben Tony Hernández ile olan hikâyeye gerçekten inanıyorum.
Çünkü bu adam Havana Üniversitesi'nde sinema dersleri veriyordu.
Sara'nın kariyerine hayran, uzman biriydi.
Bu şekilde aralarında bir bağ oluştu.
Haydi bakalım, göster o Küba purosunu!
Sara yalnızdı ve Tony'nin ona başkalarının göstermediği ilgiyi
gösterdiğini fark edince hemen sarıldı bu ilişkiye.
Belki de son bir umuttu.
Çok güzel, çok güzel.
Biz, onun arkadaşları olarak hep yanındaydık.
Tony'yle ilişkisini çok iyi anladım.
Çünkü o zamanlar çocukları artık büyümüştü.
O da "Bak işte, yalnız kalmam, mutlu olurum" dedi.
Bana aynen şöyle söyledi:
"Yalnız kalmak istemiyorum
çünkü kendimi çok yalnız hissediyorum.
Eğer beni seven, sayan, sinemaya âşık bir adam varsa..."
Sara anlaşıldığını hissetti.
Bu adam onun geçmişini biliyordu ve en önemlisi, yanında biri vardı.
Hoşça kalın.
Zeus ve Thais korkuyordu çünkü Tony Hernández ile olan ilişki
annelerinin imajına zarar verebilir diye düşündüler.
Çocuklarımın bir geleceği var ama benim yok.
Benim elimde sadece bugün var.
İkisi de bir şeylere ihtiyaç duyuyordu
ve bu ihtiyaçlar kesişti.
Biri idolüne duyduğu hayranlıkla sevmek istiyordu.
Diğeri ise sevgiye muhtaçtı,
başkalarının veremediği şefkati bir adamdan almak istiyordu.
O yüzden bugünü doya doya yaşayacağım.
""Doya doya" ne demek biliyor musun? Doya doya.
"Hiç girme o işe. Hiçbir faydası yok.
O kişi seni sevmiyor, sen seviyor sanıyorsun ama sevmiyor."
Ve belki de gerçeği görmek için canının yanması lazım.
Bana da oldu bu.
Annem ilişkilerim hakkında sık sık "Dikkat et" derdi.
Ben de "Sorun yok" derdim ve canım yanardı.
Çocukları ona "ya o adam ya biz" dedi.
Evi terk ettiler.
Size garanti ederim, bu onu gerçekten yaraladı.
Çocukları bunu kabul edemedi ve o çok acı çekti.
En çok da çocuklar evden gittiğinde yaşadığı stresi hatırlıyorum.
Nasıl kötü hissettiğini, nasıl çaresiz kaldığını.
Çocuklarının bakış açısını tamamen anlıyorum.
Ben olsam ben de giderdim.
Thais açıkça belirtti. Bu ilişkiden memnun değil.
Ben on yıldır dul bir kadınım.
Artık kimseye hesap vermek zorunda değilim.
Ne çocuklarıma ne başkasına.
İster timsahla evlenirim, ister katırla.
Hiç umurumda değil.
Ve şöyle diyordu:
"Evlenirsem ne olur?"
"Bunu Hola dergisine vermeliyiz."
"Ve servet değerinde satmalıyız."
Ama bana kesinlikle kimseye söylemememi tembihledi.
Çünkü elinde bir özel haber vardı, onu kaybedebilirdi.
Gerçekten çok iyi bir özel haberdi.
Sara, "Hola" dergisiyle her şeyi ayarlamıştı.
Ama planları bozuldu.
Çünkü nikâhı evde kıyacak olan memur nikâhtan 24 saat önce vazgeçti.
Bunun üzerine Majadahonda adliyesine gittiler.
Kimsenin haberi yok sandılar. Yanlarında iki şahit vardı.
Ama ne oldu?
Bir televizyon programı haberi sızdırdı.
Görünüşe göre Sara Montiel ve Tony Hernández
buraya evlenmeye gelmişler.
Bu haberin doğruluğunu birazdan öğreneceğiz.
Sadece basın değil, meraklılar da mahkemeye akın etti.
Sara'nın hayranları da oradaydı.
Ama çift ayrı ayrı çıktı.
Önce Sara çıktı.
Sara, nasılsın? Sara, iyi misin?
Az önce evlendin, değil mi?
Yok artık! O nereden çıktı? Kim uydurdu onu?
Sara Montiel bize 21. yüzyılın ilk meme'ini bıraktı.
"O nereden çıktı?"
"O nereden çıktı? Kim uydurdu onu?"
"Kim uydurdu onu?"
Yarın ya da pazartesi evlenebilmek için
gerekli evrakları tamamlamaya geldik sadece.
Çünkü burada ne ölmek mümkün ne de evlenmek.
Tam 800 bin 401 belge gerekiyor.
Biz dışarı çıktığımızda tarih 2 Mayıs gibiydi.
Tony birkaç dakika bekledi, sonra çıktı.
Basının orada olduğunu bildikleri için üstlerini değiştirmişlerdi.
-Affedersiniz, bir saniye lütfen. -Tony, bir saniye.
Sadece Küba'dan gelen eksik belgeyi almaya geldim.
İkiz Kuleler yeni yüzyılı açtı,
devamıysa Sara Montiel'in nikâhı oldu.
-Çok yaşasın gelinle damat! -Çok yaşasın!
Bir özel haberi kapmayı başarmak ne kadar zeki olduğunu gösteriyor.
Bu da ayrı bir zekâ örneği.
İşte yıldız olmak böyle bir şey.
Siz basın hep başka yerlere çekiyorsunuz!
-Tebrikler, evlenmişsiniz. -Hayır, evlenmedik ki!
Sonrasında olanlar, tam bir film senaryosu olurdu.
Makyajcısı bile bagajda saklanmıştı,
o kızıl dümdüz saçlarıyla bütün İspanya'ya hava atıyordu.
-Çok teşekkürler Sara. -Teşekkür ederiz Sara.
Elbette evlendi, hadi oradan.
Çok yaşasın gelinle damat!
Nikâhta şahit bendim çünkü kendisi ısrar etti.
Ama o nikâhta ben de kendimi rahat hissetmedim.
Anayasa ve özellikle medeni kanunun 51. maddesinin 1. fıkrası uyarınca
Antonio Noel ve María Antonia'yı karı koca ilan ediyorum.
Yüzükleri takabilirsiniz.
Sara bana, beni kardeşi gibi gördüğünü söyledi.
Aileden kimsenin gelmeyeceğini, herkesin karşı çıktığını,
çocuklarının da istemediğini, yalnız hissettiğini anlattı.
"Lütfen" dedi.
Bu fotoğraf güzel çıktı, bir daha çekelim.
Bu en iyisi olur.
O fotoğraf çok iyiydi.
ÖZEL HABER: SARA MONTIEL VE TONY HERNÁNDEZ'İN DÜĞÜNÜ
Sara Montiel 20 milyon pesetayı ne yapacak?"
20 değil, 40 değil, 50 bile değil.
Sara, sen hayatında hiçbir şeyi satmadın.
Eşin de seninleyken paraya ihtiyaç duymaz.
Bize akbaba dedin.
Akbabalar ne yer, biliyor musun?
O zaman neden bizi besliyorsun, söyler misin?
Tony Hernández'le olan düğünün özel haber olarak satılması
onu çok yaraladı.
Halkı böyle kandırmak sana ve Tony'ye yakışmadı.
Ağzımda öyle bir zehir var ki, ilahi zehir.
Tabii, tabii.
Bence bu yaşananlar Sara için olumsuzdu.
Çünkü espri anlayışının ötesinde
bir samimiyetsizlik hissi yayılıyordu.
Ve bu onun suçu değildi. Bu medya yüzündendi.
İmajını ucuzlatmaya çalıştılar, alay ettiler.
Sara bir yıldızdı ve sahnede olmak istiyordu, bunu anlamıyorlardı.
Yalancı! Yalancı!
-Soru var mı?.. -O orta parmak...
Bence bir şey tetiklendi ve her şey değişti.
Sara ne yazık ki yıllardır olduğu şeyin karikatürüne dönüştü.
Seyirciler Sara Montiel'i yuhaladı.
-Hayır, affedersin. -Sara, ben oradaydım.
-O setteydim ben. -Affedersin.
-Asla! Asla olmadı öyle bir şey! -Ama Sara, geldiğin anda...
Hepimiz Sara Montiel'e çok büyük haksızlık ettik.
Ben de dahil.
Bu kadından hepimiz beslendik.
Hepimiz.
Yönetmenler, setler, dergiler...
Evet, çok fazla televizyona çıkarak,
ilişkisini dergilerde sık sık göstererek
Sara tamamen sıradan bir figüre dönüştü.
Hayatının son yıllarında neden evde kalsın ki?
Yeni kuşakların onu televizyondan tanımasını istemesi
neden yanlış olsun?
Diğer tüm ünlüler gibi.
Hepsi basını kullandı. Hepsi.
Sonra, bu korkunç üçüncü perdenin en çaresiz anında...
gökyüzünden bir melek indi.
MTV. Ve onu kurtardı.
Harika.
-Harika. -Harika.
"MTV'yle tüm dünyaya yayınlanacak bir reklam yapacağım.
Aslında Madonna'yı çağıracaklardı ama sonra beni çağırdılar."
İşte böyle anlarda
"Teşekkürler evren, biri beni anladı" diyorsun.
Sara Montiel, MTV Avrupa Müzik Ödülleri'nin yüzü oldu.
Ne Jennifer López ne Madonna...
MTV gibi bir kanalın çıkıp da Sara'yı seçmesi
bence bu çok havalı bir şeydi.
İspanya'da biraz gürültü kopardı.
Çünkü burada sürekli kıskanırız.
Trend belirleyenlerle dalga geçeriz.
"Harika" demek kolay
ama Sara'nın sanatsal biçimde bunu söylemesi çok başka...
Haydi dinleyelim.
Harika.
Bu olayda bir anne olarak doğru tepki verdiğini düşünüyor musun?
Elbette. Bu olayda da diğer tüm olaylarda da.
Ama kızın zorlanıyor.
Bu hikâyenin bir noktasında çocukların illa şöyle demiştir:
"Anne, lütfen kendini rezil etme."
Sara'nın bir noktada aldığı büyük karar çocuklarını öne koymaktı.
Çocuklarının onunla konuşmamasıyla yaşayamazdı.
Ve Tony'yle evliliğinin saçma olduğunu,
bir gün daha süremeyeceğini anladı.
"Ben çocuklarımı geri istiyorum" dedim ona.
"Çünkü sen bana koca olarak gerekeni vermedin."
Madrid'de yaşamak istemiyordu.
Ona ayrılmamız gerektiğini söyledim. Çünkü artık böyle yaşanmazdı.
Kendimi yalnız hissediyordum.
Ne çocuklarım vardı ne o vardı ne de başka biri.
Bence annelik sevgisi,
kadın olarak duyduğu sevgiden ağır bastı.
Gençliğinde kalabalık içinde, yetişkinliğinde çift,
yaşlılığında yalnız...
Çocuklarla da çocuksuz da yalnız. Neden?
Çünkü hayat, bir şekilde seni köşeye sıkıştırıyor.
Ve evde kiminlesin? Kimseyle.
Yalnızlık iyi bir şey de olabilir, kötü de.
Ama bu, onu seçip seçmediğine bağlı.
Bu kadının yaşadıkları yüzünden, insanların aklında genelde
televizyona çıkan karikatür hâli kalıyor.
Ama LGBT+ izleyicisi onu asla unutmadı.
Büyük bir yıldız olduğunu,
ABD'ye gidip dünyayı fethettiğini biliyordu.
Saritísima, İspanya'nın ilk LGBTI ikonudur.
İlk.
Maalesef LGBT topluluğu çok zorluk yaşadı.
Ve belki de karakterin çektiği acıyla empati kurduk.
Sonra o parıltı, payetler, ışıltı vardı...
Queer dünyasının hep sevdiği o dokunuş.
Bana bak mesela, canım.
Eş cinsel erkekler bu divalara özendiği için değil,
onlarda o fantezi dünyasının, bize çoğu kez sunulmayan
mutluluk dünyasının yansımasını gördüğümüz için bu.
Sara Montiel'in eş cinsel barlara gittiğini gördüm.
"Haydi peri oğlanlarımı görmeye gidelim
çünkü benim orada olmam gerek" derdi.
Almanya'da eş cinsellerin kraliçesi, vaftiz anası seçilmişim.
Eş cinsel insanların seni taklit etmesi
başına gelebilecek en güzel şey.
LGBT izleyicisi birini benimsedi mi, ondan sadığı yoktur.
Çünkü o da onlara sadıktı.
Bana hayranlar ve ben de kızlarla da oğlanlarla da dostum.
Sara Montiel biraz "tuhaf" sayılıyordu.
Çünkü özgür bir kadındı, cinselliğini sahiplenmişti
ve farklı giyinirdi.
Nasıl ki İsa Hristiyanlığı temsil ediyorsa,
Sara Montiel de popüler kültür için öyleydi.
Bazı çok güzel elbiselerim var, verdiklerim de oldu.
Şimdi bazı arkadaşlarımın
harika drag gösterileri yapmasını bekliyorum.
Drag ve klasik travestilik mutlaka Sara'dan ilham aldı.
Sara Montiel gibi olup hayatını böyle kazanmış
drag queen meslektaşlarım var.
Gösterileri tamamen Sara Montiel'i canlandırmak,
onun stilini tekrar yaratmaktı.
Sara rolünde Carla Vanoni var...
Ama asıl Sara hangisi?
Margot...
Boro ve Nino da vardı, çok iyi drag queen'lerdi.
Çünkü Sara taklit edilmekten hoşlanırdı.
Aklıma en çok gelen kişi Sandra Montiel.
En çok onunla çalıştım.
Sara'dan bile daha abartılıydı.
Eli, hareketleri... Çok daha fazlası.
Benim gibi giyiniyorlar, benim gibi makyaj yapıyorlar.
Hem de benden daha iyi.
Kendisi zaten muazzam bir drag queen'di.
Sara'nın makyajı, elmacık kemikleri, bakışı...
Kameraya tam bakma, biraz yana,
kafan hafif eğik olsun, öyle işte canım.
LGBT topluluğu bu tür rol modellere ihtiyaç duyar.
Çünkü insan "Ben neden olamayayım" diyor.
"Kendi hayatımı yaşarım."
O, bu fanteziye ihtiyaç duyan bir kitle olduğunu biliyordu.
Ben Sara'yı görünce mutlu olurum. Çok eğlenirim.
Ona borçlu olduğumuz onlarca saatlik mutluluk var.
Alaska'yla yaptığı o iş birliğini çok severim.
Resmen "Ben sonsuzum" diyordu.
Kesinlikle.
Seni bir saniye daha dinleyemem.
Görünüşe bakılırsa...
Bunu tamamen bencilce yaptık.
Çünkü onu hayranlıkla izliyoruz.
Çünkü o bizim evrenimizin bir parçası.
Ama Sara'nın bizim onu savunmamıza ihtiyacı yok.
Bizim için onunla çalışmak büyük bir keyifti.
İki divanın saç saça baş başa kavgasıydı bu.
Çünkü ne istediğimizi biliyorlardı ve bize verdiler.
O en mutlak ilham perisiydi.
Sara Montiel, en mutlak olanıydı.
Sara, olduğu her şeyin ötesine geçti ve bir pop figürüne dönüştü.
Pop evreninde İspanya'da çok az figür var.
Ve bunlardan biri Sara Montiel'dir.
Sen harikasın Sara.
En güzeli de mizah anlayışını korumayı,
hatta geliştirmeyi başarmış olman.
Bu seni daha da büyük yapıyor.
O kadar büyüksün ki
sana yer açmak için İspanya'dan taşınmamız gerekecek.
Peki!
Paco, bana sırtını dönme.
Sorun ne? Çök biraz Paco.
-Paco, çök! -Ne?
Diz çök, orada.
Merhaba Paco!
Sara Montiel'in şirketlerinin yöneticisi olan kişi
bugün yargılanıyor.
Sanatçıyı dolandırmakla suçlanıyor.
Savcılık, 6 yıl hapis cezası ve çocuklarının hesaplarına göre
500 bin eurodan fazla tazminat talep ediyor.
Herkes, Sara'nın yanında olan Tony Hernández'den şüphelenmişti.
Ama kimsenin bilmediği şey Sara'ya en büyük zararı
en çok güvendiği kişinin vereceğiydi.
Çocukları da oradaydı.
Her şey oldukça, nasıl desem...
Pepe ortadan kaybolunca o taraf da yok oldu.
O menajer, o iş adamı, o yol gösterici de gitti.
Babam, her şeyi bir arada tutan halkaydı.
Annem bildiği işlerde çok iyiydi.
Oyunculuk, şarkıcılık, sunuculuk...
Ama iş kadını değildi. Ekonomiyle uğraşmazdı.
Yirmi yılı aşkın süredir Francisco onun sağ koluydu.
Menajerliğini yapıyordu.
Babam öldükten sonra annemin güvenip yetki verdiği
kişi oydu.
Pepe Tous, bu adamı hayatımıza soktu.
Çünkü kendi muhasebecisinin yakın arkadaşıydı.
Eve girip çıkardı, herkesin güvenini kazanmıştı.
Çok ağırdı yaşananlar.
Resmen ailenin içinden biri, adeta oğlu onu soymuştu.
Tüm Castilla-La Mancha'dan gelen sizlerle
buluşmak için bu fırsat.
Bir noktada Sara'ya Castilla-La Mancha Konseyi'nden
gelen ödemelerde çok büyük gecikmeler olduğunu söyledi.
Kendisi meclisin en üst yöneticilerini tanıyordu.
Ve doğal olarak harekete geçti.
Evet, ona dava açtım.
Usulsüz kazançtan dolayı.
Ama hâlâ rahatça yaşayacak parası var.
Bu adam yalnızca komisyon almakla kalmadı,
Sara Montiel'in emeğini de çaldı.
Savcı altı yıl hapis istiyor ve çalınan parayı
yaklaşık 350 bin euro olarak hesaplıyor.
Sara Montiel'in banka hesaplarından bu adamın
kendi hesaplarına para aktardığı düşünülüyor.
Bu basit bir kötü yönetim değil, organize bir suistimaldi.
Yirmi yıl onun sağ koluydu.
2008 yılında şarkıcı ona yetki verdi.
Tüm emlak ve ticari işlerini yönetmesi için.
Bu adam ona boş kâğıtlar uzatırdı ve Sara da imzalardı.
Buna alışık değildi.
Eğer bir gün güçten düşerse diye, adam vasi olarak atanmıştı.
Çok üzgünüm çünkü o benim için bir oğul gibiydi.
Sara, artık panik ataklar geçiriyorsun, değil mi?
Sonunda Madrid Eyalet Mahkemesi,
Francisco Fernández'i iki yıl hapse mahkûm etti.
Ayrıca para cezası ve Sara'nın çocuklarına,
mirasçıları olarak, 350 bin euro tazminat ödemesine
karar verdi.
Bazen sana çok yakın biri bu kadar zarar verince
bilincini biraz kaybetmek daha iyidir bence.
Ama o, zavallı, bilincini kaybetmedi.
Bu çok üzücü çünkü o dönem gerçekten annemin gücünü tüketti.
Bu yaşanmasaydı, annem daha uzun yaşardı.
Bunu biliyorum.
Pek çok şey yüzünden büyük hayal kırıklığı yaşadı.
Çok insanı kaybetti ama sonunda yeni dostlar da buldu.
Son zamanlarında iyi dostları da vardı.
Hayatının son yıllarında Bibi'yle benim hayranımız gibiydi.
Bütün konserlerimize gelirdi.
O kadar çok gelirdi ki. Sonra bizimle dışarı çıkardı.
Beraber Válgame Dios'a giderdik.
Bence o kadar sık gelmesinin sebeplerinden biri de
bizim ona gerçekten ilgi göstermemizdi.
Üçümüzün oturduğu büyük ahşap bir masa vardı.
Gece ilerledikçe insanlar gelmeye devam ederdi.
O da "Hadi, gel otur şuraya" derdi.
Sara'yı çok severdim, Loles'i de.
O zamanlar her şey çok gerçekti ve harikaydı.
Herkes şunu derdi: "Çok yaşlı artık, çok yorgun."
Hayır, sadece depresyondaydı.
Bir anda "Glamour" dergisi aradı ve editör şöyle dedi:
"Sara Montiel'le bir röportaj yapmak istiyoruz."
Boris'le yapılan bu konuşma, onun son röportajı oldu.
Son fotoğraf çekimi.
Onun sevildiğini hissetmesini istedim.
Bunca yıldır yaşadığı baskılardan sonra şarttı bu.
Fransız şampanyasını, sevdiği Cohiba purolarını
gülleri hazırladım.
Alberto'nun bu konularda özel bir ilgisi vardı.
Her şey özenle hazırlanmıştı, görüyorsunuz zaten.
Yatakta, yarı çıplak, çarşaflarla poz vermişti.
Bu kadın gerçekten olağanüstü.
Onun gerçekten benim arkadaşım olabileceğini
ve aslında o yakınlığı kurmak istediğini
anlayamamış olmaktan pişmanım.
Ona çok şey borçluyuz.
Ve hâlâ ödenmemiş bir saygı borcumuz var.
Bilmiyorum, bunu söylemeli miyim ama İspanya olarak haksızlık ettik.
Sara gibi bir figüre.
Bence Sara daha çok onurlandırılmak isterdi.
Tıpkı Miami'de olduğu gibi.
Mesela New York'ta onun için etkinlikler düzenlediler.
Sara Montiel, ABD turnesini New York'ta tamamladı.
Chicago'ya ve Cincinnati Üniversitesi'ne de gitti.
Orada ona bir saygı duruşu gerçekleştirildi.
Ona çok büyük haksızlık edildi.
Çünkü Sara'nın Goya Onur Ödülü alması gerekirdi.
Bunu gerçekten hak ediyor. O bir öncüydü.
Sara Montiel'in filmlerini dünyada milyonlarca kişi izledi.
Akademinin ona Goya Onur Ödülü vermemesi
hiç affedemiyorum.
Dürüst olayım, genelde hiçbir şey umurunda değilmiş gibi dururdu.
Ama konu Goya Ödülü olunca, öyle olmadı.
Hadi ama...
Bu ülkeyi temsil eden güzellikler arasında
ondan daha büyük biri hiç olmadı.
Tanrım, verin şu Goya Ödülü'nü.
Çünkü bunu en çok hak eden oydu.
Şuraya bak.
Anneni göreceksin. Kız kardeşini de.
-Nerede? -Orada.
Nerede?
Anne!
Anne.
Annemin oturduğunu hatırlıyorum.
Ama bana hafif arkasını dönmüş, duvara bakıyordu.
Ayrılırken garip bir his yaşadım.
Sanki... Bu şeylere inanırım. Bir şey olacağını biliyordum.
Sonra burada olmayacağız.
"Annem, babam, kardeşim ve
ninem Fanny ile birlikteydim" diyeceksin.
Bir mesajı hatırlıyorum.
Çünkü kardeşim sınavım olduğunu biliyordu.
"Annem az önce öldü" yazdı.
Tabii hemen telefonu aldım, aradım, doğruladılar.
Ama inanmak istemedim.
Yanında Ana vardı. Evde en güvendiğimiz kızdı.
Annem onun kollarında hayatını kaybetti.
Kız kardeşim evdeydi.
Kalp masajı yapmayı denediler ama onu götüren kalp kriziydi.
Bir anda olup bitti.
Sara'nın öldüğü gün...
Tanrım, hayatımda geçirdiğim en kötü günlerden biriydi.
Birkaç gün önce beni arayıp "Gel" demişti.
Ama beklenmedik şeyler oldu ve o son buluşma gerçekleşmedi.
Sonra kendimi gerçekten çok kötü hissettim.
Çok kötü...
Bilmiyorum, sanki...
Ne olduğunu anlayamadığın şeyler olur ya...
"Ne oluyor bana" dersin.
Tepki veremedim.
Ölmesinin nedeni hastalık değildi.
Yaşlılık mıydı?
Evet, yaşlıydı ama beni ziyarete geldiği yaştaydı işte.
Ben onu ölümün eşiğinde görmüyordum.
Şartları düşünürsek
böyle bir şekilde, ansızın ölmesi belki de daha iyiydi.
Bugün yüzlerce hayranı Sara Montiel'e veda etti.
O büyük diva olarak uğurlandı.
Ve bir anlamda o da onlara veda etti.
Cenaze arabası alkışlar eşliğinde Gran Vía boyunca ilerledi.
Sanki Madrid en büyük yıldızına el sallıyordu.
Yaşasın Sara!
Yaşasın Violetera!
Çok duygulandım.
O an gerçekten fark ettim ki Sara Montiel çok önemliydi.
Gençler, çocuklar, yaşlılar, hepsi alkışlıyordu.
Adeta bir kurum gibi... Sara Montiel tam da buydu.
Ben sadece bir anneye değil,
aynı zamanda tarihi bir figüre de sahiptim.
Tabutun önünde bir süre tek başıma durdum.
Duygusal bir gençliği oldu. Hiç yaşlanmadı.
Ve veda ederken doğru olduğunu düşündüğüm şekilde
ona elveda dedim.
Hayatımda onunla bir dakika bile geçirmiş olmak harikaydı.
Benim için orada olmak önemliydi.
Çünkü bu, farkında olmadan ve iddiasızca
hayatımda çok önemli yer tutmuş birine veda etmekti.
Bence bizler bu harika sanatçıya,
bu harika kadına, bu harika insana
ve çok ama çok iyi bir anneye saygı göstermeliydik.
Aynı zamanda çok sevilen bir dosttu.
Oraya veda etmeye gittiğimi biliyordum.
Ve bence orada çok daha fazla kişi olmalıydı.
O gün gerçekten üzüldüm çünkü tanıdık yüz çok azdı.
Loles'le ve üç kişiyle karşılaştım sadece.
Bahsettiğim şey otoriteler, sanatçılar,
sokaklara dökülen kalabalıklar.
İspanya, ölülerini çok güzel uğurlar derler ya...
Sara Montiel'i hiç de güzel uğurlamadı.
Bir ülke en büyük sanatçılarına saygı göstermiyor,
veda etmiyor, onları onurlandırmıyorsa
o ülke bana göre çok geri ve kültürsüz bir ülkedir.
Bugün pek çok şey söyleniyor,
çünkü gençler Sara Montiel'in ne olduğunu hatırlamıyor.
Bu yüzden elimizde kalan imaj eksik ve bozuk.
Ama Sara,
bu ülkenin sinema tarihindeki en büyük figürlerden biri.
Hola dergisinin o kapağı birçok kişide iz bıraktı.
Ve o evlilik, Tony Hernández'le olan o son dönem de öyle.
Ama insanlar buna takılıp kaldıysa, bence çok yanılıyorlar.
Yani hadi ama...
Sara Montiel'in neler yaptığını biliyor musunuz?
Farkında mısınız?
Yoksa sadece son dört yılına mı bakacaksınız?
Her şeyden önemlisi, şunu hiç unutmamalıyız:
Sara, İspanyolca konuşan ilk büyük yıldızdır.
Sara Montiel gibi bir oyuncu asla ölmez.
Sara Montiel ölümsüzdür.
Başka bir Sara olması imkânsız.
Onun gibi birini arzulamıyorum çünkü şu an onun gibisi yok.
Sara Montiel bir rüyaya girmek gibidir.
Harika bir rüya.
Dram, çekicilik, hassasiyet...
Ve hepsinden öte yaşama isteği verirdi insana.
Hep ileriye gitme gücü verirdi.
O, bizim tarihimize aitti.
Eğlence tarihimize.
Üzgünüm artık annem yanımızda değil.
Ve bir şeyin değerini kaybedince daha çok anlıyoruz.
Ben de ona veda etmeye gitmiştim.
Antonia.
Onu asla silemeyecekler.
Soyadımız Montiel olduğu için insanlardan
sevgi ve saygı gördüm.
Ve açıkçası, bu soyadını büyük bir gururla taşıyorum.
Bence o, bize hayatı nasıl keyifle yaşayacağımızı
öğreten büyük bir öğretmendi.
Özgürce yaşayarak ve canı ne istiyorsa onu yaparak.
O çok sevimliydi, çok yakındı insanlara...
Ona büyük bir saygı, derin bir sevgi ve hayranlık duydum.
Bu kadının önünde eğilirim.
-Harika. -Kımıldama Antonia, kımıldama.
En yakın arkadaşımdı ve onu çok severdim.
Bir benzeri daha olmayacak.
Onu sevdik, seviyoruz, hatırlıyoruz.
Antonia Abad, kalbimizde yaşadığı sürece unutulmayacak.
Düşüncelerim ve kalbim hep onunlaydı. Hep.
Yaşasın Sara Montiel.
Bir cümleyle anımsanmak isteseydin bu ne olurdu?
Sadece Sara Montiel.