"Oynat"
Dürüst ol. Hayatta mutlu oldun mu?
Evet, çok mutlu oldum. Çok mutluyum.
Geçmişte çok kalp kırdın, çok erkeği çaresiz bıraktın.
Geride bir sürü çaresizlik, karşılıksız aşk, bir sürü üzüntü ama
bir sürü de neşe bıraktım.
Her şeyden biraz.
Gel buraya, tatlım. Yanımda dur. Yanıma gel.
Hayatımın bir trajedi olduğunu söylersem yalan olur.
Hayır, yüzünü görmek için.
Yüzünü düzgün görebilmemiz için biraz aşağı indir.
"İkinci Bölüm, Puro İçiyorum"
Küba'da Amerikalı yazar Ernest Hemingway'le tanıştım.
Ve bana dedi ki: "Sen İspanyol bir kadınsın, puro içmelisin."
İspanya'da purolar Sara Montiel'le ilişkilendirilir.
Sara Montiel'i purodan, puroyu da ondan ayıramazsınız.
Sara puro içmeyi severdi.
Bu bir poz değildi, puro içmeyi severdi.
Buradan yakıyorsun.
-Böyle yakıyorsun. -Bu işte çok iyisin. Bakalım.
Sara Montiel evimde sigara içmesine izin verdiğim tek kişi.
İnsanlar "sigara içebilir miyim" diye sorunca "hayır" derdim ama
Sara Montiel'e nasıl hayır diyebilirdim ki?
Evimde puro içti.
Hakkında ne söylendiğini umursamıyor musun?
-Hayır, öyle demezdim. Puro içiyorum. -Puro içiyorsun.
Bence puro onun insanları erotikleştirmesinin bir yoluydu.
O erotik belirsizlik, herkesi cezbetme şekli...
Belirli bir erkek tipini değil, tüm erkekleri.
Çok hoş bir takım. Ve o gözlükler...
Hadi ama. Bana bak.
Evet.
Bacaklarımı beğendin mi?
Sara inanılmaz biriydi ve diğer kadınlardan çok farklıydı.
Yeniden evlenmede öncüydü: İspanya'da insanlar bir kez evlenirken
o dört kez evlenmişti.
Anthony Mann'le evliliğinden bahsettin, o zamanlar bir skandaldı.
İspanya'da medeni törenin ölümcül bir günah olduğu dönemlerdi.
Boşanmıştı, Yahudiydi.
O zamanlar bir İspanyol kadından
beklenenin ötesindeydi.
İspanya'ya vardığında uçağın merdivenlerinden aşağı iniyordu,
oradaki bazı kadınlar bağırmaya başladı: "Katlak, katlak, katlak."
"Katlak." Tam tersi yani. Bana "kaltak" diyorlardı.
Ona kaltak dediklerini fark ettik.
Bana taş attılar ve sokakta her türlü lafı söylediler.
Evet, evet, taş atıldı.
Bu aynı zamanda onun zekasının bir başka örneği.
Karmaşık bir şeyi eğlenceli bir şeye dönüştürmeyi nasıl başardığı.
Anthony Mann'le evliliği dağıldı.
Sonuçta farklı kültürlerden, farklı nesillerden,
farklı ülkelerden insanlardı.
Boşanmanın olmadığı bir dünyada evlendi ve boşandı.
Boşanmanın sadece suç değil, aynı zamanda günah olduğu dönemlerde.
Daha sonra hayalini kurduğu şeyin tam tersi bir adamla yeniden evlendi.
Roma'daki Montserrat kilisesindeki José Vicente Ramírez Olalla
sabırsızlık belirtileri gösteriyor.
Sara Montiel'in nişanlısı.
Chente, İspanya'nın kuzeyinden çok geleneksel bir aileden geliyordu.
Tüm aile fertlerinin olağanüstü kariyerleri vardı.
Chente o zamanın İspanyol maço erkeğinin bir modeliydi.
"Kadının yeri mutfaktır."
Roma'daki bu düğünün amacı bir şekilde kendini kurtarmaktı bence.
Doğru şekilde evlenerek ondan bekledikleri şey olacaktı.
Ama evlendikleri anda adam Sara Montiel'e
artık Sara Montiel olmayı unutabileceğini,
bundan sonra onun karısı olduğunu söyledi.
Ne oldu? Sara ona "üzgünüm, işimi bırakmayı düşünmüyorum" dedi.
Dahası, şunu söyledi:
"Seninle evlenebilirim ama Sara Montiel olmaktan vazgeçmeyeceğim."
Balayından döndükten sonra onu terk etti ve ayrıldılar.
Hiç uzun sürmedi.
Kariyerinin zirvesindeki en iyi aktrisle evlendi ve
emekli olmasını bekledi.
Bu büyük bir hataydı.
İnanılmaz derecede şanslıydım, çok şanslı bir kadınım.
Peşime takılan erkekler oldu ve onları böyle savuşturdum.
Al sana! Al!
Sara erkekleri sever ve aileye inanırdı ama
her şeyden önce kendine ve kariyerine inandı.
Kocasının sırtından geçinen bir kadın olmayı kabul etmedi.
Bağımsızdı ve olduğu kişi olarak öne çıktı: Sara Montiel.
Onu nasıl kilit altına alabilirdin? İmkansız.
Soyunmak istedim ama sanırım soyunamayacağım.
-Senin de zamanın gelecek. -Ceket...
O kadar baştan çıkarıcıydı ki
erkeklerin kalbini kırdı, muhtemelen kadınların da.
Herkesi, her sosyal sınıftan insanı kazanabilirdi.
Sara'ya hayran olan bir sürü entelektüel vardı.
Her şeyden önce Terence Moix.
Birçok entelektüel Sara Montiel hakkında kapsamlı yazılar yazdı.
Paco Umbral.
"Sara Montiel bir kadın sesi. Derin ve şeytani.
Ayaklarının dibinde bir sürü yakışıklıyla."
Hatta Cela'nın kendisi bile.
Kimse onun hakkında birkaç satır yazmaktan kendini alamazdı.
Efsaneye göre, Kral Juan Carlos Toledo dağlarında avlanırken
Kraliçe Sofía ona sürpriz yapmak için eve geldi.
Asla yapmamanız gereken bir şey.
Birbiri ardına kapılar açtı ve sonuncusuna geldiğinde
Juan Carlos'u Sara Montiel'le buldu.
Kral sigara içiyor mu?
Kral sigara içiyor.
Evet.
Bir gün kendini kötü hissediyordu ve bana şöyle dedi:
"Yeni bir hayata başlamak istiyorum çünkü
neredeyse hiç özel hayatım olmadı.
İnanmayacaksın ama dört veya beşten fazla erkekle birlikte olmadım."
Kahkahalarla gülmeye başladım. "Seni pislik" dedi.
Senin gibi bir yıldızla yaşamak kolay mı?
Bence iki insan birbirini seviyor ve saygı duyuyorsa
uyum içinde yaşamak kolay.
"Oynat"
Onu nasıl idare edeceğini bilen birini bulması gerekiyordu.
Ve bunu Pepe'de buldu.
Pepe Tous, Mallorca'da çok prestijli bir aileden geliyordu.
Büyükbabası "Última Hora" gazetesini kurmuştu ve
sosyal çevrelerde çok etkiliydiler, çok iyi bağlantıları vardı.
Bu onu çok daha ilerici, modern bir adam yapmıştı.
Deneyimliydi. Görmüş geçirmişti.
Pepe, otrişli ve pullu gösterileri severdi, geceleri kabareye giderdi.
Pepe Tous uygun bir bekardı.
Onunla Palma de Mallorca'da
"Sara Montiel In Person" adlı gösterimi sahnelerken tanıştım.
Kendisinin yönettiği tiyatro olan Teatro Balear'da işe alındım.
Sara'yla 1970'te tanıştı,
annesi öldüğü için o zamanlar kötü bir durumdaydı.
Birbirlerini keşfettiler ve mükemmel bir uyum yakaladılar.
Entelektüel, enerjik, duygusal ve her şeyden önce sanatsal olarak.
Ona baktım, o bana baktı, ilk görüşte aşktı.
"Hayatımın adamı bu" dedim.
Sara'nın altın yıllarının Hollywood'da olduğunu
her zaman söylerim ama kişisel düzeyde Pepe'yle paylaştığı yıllardı.
Kim kimi tavladı? Pepín Tous mu Sara Montiel'i, yoksa tam tersi mi?
Onun beni tavladığını düşünmesini istiyorum
ama aslında karşılıklıydı.
"Oynat"
-Antonia, Antonia. -Evet.
Bana poponu göstermeyi bırak. Bu tarafa bak. Otur.
Seni onunla kim çekecek?
Ona bir öpücük ver. Evet, muhteşem.
Birbirlerine hayrandılar.
Modları hiçbir zaman kötü olmadı, bu bir çift için normal bir şey değil.
Nereye gitseler herkesin dönüp baktığı bir çifttiler.
Aralarındaki ilişkiyi gördüm, eşsizdi.
Bir çift olarak daha modernlerdi.
İkisi de bir nevi hippiydi ama havalıydı.
Evet, Pepe'nin hayatının aşkı olduğunu düşünüyorum.
Tamamen ikna oldum.
Ama her şeyden öte mutluydular.
Ve bu mutluluğu karşıya aktardılar.
Na Burguesa'da muhteşem bir mülk satın aldılar. Palma'dan çok uzakta.
Partiler vermek için mükemmeldi.
Antikalarla dolu, harika bir gece hayatı olan güzel bir evdi.
Her zaman insanlar vardı.
Bir tımarhane.
Tehlikeli bir yerdi.
Geldiğiniz günü biliyor ama gideceğiniz günü bilmiyordunuz.
Ailemle orada 1 gün geçirmeye davet ediliyor,
10 gün kalıyorduk.
Günler uçup gidiyordu.
Bizim için dinlenip neşeli bir şekilde geri dönme fırsatıydı.
Bir ruh çağırma seansı yapmaya karar verdik.
Sara oradaydı; James Dean, Marilyn, Greta Garbo gelebilirdi.
Neden olmasın?
Ellerimizi masaya böyle koyduk.
Neyse, bir süre geçti ve kimse gelmedi.
Sara'nın allı pullu ve sofistike bir yanı vardı ama
sabahlık giymeyi ve sahilde yürümeyi de severdi.
"Oynat"
Sara'yla 1982'de Mallorca'daki evinde,
Pepe Tous, Mallorca'daki boğa güreşi arenasında bir konser için
Alaska y los Pegamoides'i tuttuğunda tanıştık.
Sara sahilde vakit geçirdikten sonra geldi.
Saçları ıslaktı, makyaj yapmamıştı. Ölmek istedim.
At kuyruğu yapmıştı, makyajsızdı ve
bütün gününü denizde, çırılçıplak geçirmişti.
Çok mutluydular.
Aralarındaki takdire şayan, arzu edilir ve kıskanılacak bir şeydi.
Palma'daki evde her zaman üç, dört küçük köpekleri olurdu.
Her zaman.
Sara aileye inanırdı. Modern, açık görüşlü ve çok liberaldi ama
aile onun çok inandığı bir şeydi.
Hayali kendi ailesini kurmaktı.
Cuchi. Cuchi.
Bir yuva, bir aile kurmak istiyordu.
Pepe'nin baba olma isteğiyle birlikte onun da anne olma isteği vardı.
Çocuk sahibi olamamak muhtemelen hayatındaki en acı verici şeydi.
Dokuz sefere kadar düşük yapmış olabileceğini söylüyorlar.
Hamile kalmakta sorun yaşamış ve
düşük yaparak bebeklerini kaybetmiş olabilir.
Ama onu tiyatroda izlemeye gittiğimde hamileliği çok ilerlemişti.
Pepe'yle bir bebek sahibi olacağı için çok mutluydu.
Keyfi çok yerindeydi, ışıldıyordu.
Ve ne yazık ki işler ters gitti.
"Sara Montiel Bebeğini Kaybetti"
O bebeği kaybetmek onun için çok zordu.
Hayatının aşkıyla bir bebek kaybetmek korkunçtu.
Pepe, Sara'nın çocuk sahibi olamaması nedeniyle
evlat edinmeleri konusunda ısrarcıydı.
O zamanlar İspanya'da evlat edinme çok yaygın değildi.
Eskiden 35 yaşında anne olmak için çok yaşlı olduğunuzdan
20, 25 yaşında anne olmanız gerekiyordu.
Evlat edinmeye karar verdiler, böylece sonunda anne olabilirdi,
Sara'nın en büyük hayaliydi bu.
Thais. Thais. Thais. Thais.
Kendimi hasta hissediyorum,
bana hemen bir iğne yapmalısın ki iyileşeyim.
Hadi. İğneyi yap.
Çok iyi. Teşekkür ederim tatlım.
Bunu hatırlıyorum çünkü her yerdeydi.
Sara Montiel'in Brezilyalı Thais'yi evlat edindiğini yayınladılar.
2Kızını göstermekten çok gurur duyuyordu.
Bazı sorunların üstesinden geldi.
Yetkililer ona her zaman cömert tavizler vermedi.
-Ne zamandır partnerisiniz? -14 yıldır.
Ölümcül günah konusunda endişeli misiniz?
Hayır, hayır, ölümcül günah konusunda hiç endişeli değiliz.
Dahası, kızımızın soyadımızı taşıyabilmesi için
medeni bir tören yaptık.
"Hav hav. Şaşırdık ama çok mutluyuz,
sizi sahiplerimizin düğününe davet etmekten büyük mutluluk duyuyoruz."
"Dedikodular bizi kötülemeye devam etmesin diye
medeni bir düğün yapmaya karar verdik."
Düğün davetiyesinde Cuchi ve Lady Boy'un bir fotoğrafı var.
"Zamanı geldi! Anne ve babamız evleniyor."
Sara Montiel'in ne kadar büyük bir yıldız olduğunu bir düşünün:
Fotogramas dergisi Pepe'yle düğünleri için çekilişle davetiye verdi.
Ben Girona'dan Pere García ve
Sara Montiel'in düğününe davet edilecek kadar şanslıydım.
Fotogramas bir yarışma düzenledi.
"Sara Montiel'in düğününe katılın" diye bir ilan yayınladılar.
Ve yaklaşık bir hafta sonra bir telefon aldım.
"Fotogramas'tan arıyorum."
"Sara Montiel'in düğününe gitme ödülünü kazandığımı söylemeyin!"
Düğün tıklım tıklımdı, Palma de Mallorca'dan şov dünyası insanları,
izleyiciler, çok sayıda şık insan vardı.
Palma'nın tüm güzel insanları oradaydı, parti insanları.
Sara Montiel masaların arasında dolaşırken merhaba deyip elimi sıktı.
"Bu hanım deterjanı kullandığı için ödül kazandı." Klasik.
Bana da aynısını yaptılar. "Bu beyefendi yarışmayı kazandı."
Gece 3 veya 4'te evlerinde büyük bir havuz partisi daha oldu,
iki gün sürdü.
Sanırım sarhoş olmayan tek kişi bendim.
"Oynat"
Bize yalnız olduğu ve bir yıldızın onu buraya yönlendireceği söylendi.
Bu sabah sana "dua ettin mi" diye sorduğumu hatırlıyor musun?
"Dua edersen belki bebek gelir." Gördün mü?
Annesi onu cennetten bize göndermiş. Çok tatlı.
Zeus'u almak için Alicante'ye gittiğinde ben de onunla gittim.
Evlat edinme sürecinde oradaydım.
Bak, Zeus. Baba, kardeş ve ben seni almaya geldik, yalnızdın.
Küçük bir oğlan istiyorduk.
Ve onu çok istedik, bu yüzden seni almaya geldik.
Seni almaya geldiğimiz günden beri de bizim oldun.
Biz evlat edinen ebeveynlerin belli bir değeri veya katma değeri var.
Çünkü evlat edinilen çocuklar muhtemelen en çok istenen,
en çok aranan, en çok arzulanan çocuklardır.
Sara onları tutkuyla aradı.
Nasıl olduğunu ve
çocuk sahibi olmak için nasıl mücadele ettiğini biliyorum.
Burada çok mutlu bir yaz geçiriyoruz. 1984 yazı.
Antonia Abad olağanüstü bir anne ve eşti.
Tavuk kroket.
-Beğendi mi? -Beğendi tabii.
Bir etiketle doğuyorsun ve
onu asla çıkarmıyorlar, onunla yaşamayı öğreniyorsun.
Ama film tarihinin bir efsanesi olan Sara Montiel'in oğlu olmaktan
gurur ve memnuniyet duyuyorum.
Zeus! Çok fazla hareket ettirme, yoksa...
-Anneciğim. -Anneciğine bir öpücük ver.
Bir anne olarak çok neşeliydi, çok yakındı.
Çocuklarına verebileceği tüm sevgiyi verdi.
Bak, bir kuş. Bir uçak.
Ve bize her şeyi, nereden olduğumuzu açıkladı.
İkimiz de evlat edinilmiştik, bize her şeyi
ve nedenlerini açıkladılar.
Bana her gün şunu söylerdi:
"Seni ben doğurmamış olsam da her zaman bir oğul olarak seveceğim."
Babam da.
Baban José Tous Barberán, bir iş adamı ve gazeteci.
Annen de...
Bak, işte baba geliyor. Baban geldi. Gördün mü?
İşte baban geliyor.
Buraya gel, tatlım.
Sen kamerayı al, ben orada duracağım. Bir şey denemek istiyorum aşkım.
Üzgünüm, bir şey denemek istiyorum. Diğer tarafta dur.
Yoksa yüzün gölgede kalır. İyice bu tarafa.
Babam tam bir belaydı, kamerasıyla 7/24 çekim yapardı.
"Zeus, bana bak. Thais'ye bir öpücük ver. Annene bir öpücük ver."
Zeus.
-Bu ikimiz için. -Hayır, ikimiz için değil.
Çocukken kız kardeşimle çok tartışırdık.
Televizyon izlemek, evde yemek yemek,
köpeklerle vakit geçirmek gibi basit şeylerde bile.
Gerçekten öne çıkan şey evde arkadaşlarla çevrili olmaktı;
eğlenceli, şefkatli, bize yakın insanlar.
İnsanlarla, birçok arkadaşla çok zaman geçirdiğimi hatırlıyorum.
-Paco! -Şu hâlime bak.
-Paco, eğil. -Ne?
Diz çök.
27 Temmuz 1985.
Annem denize deli oluyordu, yelken açmayı çok seviyordu.
Babam da öyleydi.
Yazın her gün tekneyle açılıp limana gider ve yelken açardık.
Babamın arkadaşlarıyla demir atar, tekneleri bir araya getirir,
paella yer ve günü orada geçirirdik.
Palma'da denizde yaşar ve yelken açardık.
Mallorca'daki yaz aylarında günlük hayatımız buydu.
Benim için mükemmel bir hayattı.
Hayatımın hangi bölümünü yeniden yaşamak istediğimi sorsalar
Mallorca'daki o anları söylerdim çünkü
paylaştığım ve deneyimlediğim birçok şey olan en mutlu günlerimdi.
Gece yarısı oturma odasında Noel hediyelerini açıyoruz.
İşte, 1986 yılı yeni başladı.
Doğum günlerini de hatırlıyorum, çılgıncaydı.
Babam benim, kardeşimin, annemin tüm arkadaşlarını davet ederdi.
Tamam, "Mum Üfleme Operasyonu."
Harikalardı. O doğum günlerini net bir şekilde hatırlıyorum.
Tüm bu görüntüleri kaydettiği için babama gerçekten minnettarım.
Çünkü sahip olduğumuz şey bu: O zamanların harika anıları.
Üfleme vakti, tamam mı? Hazır olduğunda.
"Thais Beşinci Yaş Gününü Evde Bir Çocuk Partisiyle Kutladı"
Kameraya da bak. Surat yaptı.
Sara Montiel gibi birinin oğlu olmak kolay değil.
Noel'de her zamanki fotoğraf çekimleri vardı.
İstemiyorduk, hiç sevmezdik. Özellikle de kardeşim.
Bakıp "annem ve kardeşimle birlikteyim" de.
Papyon takan küçük kardeşimle birlikteyim.
-Papyon. Ve adı ne? -Zeuis.
-Zeus. -Tous.
-Zeuis Tous Abad. -Peki senin adın ne?
Thais Abad.
Aileler bugün olduğundan çok daha fazla sergileniyordu.
Şimdi biri çocukla poz verdiğinde politik olarak doğru kabul edilmiyor.
Ama 80'lerde hepimiz çocuklarımızla fotoğraf çektirirdik.
Dahası, bunu ücretsiz yapardık.
Ayrıca, normal bir şeydi, basınla iyi geçiniyorduk.
O zamanlar basınla içli dışlıydık, çok doğal geliyordu.
Öyle yaptık.
Sara Montiel gibi büyük bir divanın kızı olmasına rağmen,
Thais çocukluğundan beri
spot ışığının ona göre olmadığına karar verdi.
Bana bak.
Thais.
Kameradan utanıyordu. Dahası, bunu belli ediyordu.
Saklanma.
Thais kardeşim gibidir.
Her zaman çok kapalı bir çevreydiler, kendi aralarında takılırlardı,
flaşlardan ve spot ışıklarından uzakta.
Çocuklarını tanıttı elbette.
İstemeseler de onunla birçok şeye katıldılar.
Çok. Ve bazılarında ben de vardım.
Ünlü dünyasının bir parçası olmak istemedi.
Ona milyonlarca dolar teklif ettiler ama Thais aramalarına dönmedi.
Thais, buraya.
Anonimliği, mahremiyeti için mücadele etti ve tutarlıydı.
Thais harika bir insan, harika bir arkadaş ve harika bir kızdı.
Gerçekten harika.
Onu ne kadar sevdiğini gösterebilir misin?
Sonsuz aşk olmasaydı...
"Çocuk Satmak Suç Değildir, Yüksek Mahkeme"
Basının bir kısmı
Sara Montiel ve Pepe Tous'un evlat edinmeleri konusuna taktı.
Ve onu seçtiler.
Sara ve Pepe Tous'u en çok üzen konulardan biriydi bu. İkisini de.
Bazı şeyleri duymaya dayanamıyorlardı.
Oğlunun ailesini nasıl aradıklarını.
Oğlum kanalizasyonda bulunmuş olsa bile
bunu söylemeye kimsenin hakkı yok.
Artık bir annesi ve babası var.
Net oldukları bir şey vardı: Mahkemeye başvurmak.
Birçok kişi için, oğullarının onur hakkını,
özellikle de küçük bir çocuğun onur hakkını savunarak
emsal teşkil ettiler.
Yüksek Mahkeme'de bile kazandılar.
Küçük bebeğim, çok tatlı. Zeus, bak, bir martı! Bak!
Anneliğin Sara Montiel'i daha Antonia yapmış olması mümkün.
Antonia, Antonia, Antonia!
Antonia için.
Antonia senin annen.
O her zaman Antonia'ydı ama
Sara Montiel de kurgusal bir karakter değildi çünkü oydu.
O Antonia ve Sara Montiel'di.
Makyaj yapmaya başladığında "Sara Montiel geliyor" derdi.
Antonia Abad'ın kişiliğini
Sara Montiel karakterinden ayırmak çok zordu çünkü
ikisi de aynı kadındı.
Tek sorun, çok fazla makyaj yapmaması ve terlik giymesiydi.
İzin verirseniz...
Her zaman göğüslerini gösterme eğilimindesin.
Birileri "biraz sarkık görünüyorlar" diyebilir.
Tamam ama ben böyleyim işte.
Onları yukarı itmek için...
Bekle, bekle, bekle.
Umurumda değil. 53 yaşındayım ve umursamıyorum.
Sara Montiel için bu cinsellik değildi, normaldi.
Mallorca'daki plajda çekilmiş üstsüz fotoğrafları
insanları kışkırtmak için değildi, üstsüz yüzmeyi severdi.
Farklı bir zihniyeti vardı.
Sara'nın gayet normalmiş gibi üstsüz olduğu bir sürü fotoğraf var.
İspanya'da o zamanlar kimse bikinisinin üstünü çıkarmaya
cesaret edemezdi.
La Mancha'da doğmuş ve doğal göğüslere sahip olduğum için
suçlanacak değilim.
Ceza yazmak için evine polis bile geldi.
Sara onlarla tatlı dille konuşmayı başardı ve
göğüslerini bronzlaştırmak için öyle güneşlendiğini açıkladı.
Onlarla tatlı dille konuştu ve ceza yemekten kurtuldu ama
bunu bir daha yapmamasını söylediler, yoksa diğer kadınlar da yapardı.
Zaten yapıyordu, fırsat buldukça daha da fazlasını yaptı.
"Sara Montiel Tamamen Çıplak"
Sara, "Interviu"ya çıktığında kaç yaşındaydı?
Sara Montiel, "Interviu" için ilk kez poz verdiğinde 52 yaşındaydı.
O zamanlar belirli bir İspanya'nın cinsel ve duyusal miti olan Sara
hâlâ soyunup "Interviu"ya çıkan bir hanımefendiydi çünkü bunu istiyordu.
Cinsel özgürlük konusunda
ülkemizin sahip olduğu en önemli ikon.
Sara'nın "Cinco almohadas para una noche"deki çıplak sahnelerinin
yumuşatıldığı doğru.
Puchito, çok tatlısın.
-Ama daha fazla lazımsa... -Biliyorsun, ben çok harcamam.
"Varietés" ve "Cinco almohadas para una noche" filmlerimden sonra
sinemayı bırakmaya karar verdim.
Buna karar verdim çünkü o zamanlar...
Erotik sinemayı hatırlıyor musun?
Yumurta yapmak için mutfağa giyinik şekilde girer,
göğüslerin ortada çıkardın.
Bundan hoşlanmazdım.
Sara bu tür filmlerle ilgilenmiyordu.
Tamamen ilerici ve liberal olmasına rağmen.
Bazı dergiler için
üstsüz fotoğraflarının çekilmesinde hiçbir sorun görmüyordu,
yeter ki zevkli olsun.
Ama o tür filmler bunu insanın gözüne gözüne sokuyordu.
Benden faydalanmak istemeyeceksiniz. Bu gece ihtiyacım olan tek şey buydu.
Bunu nasıl düşünebildin?
Hâlâ üşüyor musun?
"Neden film çekmiyorsunuz?" "Çünkü büyüleyici, güzel sinema tarih oldu."
Sinema onu terk etmedi, kendisi film çekmeyi bırakmaya karar verdi.
Doğru şeyi yaptı çünkü tam zamanında bıraktı.
Filmleri bıraktığında kurtuluşu müzik oldu.
Şarkıları çığır açıcıydı,
o zamanlar kimse böyle şeyler yapmaya cesaret edemezdi.
"Touch Me" klibi. Daha modern olamazdı.
Nasıl hatırlayamadım? Onu hâlâ burada, yuvarlanırken görebiliyorum.
Yerde yuvarlanan bir kadın var.
Madonna "Frozen"da çok fazla mavi ekran kullandı ama
Valerio Lazarov ve Sara Montiel
bunu zaten her hafta İspanyol televizyonunda yapıyordu.
Neredeyse parodiye varan en abartılı erotikliği kucaklıyor.
Yerde sürünerek İngilizce şarkı söylemeye başladı.
Çok güçlü bir aksanla, çok benzersiz bir İngilizce.
İnanılmaz derecede cinsel olan "Touch Me"yi seslendirdi.
"Gel. Yavaşça bana gel". Ve o saçlar muhteşemdi.
Böylece müzik şovlarına geçti. İlahiydi.
Şarkı mı söylemiş, dans mı etmiş,
farklı karakterleri mi oynamış umurunda değildi.
Film çekmek zorunda kalmadan 70'lerde yıldız statüsünü korudu.
Yıldızlıktan emekli olmadı. Yaptığı şey bunu çeşitlendirmekti.
Çünkü adım Sara Montiel'se ya da
kendimi Sara Montiel olarak adlandırmaya devam ediyorsam
bunu siz hanımlar ve beylere, seyircilerime borçlu olduğumu
asla unutamam.
Bu akşam bize katıldığınız için teşekkür ederim.
Payet onun imzası hâline geldi ve seyircisinin orada olduğunu,
sahne söz konusu olduğunda bunun altın madeni olduğunu fark etti.
Tiyatroyu ve seyircileri keşfettim,
daha önce deneyimleme zevkine erişemediğim bir şeydi.
Bunu keşfetmek benim için çok önemliydi.
Pepe ona rehberlik etmede gerçekten yardımcı oldu.
Onunla birlikte, bu sefer tiyatroda bir kez daha altın çağını yaşadı.
Kalbini ve ruhunu verdi.
Bunu yapması gerekiyordu, yapmak zorundaydı.
Sadece kocası olduğu için değil, aynı zamanda menajeri olduğu için.
Pepe onun için en iyi müziği, en iyi dansçıları,
en iyi gösterileri organize etti.
İş adamı Tous'tu ama iş Sarah olduğu için kendisi de büyük patrondu.
Bu bir özeleştiri.
-Çok büyük. -Çok büyük.
Seks sembolü olmaktan, objeleştirilmekten,
girişimci ve kadın olarak aktif olmaya geçti.
Sara'yı izlemeye giden şovu değil, Sara'nın kendisini görmeye giderdi.
Onun yaptıklarını görmeye.
Ne yaptığı fark etmez, asıl mesele kendisiydi.
Sara Montiel'in gösterilerinin isimlerini seviyorum.
"Kendinizi Saratize Edin"
"Süper Sara Şov"
"La Mancha'dan Doña Sara"
"Majesteleri Sara Montiel"
"Şahsen Sara"
İsminin geçmediği tek gösteri "Taxi to the Victoria"ydı.
Bu tür isimlerle yıldızın kim olduğu gayet netti.
Vay canına, seyirciler arasında kimler varmış.
Biri Carlos Berlanga, diğeri de Santiago Carrillo. İşte.
İnsanların gidip onu görebilmesi harikaydı bence çünkü
ulaşılamaz görünüyordu.
Sara Montiel ulaşılamazdı.
Ne yazık ki çok uzaktasınız majesteleri ve
bana sigarayı veremiyorsunuz.
Onu ilk kez 17 yaşındayken Calderón Tiyatrosu'nda gördüm.
Onu gördüğümde büyülenmiştim. Büyülenmiştim.
O Victoria'dayken ben Arnau'daydım. Sanırım 79'daydı.
Onu görmeye gittim. Pepe coşkuluydu, Sara da öyle.
Sara Montiel'i ilk kez şahsen Victoria Tiyatrosu'nda gördüm.
Beni iki kez öptü ve ağlamaya başladım. Kadın şoke olmuştu.
Ona anneme çok benzediğini söyledim.
Bu hikaye Sara Montiel'i çok etkiledi ve hayatının bir parçası oldum.
Ne zaman makyaj malzemesi arasam; göz farı, allık, fırça,
her zaman iki çift alır ve birini ona verirdim.
Ona verdiğim her şeyi beğendi.
Tiyatro onu seyirciye yakınlaştırdı, insanlaştırdı.
Ve bu şekilde insanlar onu daha kişisel bir düzeyde izleyebildi.
İyi akşamlar bayanlar ve baylar.
Bu gece sizlerle burada olmaktan ve
size yeni gösterimizi tanıtmaktan çok mutluyum:
Ven al Paralelo.
Sinema ve müzikallerde yaptığı her şeyi televizyona aktardı.
Gösteri başladığında bayıldım.
Perdeler açıldı ve her seferinde farklı bir kostümle göründü.
Bunu yaptı çünkü ABD'deydi. Ve orada ne vardı?
Cher Show, Charo Baeza, Shirley MacLaine,
hatta Lucille Ball ve Carol Burnett.
Hepsi bu tür gösterilerde yer almıştı.
Ve Sara bu tür gösteriler için mükemmeldi.
Erkek kıyafetleri giydi, her şeyi giydi.
Birisi itfaiyecileri aramış.
Sunuculuk, şarkıcılık, oyunculuk, röportaj... Her şeyi yaptı.
Bu bir yenilikti.
Sizi Juan Gimeno'yla tanıştırayım. Asistanım.
"Kamera nerede" diye düşündüm.
Sara Montiel'le birlikte sunuculuk mu yapacağım?
Dur. Soluk yüzlülerle anlaşma yapmam.
"Ven al Paralelo", Sara Montiel'i tekrar spot ışıklarının altına koyan
bir geri dönüş oldu.
Pepe senaryoyu çok dikkatli bir şekilde inceledi.
İşi dikkatlice yönetiyor,
onun önemli insanlarla birlikte performans sergilemesini istiyordu.
O şovda bir sürü yıldız vardı.
Celia Cruz.
Ve Bonnie Tyler.
Robert Palmer.
Charles Aznavour.
Ve Samantha Fox. Çılgıncaydı. Çok büyülüydü. İnanılmazdı.
Bibi Andersen.
Spontane, güzellik, her şey.
Norma Duval.
Elbette şovda olmaktan çok mutluydum. Onunla harika vakit geçirdim.
"Normita, harika bir iş çıkardın."
"Oynat"
Soğuk.
Tatlım. Nasıl yakınlaştıracağım?
Yakınlaştırma mı? Parmaklarının hemen üstünde.
Tamam.
Bir gün Sara'nın garip davrandığını hissettim.
Ona iyi olup olmadığını, bir sorun olup olmadığını sordum.
Şovun Seville Panayırı bölümünü prova ediyordu.
María del Monte prova yapıyordu. Hiç unutmam.
Pepe Tous'un tıbbi testlerden geçtiğini biliyordum ama
ne için olduklarını bilmiyordum.
Perde arasında Sara'nın yanına gidip ona sordum: "Antonia, Pepe nasıl?"
Küçük bir çocuk gibi ağlamaya başlayıp bana sarıldı.
Divanın, yıldızın tamamen çöktüğünü görüyorsunuz. Zordu.
Çok ileri bir kolon kanseri vardı.
Ne yazık ki pek fazla tedavi seçeneği yoktu.
Ve anneme söyledikleri şey, kocasının üç ay ömrü kaldığıydı.
Gerçekten çok üzücüydü çünkü şova devam etmek zorundaydı.
María del Monte bu gece sizlerle.
Sara, Pepe'nin hastalığını neredeyse tek başına atlattı.
Öncelikle, Pepe'yi öyle görmelerini istemiyordu.
Cesurca devam etmeliydi.
"Lütfen kimseye söyleme" dedi.
Sırrını sakladım ama o cehennem azabı çekiyordu.
Sahte bir isimle klinikteydi. Onu iki kez görmeye gittim.
Cesur bir yüz takındı ve o birkaç ay boyunca kocasının yanındaydı,
ona destek ve cesaret verdi, bunu kendi başına kabullendi.
Korkunçtu, gerçekten korkunç.
Televizyonda yayınlandığında,
asistanı çıkıp "Pepe Tous öldü" dediğinde öğrendim.
Çocukları da oradaydı. Çok acı verici bir deneyimdi.
Ama Pepe pek de öyle değildi, her zaman neşeliydi.
Son anlarına kadar iyi olduğundan emin oldular.
Oyuncu Sara Montiel'in kocası ve menajeri olan Pepe Tous'un naaşı
bu öğleden sonra Barselona'daki Collserola mezarlığında yakıldı.
Popüler oyuncu ve şarkıcı her zaman ailesi ve arkadaşlarıyla birlikteydi.
Kendine geldiğinde sohbet etmek, sevgimizi ifade etmek,
iyileşeceğinden bahsetmek için elimizden geleni yaptık.
Öldüğünü bilmiyordu, öğrenmesine asla izin vermedim.
Kocanızın üç ay içinde yavaş yavaş yok oluşunu izlemek...
Hiçbir şey söylememek, cesur bir yüz takınmak, performans sergilemek,
televizyona çıkmak ve hiçbir şey yokmuş gibi davranmak...
En iyi oyuncu olsanız bile bu rolü oynamak zor.
Bunu kabul edecek ve
çocuklarımın ve arkadaşlarımın yardımıyla devam edeceğim.
Kocan gitti, güvendiğin kişi, gözbebeğin, dayanağın,
adına ne derseniz deyin.
Ve iki çocuğunla birlikte dünyayla yalnız yüzleşeceksin.
Selam.
-Selam. -Selam.
Yatakta uyuyordum, yanıma gelip "babam cennette" dedi.
Geri gelip gelmeyeceğini merak ediyorsun.
Cennet. Yemek yemeye çıktığını ve geri döneceğini söylemek gibi.
Bunu anlamam yıllar aldı. Gerçek şu ki bu çok karmaşık.
Zeus. Zeus. Merhaba.
Kirpiklerini kırpıştırabiliyor musun?
Pepe Tous'un ölümü inanılmaz derecede üzücüydü.
İnanılmaz derecede.
Öğrenir öğrenmez Palma'ya giden bir uçağa bindim.
Orada birkaç gün geçirip onunla yas tutabildim.
Antonia'nın güçlü, sert ama
duygularla dolu bir kadın olduğunu gördüm.
Bana telgraf gönderen herkese minnettarım; tanıdığım, tanımadığım.
Bize başsağlığı dileklerini ilettiler.
Onlara teşekkür etmek istiyorum çünkü yüzlerce telgraf aldım.
Bunu tekrar göstermek istiyorum. 1992'den, gerçekten çok güzel.
Şuna bak. Madrid, 1992 sonbaharı.
"Sevgili Sara."
O mektubu yazdığını hatırlıyor musun?
Evet.
Kağıdı, kalemi, zarfı aradığımı hatırlıyorum.
Şöyle yazıyor:
"Sevgili Sara, yaralarınızı iyileştirecek hiçbir kelime yok."
Tatlım.
"Hepimiz buradayız, sizinleyiz. Bizim için hayranlık uyandırıcısınız.
"Biz" derken bir grup kadından bahsediyorum.
"Birçokları."
Seni seven ve değer veren
bir grup kadın.
Güçlü ol, Sara
çünkü o her zamanki gibi yanında, seni izliyor.
Ve biz de buradayız,
huzur ve sükunet bulmanı umuyoruz."
Bunu bulması zordu.
"Sana ve çocuklarına sevgiler. Seni seviyorum. Loles León."
Bunları yazdım.
Pepe Tous, Antonia'dan önce öleceğini hiç düşünmemişti.
Cenaze levazımatçısı geldi ve çekle ödeme yapmak zorunda kaldım.
Sara şöyle dedi: "Chelo, çek yazmayı biliyor musun?"
Durup ona baktım ve "evet ama çek defterim yok" dedim.
O sırada ağlıyordu ve "hayır, hayır" dedi.
"Çek yazmayı bilmiyorum ve
Pepe'nin cenazesi için ödeme yapmam gerek."
O an Sara Montiel'in ne kadar yalnız olduğunu fark ettim.
Bir sonraki bölümde...
Merhaba, Sara.
Gördüğünüz gibi, Cari'yle karşılaştım.
Gerçekleştirebileceğimi hiç düşünmediğim bir hayaldi.
İnternetten biriyle tanıştığını söyledi.
O kişi sana hiç iyi gelmiyor, sana uygun değil.
Bu kopuşla yaşayamadı, çocukları onunla konuşmuyordu.
Bunu "Hello!"da yayınlaman lazım. Onlara bir servet ödet.
Nasılsın Sara?
Sara'nın kapıları birçok arkadaşına her zaman açıktı,
hatta ona ihanet edenlere bile.
Ailenin bir parçasıydı. Senden çalan bir oğul gibi.
Bir anda bir şey oldu ve her şey değişti.
Sara ne yazık ki uzun yıllardır olduğu şeyin karikatürü hâline geldi.
Ve seyirci Sara Montiel'i yuhaladı.
-Asla! Asla! Asla! -Sara, Toni'yle...
Hepimiz Sara Montiel'e çok haksızlık ettik.
Yazık, bence o dönem annem kendisi olmaktan çıktı.