Sara długo się nie pozbierała po stracie Pepe,
ale była silna.
Widziałam Sarę smutną jedynie po śmierci Pepe.
Tylko wtedy. Wówczas uśmiech zniknął z jej ust.
Miała zupełnie inne oczy, choć nie płakała.
Zauważyłem pewną prawidłowość przed i po śmierci taty.
Ojciec łączył nas wszystkich:
naszą rodzinę, mamę, nas – generalnie wszystko.
Wiódłbym inne życie, gdybym został na Majorce.
Rzeczywiście byłem zły na mamę.
Pytałem, czemu odrywa mnie od wszystkiego związanego z wyspą?
Wykazała się odwagą.
Wyjechała do Madrytu i mówiła,
że na Majorce nie da rady, nie będzie jej dobrze
i nie zajmie się odpowiednio dziećmi.
Dziś stawiam się w sytuacji mamy i ją podziwiam.
Trudno odzwyczaić się do Majorki
i mieszkania we czworo w willi Na Burguesa.
Wówczas musiała pracować, być Super Sarą.
Była wielką aktorką i całe jej życie było grą.
Cisza na planie. Kamery.
Była jak feniks?
Tak.
Była silna. Bardzo silna.
Super Sara. Super Woman.
Szukali mnie od kilku dni.
Moje supermoce nie dały im mnie znaleźć.
Jestem mutantem. Jestem Super Sara.
Ścigają mnie pod fałszywymi zarzutami.
Bezskutecznie.
Bo to ja rozdaję tu karty.
SUPER SARA MONTIEL
ODCINEK 3 CO TO ZA WYNALAZEK?
Sara Montiel.
Lata 90. były trudne dla koleżanek Sary po fachu.
Dla niej też,
bo w świecie filmu i piosenki
wszystko robiono inaczej niż kiedyś.
Przeszłość minęła.
Teraz mamy nowe czasy.
To typowa prawidłowość w show biznesie i świecie gwiazd.
Wciąż trzeba robić coś nowego. Sara to wiedziała.
Jestem wielkim fanem Sary z okresu pop.
Otwiera go album "Purisimo Sara".
Miałam szczęście spotkać wspaniałych młodych kompozytorów.
Odrodziła się w rytmie nowych czasów.
Zbudowała całkiem nowy repertuar
i skierowała go do najnowocześniejszej młodzieży.
Były tam piosenki Sabiny...
Komponowali Jose Maria Cano, zespół Mecano...
Canut...
I Carlos Berlanga – same talenty.
Sara mówi nowoczesnym, że jest nowocześniejsza.
Wydała album "Purisimo Sara". Tańczyliśmy do "Macho".
Nie mogłem uwierzyć, że mogę pracować z Sarą.
Przez 6–7 lat Sara była gwiazdą popu –
Madonną na hiszpańskiej scenie.
Zdarzył się zabawny wypadek. Choreograf szykował taniec.
My, faceci, otaczaliśmy Sarę leżącą na szezlongu.
Zbliżamy się do niej.
Powiedziałem: zachowajmy dystans, nie naruszajmy jej przestrzeni.
A ona na to: "Nie! Ja jestem Sara. Dotykajcie mnie!"
Uniosła nogę, a my się ścigaliśmy, kto ją złapie.
Coś wspaniałego.
Była nieustraszona, niczego się nie bała.
Ówcześni narzekali, ale Sara była śmiała.
"Spróbuj mamo zaśpiewać Bakalao".
A ja na to – mam trzy takie piosenki.
Sara tańczy techno.
Skoro tak się teraz śpiewa,
to po co wracać do przeszłości?
Dobrzy artyści wyprzedzają swoją epokę jak Sara.
Oczywiście.
A ty nadążasz za epoką.
To typowe dla systemu gwiazd.
Wciąż trzeba robić coś nowego.
Dla przyjemności, bo Sara umiała cieszyć słuchaczy.
To też ukazuje jej niezwykłą inteligencję.
Wyczuła to, co innym umknęło.
To jedna z osób,
która od dziesięcioleci nosiła peruki –
wszystkie idealne.
I do tego bardzo długie paznokcie.
Noszę barwne paznokcie, bo jestem nowoczesna.
Zaczęłam nosić tipsy, bo Sara i moja babcia je miały.
Bywam w Nowym Jorku i Londynie.
Tam królują wielobarwne paznokcie.
Miała zielone paznokcie i ozdabiała je kryształkami.
Potem robiła to Rosalia i światowe wokalistki.
Mam na nich kryształki.
Diamenciki.
Zawsze robiła to, na co miała akurat ochotę.
Na przykład chciała włożyć turkusowe ozdoby
i zasypać wszystko najbardziej ekstrawaganckim brokatem,
żeby zachwycić widzów.
Wszystko, co jest teraz modne i normalne –
konturówka, powiększanie oczu, eyeliner, kocie oko i reszta
od lat 60. było domeną Sary Montiel.
To ponadczasowy styl.
Pasowałby Kim Kardashian i Monice Bellucci.
Każdy wie, w czym dobrze wygląda i co lubi.
Sara miała jasne preferencje, jak chce się prezentować.
Dlatego w wywiadach kazała nakładać tę słynną pończochę.
To ty. Wystraszyłeś mnie.
Zawsze nakładamy pończochy.
Słynne pończochy.
Nie nosi się ich na głowie.
Nakłada się je na kamerę, żeby wygładzały zmarszczki.
Od 40 lat zabierała pończochy na plan i żartowała.
Była pionierką filtrów.
My, tancerze, byliśmy od niej o 15 lat młodsi.
Wyglądaliśmy jak dzieci.
Sztuczna inteligencja.
Ona dopiero miała cholerną inteligencję.
Była błyskotliwa.
Wystąpiła w programie Fernando Schwartza i Any Sineriz w pończosze.
Chciała ich wkręcić.
Pończocha jest kluczowa, bo wygładza zmarszczki.
Ludzie nie wiedzą,
jakie miała wspaniałe poczucie humoru.
Sara wciąż się z siebie śmiała.
Wygląda świetnie również dzięki operacji.
Z usuniętego nadmiaru skóry zrobiłam portfele.
Takie miała żarty.
Sprytnie żartowała sobie ze swojej operacji plastycznej,
bo wszyscy o tym mówili.
Nawet w tym przekraczała granice.
Śmiała się z tego, kim była.
Jeśli chcecie dobrze wyglądać, to nałóżcie pończochę.
Na kamerę i zobaczcie, jak działa.
– Dziękujemy, Saro Montiel. – Dziękuję.
Sara Montiel była barwną postacią dla mediów.
Najjaśniej świeciła w telewizji.
Stąd się wziął pomysł na program z Sarą w roli głównej.
Widzieliśmy, jak Sarę Montiel uratowano z pożaru.
Dziękuję, strażacy.
Tam było pełno dymu.
Zobaczyliśmy nawet, jak Sara śpiewa w więzieniu.
W 1995 roku, w wieku 67 lat,
znów pozowała dla magazynu "Interviu".
Jak to mówią w Ameryce, była damą w pewnym wieku,
która nosi głęboki dekolt bez stanika.
Na każdy komentarz odpowiadała, że wygląda fantastycznie.
Dobrze jej było ze sobą, to czemu miała to zmieniać?
Nosiła mnóstwo cekinów, mocny makijaż i chodziła, gdzie chciała.
Nigdy się nie zastanawiała, ile ma lat.
I już to w niej krytykowano.
Mam swoje lata i to przeszłam.
Ta pani jest za stara na sesję w "Interviu",
ta na adopcję dzieci, a tamta na występy.
Wielu pięknym kobietom, dawnym ikonom seksu,
nie daruje się faktu, że się zestarzały.
Są szczególnie ostro oceniane przez społeczeństwo.
Spójrz na swoje włosy. Są straszne.
Sam Freddy Krügger boi się szponów Sary.
Ja bym nie wypuścił mamy w takim stanie z domu.
Przykro patrzeć,
jak artysta cierpi, gdy się na niego rzucają.
Sara pokazała się bez makijażu. Nie wystraszcie się.
Nie wkładaj prześwitujących bluzek, bo masz wałeczki.
Wyglądasz źle.
Byli bezlitośni dla Sary. Nie pozwolili jej się zestarzeć.
Gnębili ją za to, że nie miała idealnej figury
i gładkiej twarzy.
Ludzie nie postrzegają ciebie jak dawniej.
Używali ohydnego określenia "zestarzeć się z godnością".
Czyli tak, jak oni chcą.
Nie farbować włosów, nie robić operacji,
nie nosić prześwitujących ubrań.
Noszę prześwitujące bluzki już od 30 lat.
To kolejny przykład męskiego szowinizmu.
To oburzające.
Słucha się prezenterów z tamtych lat
i nie można się nadziwić, jak mogli tak gadać.
Niech się zamknie w domu,
nie chodzi po klubach i się nie wygłupia.
Czemu Sara Montiel wciąż nosi te sukienki?
Jak chce występować?
Przytyła 20 kilo.
Nabrała ciała. Jest pulchniejsza.
Ta rzekoma godność wymagana od starzejących się gwiazd
to kolejne zniewolenie kobiet.
Co zrobiła Sara?
Dalej występowała w programach telewizyjnych.
Tam coraz częściej śmiano się nie z nią lecz z niej.
Ale ona zawsze ze swadą wychodziła obronną ręką.
Wy, dziennikarze jesteście tacy.
Jacy?
Boscy.
Sara się zbuntowała. Nigdy nie chciała się skryć.
Miała swoją etykę pracy.
Robiła swoje mniejsza, co gadali w telewizji.
Gwiazda? Otóż jestem gwiazdą.
Była na scenie.
Po wielu fascynujących latach zaczęła nudniejszy okres życia.
Namiętnie czytała periodyki
i pewnego dnia zobaczyła okładkę magazynu "Hola!" z Joan Collins...
z młodszym o 35 lat biznesmenem.
Zrobiła tak Elizabeth Taylor i wiele innych gwiazd.
Elizabeth Taylor poszła na odwyk, spotkała tam budowlańca
i uczyniła go swoim kolejnym mężem.
Gwiazdy biorą zaskakujące śluby z osobami,
które nagle pojawiły się w ich życiu.
Myślę, że zobaczyła światowe trendy,
wymieszała je i powiedziała: następna będę ja.
Witaj, Saro.
Jak widzisz, spotkałem Kari.
Nie sądziłem, że spełnię swoje marzenie.
Spotykam ludzi, którzy znają cię osobiście.
Moi rodzice zabierali mnie na twoje filmy do kina.
Jestem olśniony twoją urodą na wielkim ekranie.
Od zawsze moją idolką była Sara Montiel.
Mówiła, że poznała kogoś w sieci.
Pewnego dnia powiedziała mi: "Pedro, zakochałam się".
Nie uwierzyłem.
Komu zadedykujesz ostatnią piosenkę?
Mężczyźnie, którego poznałam przez Internet.
Niemożliwe!
Sara Montiel przetarła szlaki Tinderowi.
Miłość z internetu?
Trzeba być na bieżąco. On jest bardzo młody.
Tony był jej wielkim wielbicielem. Kinomaniakiem, ze wszech miar fanem.
Mówiła, że ma faceta,
wspaniałego gościa z Kuby, znacznie młodszego od niej,
który będzie o nią dbał i towarzyszył jej całe życie.
Wierzę, że historia z Tonym była prawdziwa.
On wykładał sztukę filmową na uniwersytecie w Hawanie.
Był znawcą i wielbicielem jej dorobku.
Kto nie lubi odświeżyć dawnych historii?
Tak się zaczęło między nami.
Poproszę o kubańskie cygaro.
Sara była samotna,
a Tony okazywał jej zainteresowanie jak nikt inny.
Z miejsca ją to urzekło. Nie wiem, czy chwytała się brzytwy.
Doskonale.
Wszyscy jej przyjaciele byli z nią.
Doskonale rozumiem jej związek z Tonym.
Odchowała już dzieci.
Powiedziała mi: "Będę miała kogoś. Będę szczęśliwa".
Powiedziała mi dokładnie tak:
"Nie chcę być sama, bo cierpię na samotność.
A ten facet mnie adoruje i szanuje plus kocha filmy.
Sara poczuła, że ktoś ją rozumie.
Ten człowiek znał jej przeszłość
i nade wszystko zapewniał jej towarzystwo.
Do widzenia.
Zeus i Thais obawiali się, że związek z Hernandezem
zniszczy image ich matki.
Moje dzieci mają przyszłość.
Ja nie mam już przyszłości tylko teraźniejszość.
Oboje mieli uzupełniające się potrzeby.
On spełnił swoją miłość do idolki,
a ona potrzebowała miłości, którą mógł jej dać mężczyzna,
nikt inny.
Będę żyła chwilą na maksa.
Wiesz, co to znaczy na maksa? Na maksa.
Nie idź tam. Nie warto.
Ten człowiek cię nie kocha, choć tak ci się wydaje.
Może musisz upaść, żeby zrozumieć.
Tak było ze mną i z rodzicami.
Mama powtarzała, żebym uważał.
Odpowiadałem, że nic mi się nie stanie.
Dzieci jej powiedziały: albo ta osoba, albo my.
I opuściły dom. Na pewno ją to zabolało.
Dzieci nie zaakceptowały nowej sytuacji,
więc bardzo cierpiała.
Pamiętam stres, jaki przeżywała po wyprowadzce dzieci.
Czuła się źle, popadła w desperację.
Rozumiem punkt widzenia jej dzieci.
Ja też bym się wyprowadził. Bez dwóch zdań.
Thais oświadczyła, że nie pasuje jej ten związek.
Byłam wdową przez dziesięć lat.
Nie muszę się przed nikim tłumaczyć,
nawet przed dziećmi, czy wyjdę za mąż.
Mogę nawet poślubić krokodyla czy muła.
Zrobię, co zechcę.
I powiedziała: a co jeśli wezmę ślub.
Kazała mi to opublikować w magazynie "Hola"
i zażądać fortuny za prawa.
Prosiła, żebym nikomu nie mówił.
Miała umowę na wyłączność, której nie chciała stracić.
Doskonały kontrakt.
Sara wszystko dopięła z magazynem "Hola",
ale sędzia, który miał im udzielić ślubu w domu,
wycofał się 24 godziny przed terminem.
Wybrali się do sądu w Majadahonda. Myśleli, że nikt się nie dowie.
Poszli z dwoma świadkami.
Wieści wyciekły do telewizji.
Sara Montiel ma poślubić Tonyªego Hernandeza.
Potwierdzimy te doniesienia.
Przed sądem pojawili się dziennikarze,
gapie i wielbiciele Sary Montiel.
Zainteresowani wyszli z sądu osobno. Sara szła pierwsza.
Jak się masz Saro?
– Właśnie wzięliście ślub. – Skąd.
O co chodzi?
Co to za wynalazek?
Sara ukuła pierwszy mem w XXI wieku.
O co chodzi?
Co to za wynalazek?
Przyszliśmy po dokumenty,
żeby się pobrać jutro albo w poniedziałek.
Tu nie da się wziąć ślubu ani umrzeć
Potrzeba miliona formularzy.
Wyszliśmy. Był tłum, jak na święto.
Tony zaczekał parę minut i wyszedł.
Przebrali się, bo wiedzieli, że dziennikarze czekają.
Jedno słowo, Tony...
Przyszedłem po brakujące dokumenty, które przyszły z Kuby.
11 września i ślub Sary Montiel naznaczyły przełom wieków.
Niech żyje młoda para!
Bardzo sprytnie sprzedała prawa na wyłączność.
To jest gwiazdorstwo.
Idźcie już.
Gratulujemy ślubu.
Nie było ślubu.
To scenariusz na film. Wizażystka ukryła się w bagażniku.
Sara pokazała się przed krajem z czerwonymi, wyprostowanymi włosami
Dziękuję, Saro.
Pewnie, że wzięła ślub.
Niech żyją państwo młodzi!
Nalegała, więc byłem świadkiem na ślubie.
Ale nie czułem się tam dobrze.
Na mocy konstytucji i artykułu 51 paragraf 1 kodeksu cywilnego
ogłaszam Antonia Noela i Marię Antonię małżonkami.
Możecie włożyć obrączki.
Mówiła, że jestem jej jak brat,
a na ślubie nie będzie nikogo z rodziny.
Wszyscy byli przeciwni, nawet dzieci.
Czuła się samotna.
Dobre ujęcie. To będzie najlepsze.
Znów dobre.
ŚLUB SARY I TONYªEGO
Na co Sarze Montiel 20 milionów peso?
Nie 20, 40 czy 50.
Nie potrzebujesz tego.
Nic w życiu nie sprzedałaś, a mąż nie zagrzeje miejsca.
Nazywasz nas sępami. A wiesz, co one jedzą?
Ekskluzywna relacja ze ślubu bardzo ją zabolała.
Nieelegancko okłamaliście opinię publiczną.
Mam boską truciznę.
Według mnie ta historia nie wyszła Sarze na dobre.
Abstrahując od jej poczucia humoru,
była nieszczera.
To nie jej wina lecz mediów.
Chciały zniszczyć jej wizerunek i z niej zadrwić.
Nie rozumieli, że Sara to gwiazda i chce być w centrum zainteresowania.
Kłamczucha!
Pytanie...
Pokazuję palec.
Nagle coś przeskoczyło, coś się zmieniło.
Sara stała się karykaturą tego,
kim była przez wiele, wiele lat.
Publiczność wybuczała Sarę Montiel. Byłam tam.
Skąd!
Nigdy!
Byliśmy niesprawiedliwi wobec Sary Montiel.
Mówię też o sobie. Żyliśmy z tej kobiety.
Wszyscy.
Reżyserzy, pracownicy planów, gazety...
To prawda, że opowiadając w tylu programach telewizyjnych
i magazynach o swoim związku,
Sara stała się nudna.
Czemu nie chciała,
żeby nowe pokolenie poznało ją w telewizji?
Wszystkie inne gwiazdy przecież używały mediów.
Nagle, w najgorszym upadku trzeciego aktu,
z nieba zstąpił anioł. Uratowała ją MTV.
Cudowny...
Marvelous.
Powiedziała: "Mam nakręcić światową reklamę dla MTV.
Zamierzali zatrudnić Madonnę, ale stanęło na mnie".
W takich chwilach dziękuję wszechświatu,
że ktoś mnie zrozumiał.
To Sara Montiel była twarzą Europejskich Nagród Muzycznych.
Nie Jennifer Lopez ani Madonna.
Wspaniale, że taka telewizja jak MTV
wybrała Sarę
do tego nagrania.
Wywołało to zamieszanie w Hiszpanii.
Byliśmy zazdrośni, krytykowaliśmy
i wyśmiewaliśmy wyznaczających trendy.
Każdy potrafi to powiedzieć, ale tylko Sara artystycznie.
– Zachowałaś się godnie matki? – Teraz i zawsze.
Twoja córka cierpi.
Dzieci chyba zabroniły ci robić z siebie pośmiewisko.
Wreszcie Sara postawiła dzieci na pierwszym miejscu.
Nie mogła dalej żyć rozdarta, gdy dzieci się do niej nie odzywały.
Zrozumiała, że jej małżeństwo z Tony to żart i czas je zakończyć.
Powiedziałam, że chcę odzyskać dzieci,
bo Tony nie sprawdził się jako mąż.
Nie chciał mieszkać w Madrycie.
Powiedziałam, że czas się rozejść, bo nie możemy dłużej tak żyć.
Czułam się samotna bez dzieci, bez niego i bez nikogo bliskiego.
Jej miłość Sary – matki była silniejsza niż miłość Sary – kobiety.
W młodości, w grupie, w dorosłości, w małżeństwie i w starości była sama.
Sama z dziećmi i sama bez nich. Dlaczego?
Bo życie ją osaczyło.
Kto z nią był? Nikt.
Samotność bywa dobra, jeśli sami ją wybierzemy.
Ta kobieta wiele przeszła,
a ludzie zapamiętali ją jako karykaturę z telewizji.
Społeczność LGBT nie zapomniała, że była wielką gwiazdą,
zawojowała Stany i cały świat.
Sara była pierwszą ikoną LGBT w Hiszpanii.
Pierwszą.
Niestety ta społeczność przechodziła wiele trudów.
Współczuła cierpiącej gwieździe.
A świat queer uwielbia cekiny i jej fantazje.
Spójrzcie na mnie!
Gejom podobają się takie diwy nie dlatego, że chcą nimi być,
ale to dla nich odbicie świata fantazji
i szczęścia,
którego im odmawiano.
Widziałam, jak Sara Montiel chodzi do gejowskich barów, mówiąc:
"Idę do moich wróżek, bo mnie potrzebują".
Niemieccy geje okrzyknęli mnie swoją królową
i matką chrzestną.
Geje naśladowały Sarę. To najlepsze, co ja mogło spotkać.
Publiczność LGBT, gdy kogoś zaakceptuje,
jest mu wierna.
Była jej wierna, bo ona ich nie zawiodła.
Podziwiają mnie.
Przyjaźnię się z chłopakami i dziewczynami.
Sara Montiel szalała:
była wolną kobietą, wyzwoloną seksualnie i ubierała się inaczej.
Bez Jezusa Chrystusa nie ma chrześcijaństwa,
a bez Sary Montiel popkultury.
Rozdałam trochę pięknych sukni
i czekam na występy znajomych drag queen.
Drag Queens i klasyczni transwestyci
inspirowali się Sarą.
Koledzy zarabiają na życie jako Drag Queen,
całe życie wcielając się w Sarę.
W swoich występach imitowali i naśladowali Sarę Montiel.
Carla Vanoni gra Sarę.
Ale która Sara jest prawdziwa?
Margot.
Boro i Nino to świetne drag queen,
bo Sara lubi, gdy ją naśladują.
Najlepiej zapamiętałem Sandrę Montiel.
Pracowałam z nią. Była nieziemska.
Te ręce, te ruchy – przebiła nawet Sarę!
Ubierają się jak ja, noszą makijaż jak ja, a nawet lepszy.
Ona sama jest niesamowitą drag queen.
Makijaż Sary, jej policzki, jej ekspresja...
Nie patrz wprost w kamerę, nieco w bok.
Pochyl głowę i jazda.
Społeczność LGBT potrzebuje wzorów,
które pokazują, jak żyć po swojemu.
Wiedziała, że znajdzie się publiczność
na tę nieskończoną fantazję.
Cieszyliśmy się na widok Sary.
Zawdzięczamy jej wiele radosnych chwil.
Zrobiła wspaniałą rzecz z Alaską.
Powiedziała: "Jestem nieśmiertelna!".
Zrobiliśmy to z egoizmu, bo ją podziwiamy.
Jest częścią naszego świata.
Sara sama się broni.
To my mieliśmy szczęście pracować z nią.
Dwie divy się pobiły i ciągnęły za włosy.
Wiedziały, czego chcemy i dały nam to.
To była najwyższa muza. Sara Montiel.
Sara zmieniła się w ikonę popkultury.
Hiszpania wydała niewiele takich figur.
Jedną z nich jest Sara Montiel.
Jesteś najlepsza.
Co więcej, zachowałaś,
a nawet rozwinęłaś swoje poczucie humoru.
To czyni cię jeszcze większą.
Tak wielką, że musimy wyjechać z Hiszpanii, żeby zrobić ci miejsce.
Jazda!
Paco, nie obracaj się tyłem.
Paco, przykucnij.
Zniż się.
Przyklęknij. Dobrze.
Zarządca spółek Sary Montiel
został oskarżony o przywłaszczenie pieniędzy.
Prokurator żąda sześciu lat więzieni
i pół miliona euro odszkodowania dla dzieci Sary Montiel.
Wszyscy myśleli, że Tony wykorzystał Sarę
i nikt nie przypuszczał, że najbardziej skrzywdzi ją ktoś,
komu ufała najbardziej.
Były tam jego dzieci. Wszystko odbyło się spokojnie.
Pepe zniknął, a wraz z nim kilka ról.
Wyparował handlowiec, biznesmen, przewodnik.
Ojciec spajał wszystko.
Matka miała szereg talentów
jako aktorka, piosenkarka i prezenterka, ale nie do interesów.
Nie była bizneswoman.
Przez dwie dekady Francisco był prawą ręką artystki.
Jej managerem.
Po śmierci ojca mama zdała się na niego.
Uznała go za najbardziej odpowiednią osobę.
Pepe Tous wprowadził tę osobę do ich życia.
Był bliskim przyjacielem jego managera.
Wszedł do tego domu i zdobył zaufanie.
To było straszne. Był jak członek rodziny.
To jakby syn cię okradł.
Mam okazję spotkać się z wami wszystkimi
i świętować w Kastylii–La Manchy.
Jednym z punktów zapalnych było,
gdy powiedział, że płatności za gale w Kastylii–La Manchy nie spłynęły.
Wiedziała, że administracja działa sprawnie,
więc od razu zrozumiała sprawę i podjęła odpowiednie kroki.
Pozwałam go.
Tak.
Za defraudację.
Ale wciąż masz pieniądze na dostatnie życie.
Ten człowiek nie tylko brał prowizję,
ale przejmował honoraria Sary.
Prokurator żąda sześciu lat więzieni
za przywłaszczenie 350 tysięcy euro z kont Sary Montiel.
To nie była niefortunna pomyłka przy zarządzaniu,
lecz zaplanowana defraudacja.
Od 20 lat był jej prawą ręką,
a od 2008 pełnomocnikiem do spraw spółek i nieruchomości.
Podawał jej do podpisu karty in blanco.
Nie orientowała się w tym.
Wyznaczono go kuratorem na wypadek niepoczytalności.
Jestem bardzo smutna, bo był dla mnie jak syn.
Miewasz ataki paniki?
Wreszcie sąd okręgowy w Madrycie
skazał Francisco Fernandeza na dwa lata więzienia,
grzywnę i nakazał wypłacić dzieciom, czyli spadkobiercom Sary,
350 000 euro nawiązki.
Czasem, gdy skrzywdzi cię tak bliska osoba,
lepiej stracić świadomość.
A ona, biedactwo, nie straciła.
Szkoda, bo w moich oczach te wydarzenia wyczerpały siły mamy.
Gdyby nie to, przeżyłaby wiele lat więcej.
To pewne.
W wielu sprawach porzuciła złudzenia.
Straciła wielu bliskich, ale znalazła nowych przyjaciół.
Pod koniec życia też ich miała.
W ostatnich latach życia była fanką Bibiany i moją.
Przychodziła na wszystkie koncerty.
Przychodziła tak często, że wychodziłyśmy razem na imprezy.
Chciała się z nami widzieć, bo my jej naprawdę słuchałyśmy.
Siadałyśmy za wielkim drewnianym stołem
i tak mijała noc.
Przychodzili ludzie, ona ich zapraszała, żeby usiedli.
Kochałam Sarę. Loles też.
To było prawdziwe i cudowne.
Ludzie robili uwagi, że jest stara i zmęczona.
A była tylko zdołowana.
Nagle zadzwonił redaktor "Glamour"
i zaproponował wywiad z Sarą Montiel.
Wywiad Borisa był jej ostatnim,
tak samo sesja fotograficzna.
Chciałem, żeby czuła się kochana, zwłaszcza po latach upokorzeń.
Przygotowałem studio z francuskim szampanem
i cygarami Cohiba, które uwielbiała.
Do tego róże.
To prawda, że Alberto dopilnował szczegółów.
Wszystko zostało skrupulatnie przygotowane.
Leżała w łóżku półnaga z rozłożoną pościelą.
To była niesamowita dama.
Żałuję, że nie zrozumiałem wówczas,
że mogę się z nią zaprzyjaźnić.
Że ona próbowała nawiązać bliższy kontakt.
Tak wiele jej zawdzięczamy. Nawet jej godnie nie uhonorowano.
W Hiszpanii jesteśmy niesprawiedliwi dla osób takich jak Sara.
Powinna dostać wyróżnienie jak w Miami.
W Nowym Jorku zorganizowano galę na jej cześć.
W Nowym Jorku Sara Montiel kończy tournee po USA.
Odwiedziła Chicago
i Uniwersytet w Cincinnati, gdzie ją fetowano.
Wszyscy byli dla niej niesprawiedliwi.
Powinna dostać honorową Nagrodę Goyi.
Zasłużyła na nią jako pionierka.
Miliony ludzi na świecie oglądały filmy z Sarą,
ale akademia nie dała jej honorowej Nagrody Goyi.
A mogła.
Nie mogę tego przeboleć.
Wszystko spływało po niej jak po kaczce.
Ale nie w kwestii Nagrody Goyi.
Nikt nie reprezentował sobą piękna
poza granicami naszego kraju tak jak ona.
Dajcie jej tę nagrodę Goyi do diabła,
bo ona najbardziej na nią zasłużyła!
Spójrz tam.
Nadpływa mama.
I siostra.
Gdzie?
Mama!
Pamiętam, jak mama siedziała, obrócona plecami do mnie.
Patrzyła na ścianę.
Gdy wyszedłem, miałem dziwne wrażenie.
Wierzę w przeczucia. Wiedziałem, że coś się stanie.
Kiedyś wszyscy odejdą.
Będziesz mógł wspominać: byłem tam z mamą, tatą,
bratem i babcią Fanny.
Pamiętam, jak dostałem SMS.
Siostra wiedziała, że mam egzamin,
więc napisała krótko: "Mama właśnie umarła".
Szybko złapałem za telefon, zadzwoniłem i potwierdziłem to.
Nie chciałem wierzyć.
Była tam gosposia, Ana. Mama umarła jej na rękach.
Siostra była w domu. Próbowały ją reanimować.
Ale umarła na zawał.
W jednej chwili.
Dla mnie dzień śmierci Sary...
Mój Boże.
Był jednym z najgorszych w moim życiu.
Kilka dni wcześniej zadzwoniła, prosząc, żebym przyjechała.
Niestety z powodu nieprzewidzianych spraw
nasze ostatnie spotkanie nie doszło do skutku.
Źle mi z tym było.
Dziwnie się czułam.
To jedna z tych rzeczy, których nie przewidzimy.
Co ze mną nie tak? Nic nie czułam.
Nie umarła z powodu choroby lub starości.
Miała swoje lata, ale była aktywna.
Nic nie zapowiadało jej śmierci.
W tych okolicznościach lepiej, że umarła nagle.
Setki fanów żegnają wielką divę Sarę Montiel.
A ona żegna się z nimi.
Karawan przejechał przez Gran Via przy aplauzie tłumów.
Madryt wiedział, że żegna swoją największą gwiazdę.
Niech żyje Sara!
Niech żyje La Violetera!
Emocje wzięły górę.
Zrozumiałem, jak ważna była Sara Montiel.
Młodzież, dzieci, starcy – wszyscy bili brawo.
Żegnali instytucję, jaką była Sara Montiel.
To nie była tylko moja matka, lecz wielka postać historyczna.
Przez chwilę stałam sama przed trumną.
Ona miała młodość pełną emocji. Nigdy nie dorosła.
Żegnałam ją tak, jak uznałam za słuszne.
Podziękowałam za kawałek życia spędzony z nią.
Był wspaniały.
Musiałam tam być, żeby pożegnać osobę,
która w naturalny, niewymuszony sposób
stała się ważnym elementem mojego życia.
Trzeba oddać cześć tej wspaniałej artystce,
cudownej kobiecie, niezwykłej osobie
i bardzo, bardzo dobrej matce.
I mojej drogiej przyjaciółce.
Przyszłam ją pożegnać i czułam, że więcej osób powinno się pojawić.
Tego dnia było mi smutno, bo niewielu przyszło.
Spotkałam Loles i trzy pozostałe,
ale zabrakło władz, artystów i tłumów.
Hiszpania, która godnie żegna zmarłych,
zapomniała o Sarze Montiel.
Państwo, które nie oddaje honorów
największej, najlepszej artystce,
jest dla mnie zacofane i niekulturalne.
Obecnie dużo się mówi na ten temat,
bo młodzież nie wie, kim była Sara Montiel.
Mamy zaburzony obraz.
Ona była kluczową postacią hiszpańskiego filmu.
Okładka magazynu "Hola"
i małżeństwo z Tonym Hernandezem
odcisnęły swoje piętno i wprowadziły ludzi w błąd.
Wiecie, czego dokonała Sara Montiel?
Macie pojęcie?
Czy tylko skupiacie się na jej ostatnich czterech latach życia?
Pamiętajmy, że Sara była pierwszą hiszpańskojęzyczną gwiazdą.
Aktorka klasy Sary Montiel nigdy nie umiera.
Sara Montiel jest nieśmiertelna.
Nie będzie drugiej Sary.
Nie tęsknię za kimś podobnym. Takich ludzi już nie ma.
Sara Montiel jest jak sen, fantastyczny sen.
Dramatyzm. Urok. Zmysłowość.
I nade wszystko ona chciała żyć i cały czas iść naprzód.
Ona należy do naszej historii,
historii branży rozrywkowej.
Mojej mamy już nie ma.
Doceniamy ją dopiero, gdy ją straciliśmy.
Pożegnajmy się.
Antonia!
Nie zdołają jej wymazać z pamięci.
Ludzie okazywali mi względy, bo mam na nazwisko Montiel.
Noszę je z wielką dumą.
Była wielką nauczycielką, gdy pokazywała nam,
jak cieszyć się życiem,
wolnością i robić to, co się chce.
Była ujmująca i otwarta.
Czułam, do niej wielki szacunek, oddanie i uwielbienie.
Padam do stóp królowej.
Była moją najlepszą przyjaciółką. Bardzo ją kochałem.
To się nie powtórzy.
Kochaliśmy ją, kochamy i pamiętamy.
Antonia Abad nie zniknie. Będzie żyła w naszych sercach.
Moje myśli i emocje zawsze biegły ku niej.
Chwała Sarze Montiel.
Jakimi słowami mamy cię uwiecznić?
Po prostu Sara Montiel.
Napisy: Studio Publishing Tekst: Jakub Szpetulski–Łazarowicz