Wiedziesz szczęśliwe życie?
Byłam i jestem bardzo szczęśliwa.
Łamałaś serca i doprowadzałaś do szaleństwa.
Zostawiłam za sobą nieszczęśliwych,
nieodwzajemnioną miłość
i wiele smutku.
Ale też dużo radości. Wszystkiego po trochu.
Chodź, kochanie. Stań obok mnie.
Chodź.
Skłamałabym, mówiąc, że moje życie było tragedią.
Chcę zobaczyć twoją twarz.
Zniż się, żebym ją objął.
SUPER SARA MONTIEL
ODCINEK 2: PALENIE CYGAR
Spotkałam na Kubie amerykańskiego pisarza Ernesta Hemingwaya.
Powiedział, że jako Hiszpanka powinnam palić cygara.
Hiszpanom cygara kojarzą się z Sarą Montiel.
Nie da się mówić o Sarze Montiel
nie wspominając o cygarach i na odwrót.
Sara lubiła palić cygara. To nie była poza lecz zamiłowanie.
Tu zapalasz.
Właśnie tak.
Spróbujmy.
Tylko Sara Montiel miała prawo palić cygaro w moim domu.
Innym zabraniałam,
ale jak mogłam odmówić Sarze?
Masz w nosie, co o tobie mówią?
Nie. Palę cygaro.
Cygaro było jej metodą na erotyzowanie ludzi.
Ta dwuznaczność przyciągała wszystkich.
Wszystkich, nie tylko wiadomy typ mężczyzn.
Wspaniały garnitur. A te okulary.
Spójrz na mnie.
Tak.
Podobają ci się moje nogi?
Wyróżniała się również liczbą ślubów
Wzięła ich aż cztery,
gdy ówcześni Hiszpanie robili to góra raz.
Twoje małżeństwo z Anthonym Mannem było skandalem.
Wówczas ślub cywilny był w Hiszpanii grzechem śmiertelnym.
Był rozwodnikiem i Żydem.
Od Hiszpańskich kobiet wymagano wówczas zupełnie innych decyzji.
Schodziła z samolotu na lotnisko w Hiszpanii.
Kobiety krzyczały do niej: "Dziwka".
Dziewka. One krzyczały "dziewka".
Nagle się okazało, że wołały "dziewka".
Rzucali we mnie kamieniami i obelgami.
Naprawdę leciały kamienie.
To kolejny przykład jej inteligencji
Wyszła błyskotliwym unikiem z niezręcznej sytuacji.
Jej małżeństwo z Anthonym Mannem się rozpadło.
Pochodzili z różnych kręgów kulturowych, pokoleń i krajów.
Wyszła za mąż i rozwiodła się w Hiszpanii, gdzie nie było rozwodów
Wówczas rozwód był przestępstwem
i grzechem.
Potem wyszła za kogoś,
kto był biegunowo odległy od jej ideału.
W rzymskim kościele Jose Vincente Ramirez Olalla się niecierpliwi.
To narzeczony Sary Montiel.
Pochodził z konserwatywnej i ustawionej rodziny
z północy Hiszpanii.
To był typowy hiszpański macho, który by przykuł żonę do zlewu.
Zawsze uważałam, że ślubem w Rzymie
Sara chciała odkupić winy.
Wyszła za mąż jak trzeba,
żeby sprostać wymaganiom.
Tuż po ślubie mąż kazał jej zapomnieć, że była Sarą Montiel,
bo odtąd była jego żoną.
Co się stało?
Sara odparła, że nie zamierza rzucać pracy
i może być jego żoną, ale nie przestanie być Sarą Montiel.
Po powrocie z miesiąca miodowego zostawiła go i się rozstali.
Małżeństwo trwało chwilę.
Poślubił największą aktorkę w szczycie jej kariery
i kazał jej przejść na emeryturę!
Popełnił wielki błąd.
Mam wielkie szczęście. Jestem spełnioną kobietą.
Mężczyźni za mną ganiają, a ja się od nich opędzam.
Sara kochała mężczyzn i wierzyła w rodzinę,
ale dbała też o siebie i karierę.
Nie chciała być żoną przy mężu.
Była niezależna i strzegła tego, kim jest: Sarą Montiel.
Chcieli ją zamknąć? Nie dało się!
Chciałam się rozebrać, ale nie moja kolej.
Jeszcze przyjdzie.
Marynarka.
Była uwodzicielska.
Łamała facetom serca. Kobietom pewnie też.
Mogła zawojować każdego z każdej klasy społecznej.
Fascynowała intelektualistów.
Wśród nich był Tetrence Moix.
Wielu intelektualistów pisało namiętnie o Sarze Montiel.
Paco Umbral stwierdził:
Sara Montiel to głos kobiet – głęboki i pokrętny,
wpędzający facetów do grobu.
Nawet sam Cela. Wszyscy musieli coś o niej napisać.
Legenda głosi,
że król Juan Carlos polował w górach pod Toledo.
Królowa Sofia przyjechała do pałacu, żeby zrobić mu niespodziankę.
Nie warto tak robić.
Szukała go po komnatach,
a otworzywszy ostatnie drzwi
zobaczyła Juana Carlosa z Sarą Montiel.
– Czy król pali? – Tak.
Chciała zacząć nowe życie,
bo brakowało jej prywatności.
Mówiła, że nie uwierzę,
ale miała tylko czterech – pięciu facetów.
Zacząłem się śmiać. Sklęła mnie.
Łatwo jest żyć z gwiazdą twojego pokroju?
Myślę, że łatwo żyć w harmonii,
jeśli dwoje ludzi się kocha i szanuje.
Sara szukała kogoś, kto umiałby się nią zaopiekować.
I znalazła Pepe.
Pepe Tous pochodził z zasłużonej rodziny z Majorki.
Jego dziadek założył gazetę "Ultima Hora".
Mieli koneksje i byli bardzo wpływowi.
Właśnie dlatego on wyrósł na bardziej postępowego.
Był doświadczony. Obyty, jak mawiano.
Pepe uwielbiał przedstawienia z boa z piór i cekinami.
Chodził wieczorami do kabaretu.
Pepe Tous był odpowiednim kawalerem.
Poznałam go w Palma de Mallorca.
Wystawiałam swój show "Sara Montiel we własnej osobie"
w Teatro Balear, który on prowadził.
Spotkał ją w roku 1970. Była w dołku, bo jej mama umarła.
Odkryli siebie i idealnie do siebie pasowali:
intelektem, temperamentem, emocjonalnie
i nade wszystko artystycznie.
Z miejsca się zakochaliśmy.
Wiedziałam, że to mężczyzna mojego życia.
Sara przeżyła swoje złote lata w Hollywood,
ale w życiu osobistym najszczęśliwsza była z Pepe.
Kto kogo wybrał? Pepe Sarę czy na odwrót?
Dałam mu uwierzyć, że to on mnie znalazł,
a tak naprawdę zrobiliśmy to oboje.
Antonio!
Tak?
Nie pokazuj pupy. Spójrz na mnie...
Usiądź.
A kto cię z nią sfilmuje?
Pocałuj ją. Pięknie.
Uwielbiali się.
Nigdy nie mieli złego nastroju.
To się nie zdarza wśród zwykłych par
Gdziekolwiek poszli we dwoje,
wszyscy się obracali i gapili na nich.
Widziałam, że łączy ich coś wyjątkowego.
Byli nowoczesną parą.
Parą dobrych hipisów.
Według mnie Pepe był miłością jej życia.
Jestem tego pewna.
Nade wszystko byli szczęśliwi.
Zarażali swoją radością.
Kupili niesamowitą posiadłość w Na Burguesa niedaleko Palmy.
Była idealna na imprezy.
To był piękny dom pełen antyków i nocnego życia.
Wciąż było tam pełno ludzi.
Istny dom wariatów!
To było niebezpieczne: pamiętało się dzień przyjazdu,
a wyjazdu już nie.
Zapraszano mnie z rodziną na dzień,
a spędzaliśmy tam dziesięć.
Czas płynął niezauważenie.
To była dla nas szansa odpocząć i odzyskać energię.
Prowadziliśmy seanse spirytystyczne.
Mając Sarę, mogliśmy przywołać Jamesa Deana,
Marilyn Monroe i Gretę Garbo...
Kładliśmy tak ręce na stole.
Mijał czas, a duchy nie przychodziły
Jedno oblicze Sary było wysublimowane z brokatem i cekinami,
ale ona kochała też chodzić w szlafroku po plaży.
Spotkałam Sarę w jej domu na Majorce w 1982.
Pepe Tous zaprosił mój zespół
na arenę korridy na Majorce.
Nagle Sara wróciła z plaży. Miała mokre włosy,
nie nałożyła makijażu.
Chciałam umrzeć.
Spięła włosy w kucyk, nie miała makijażu
i spędziła cały dzień nago w morzu.
Byli bardzo szczęśliwi.
Można było to podziwiać, pragnąć tego i zazdrościć.
W domu na Majorce zawsze mieli trzy–cztery małe psy.
Sara wierzyła w rodzinę.
Była nowoczesna, otwarta i bardzo liberalna,
ale ufała mocy rodziny. Chciała założyć własną.
Marzyła o domu i rodzinie.
Chciała zostać matką, a Pepe pragnął być ojcem.
Nie mogła mieć dzieci i to była jej największa życiowa tragedia.
Ponoć poroniła nawet dziewięć razy.
Mogła mieć problemy z zajściem w ciążę i utraciła wiele dzieci.
Spotkałam ją w teatrze.
Była w zaawansowanej ciąży przeszczęśliwa,
że będzie miała dziecko z Pepe.
Promieniała radością.
Niestety nic z tego nie wyszło.
SARA MONTIEL STRACIŁA DZIECKO
Ciężko przeżyła stratę dziecka.
Zwłaszcza, że spodziewała się go z miłością swojego życia.
Pepe nalegał, żeby adoptowali dziecko,
skoro Sara nie mogła mieć własnych.
W ówczesnej Hiszpanii adopcja była rzadkością.
Trzeba urodzić dziecko mając 20 lat,
bo 35 to za dużo.
Wybrali adopcję, żeby Sara mogła spełnić marzenie życia
i zostać matką.
Thais!
Mama źle się czuje. Daj mi zastrzyk, żebym wyzdrowiała.
Szybko! Daj mi zastrzyk.
Dziękuję.
Pamiętam, bo wszyscy się rozpisywali
Ogłosili, że Sara Montiel adoptowała małą Thais z Brazylii.
Była dumna, pokazując córeczkę.
Pokonała pewne problemy. Władze zawsze szły je na rękę.
Jak długo jesteście razem?
Już 14 lat.
Boicie się życia w grzechu śmiertelnym?
Skąd. Nie spędza nam to snu z powiek.
Wzięliśmy ślub cywilny, żeby córka nosiła oba nasze nazwiska
"Hau! Hau!
Zaskoczeni ale szczęśliwi
zapraszamy na ślub naszych państwa".
"Bierzemy ślub cywilny,
żeby plotkarze dali nam spokój".
Do tego zdjęcia ich psów oraz napis:
"Czas, żeby rodzice już się pobrali"
Sara Montiel była wielką gwiazdą.
Nawet magazyn "Fotogramas"
losował zaproszenia na jej ślub z Pepe.
Nazywam się Pere Garcia, pochodzę z Girony.
Miałem szczęście wygrać zaproszenie na ślub Sary Montiel.
"Fotogramas" zorganizował konkurs
pod hasłem: "Pójdź na wesele Sary Montiel".
Po tygodniu zadzwonił telefon.
Przedstawił się pracownik "Fotogramas".
Pytam, czy chce mnie zaprosić na ślub.
Zjechał się wielki tłum:
przedstawiciele show biznesu z Palma de Mallorca,
gapie i wielu szykownych gości.
Byli tam eleganci z Palmy i imprezowicze.
Sara szła między stołami i witała gości.
Uścisnęła mi dłoń.
Mówiła, że któraś pani wygrała konkurs dla nabywców detergentów,
a ja – loterię w prasie".
O trzeciej–czwartej nad ranem zaczęła się impreza na basenie w ich domu.
Trwała dwa dni. Tylko ja się nie upiłem.
Powiedziano nam, że go opuszczono,
a gwiazda przyprowadziła go do nas.
Zapytałam cię wtedy, czy się modlisz
Jeśli tak, to może będziemy mieli synka.
Widzisz?
Jego matka zesłała go nam z nieba.
Jest taki słodki.
Towarzyszyłem Sarze w drodze do Alicante po Zeusa.
Wspierałem ją w procesie adopcyjnym.
Patrz, Zeusie: tatuś, siostra i ja pojechaliśmy po ciebie,
bo byłeś sam.
Chcieliśmy mieć synka.
Bardzo nam zależało, więc znaleźliśmy ciebie.
Odkąd cię odebraliśmy, jesteś nasz.
Rodzice adopcyjni mają wielką zaletę i wartość.
Adoptowane dzieci są najbardziej wyczekane,
chciane i upragnione.
Sara gorączkowo poszukiwała dziecka.
Wiem, jak to było i ile musiała walczyć, żeby mieć dzieci.
Spędzamy tu szczęśliwe wakacje. Lato 1984 roku.
Antonia Abad była niezwykłą matką i żoną.
Krokiet z kurczakiem.
Smakuje mu?
Oczywiście.
Człowiek rodzi się z łatką i nigdy się jej nie pozbywa.
Uczy się z nią żyć.
Jestem dumny, że jestem synem Sary Montiel, legendy kina.
Zeusie!
Nie ruszaj tego.
Mamo!
Daj mamie buziaka.
Jako matka była bardzo radosna i serdeczna.
Uwielbiała przelewać miłość na dzieci.
Patrz! Ptaszek!
Wyjaśniła nam wszystko – skąd pochodzimy.
Oboje byliśmy adoptowani zaraz po narodzinach.
Rodzice nam to dobrze wyjaśnili i podali powody.
Codziennie mi to powtarzała:
"Nawet jeśli cię nie urodziłam, to zawsze będę cię kochać jak syna.
Ojciec też"
Twój tata nazywa się Jose Tour Barberan.
Jest biznesmenem i dziennikarzem.
A mama...
Nadchodzi tata. Tatuś wrócił.
Widzisz?
Chodź do mnie, kochanie. Weź kamerę. Ja stanę tutaj.
Mam pewien pomysł. Przepraszam.
Stań z drugiej strony, bo masz cień na twarzy.
Mieliśmy utrapienie z tatą.
Wciąż filmował. Non stop używał kamery.
"Zeusie, spójrz na mnie.
Daj siostrze buziaka. Pocałuj mamę..."
Zeus...
Zeusie...
– To dla nas obojga. – Tylko dla mnie!
W dzieciństwie wciąż się kłóciłem z siostrą.
Robiliśmy proste rzeczy: oglądaliśmy telewizję,
jedliśmy w domu, spędzaliśmy czas z psami.
Nasz dom wyróżniał się obecnością rzesz przyjaciół:
ludzi zabawnych, serdecznych, bliskich nam.
Pamiętam, że wciąż z kimś spędzaliśmy czas.
Z przyjaciółmi.
Pac!
Ale wyglądam!
– Paco, schyl się. – Co?
Przyklęknij.
27 lipca 1985 roku.
Mama uwielbiała morze i żeglowanie.
Ojciec też.
Latem codziennie ruszaliśmy do portu braliśmy jacht i żeglowaliśmy.
Z przyjaciółmi ojca łączyliśmy jachty,
jedliśmy paellę i spędzaliśmy dzień na wodzie.
W Palmie było nam cudownie, bo żeglowaliśmy i żyliśmy na morzu.
Tak wyglądał każdy letni dzień na Majorce.
To dla mnie było idealne życie.
Gdybym mógł przeżyć jeszcze raz któryś okres życia,
wybrałbym lata na Majorce.
Wiążę z nimi najszczęśliwsze wspomnienia i ciekawe doświadczenia.
O północy otwieramy prezenty w salonie.
Rozpoczynamy...
nowy rok 1986.
Urządzaliśmy szalone urodziny.
Tata zapraszał wszystkich przyjaciół moich, siostry, swoich i mamy.
Zdmuchnij świece.
Było wspaniale. Pamiętam te urodziny.
Jestem wdzięczny ojcu, że nakręcił te filmy.
To wspaniałe pamiątki z tamtych czasów.
Czas zdmuchnąć. Zaczynaj.
THAIS ŚWIĘTUJE PIĄTE URODZINY KINDERBALEM W DOMU
Spójrz w obiektyw.
Zrobiła minę!
Nie jest łatwo być synem kogoś takiego jak Sara Montiel.
Na Boże Narodzenie robiliśmy sesje zdjęciowe.
Nie lubiliśmy tego i buntowaliśmy się.
Zwłaszcza siostra.
Spójrz na mnie powiedz: "Jestem z mamą i bratem".
Jestem z braciszkiem w muszce.
Muszka. A jak ma na imię?
Zeus Tous...
Zeus Tous Abad.
A jak ty się nazywasz?
Thais Abad.
Dawniej pokazywało się swoją rodzinę
Dziś pozowanie z dzieckiem nie jest poprawne politycznie.
W latach 80. robiliśmy sobie sesje z dziećmi.
I to za darmo.
To było normalne. Byliśmy w dobrych relacjach z prasą.
Wówczas dziennikarze byli przyjaźni i naturalni.
Tak to się robiło.
Thais, córka wielkiej divy Sary Montiel,
już w dzieciństwie postanowiła unikać rozgłosu.
Spójrz na mnie.
Thais.
Nie czuła się dobrze w oku kamery. I nie kryła tego.
Nie chowaj się!
Thais jest dla mnie jak siostra.
Zawsze tworzyli zamknięty, intymny krąg
z dala od fleszy i jupiterów.
Sara pokazywała dzieci. Z oporem występowały.
Robiłam z nimi sesje.
Nigdy nie chciała wejść do świata gwiazd.
Oferowali miliony, a Thais nie oddzwaniała.
Spójrz tutaj!
Konsekwentnie walczyła o anonimowość i prywatność.
To wspaniała osoba i przyjaciółka. Była świetną córką.
Pokaż, że go kochasz.
Wieczna miłość.
SĄD AKCEPTUJE SPRZEDAWANIE DZIECI
Dziennikarze chcieli poruszyć temat adopcji Sary i Pepe.
Uwzięli się na nią.
To doprowadzało Sarę i Pepe do szału Ich oboje.
Nie mogli znieść pewnych spraw,
zwłaszcza tego, że poszukiwano rodziny jej syna.
Choćby mój syn był znaleziony w rynsztoku,
nikt nie ma prawa poruszać tej kwestii.
Teraz ma matkę i ojca.
W jednej kwestii działali zasadniczo w sądzie.
Ustanowili precedens, torując drogę innym.
Bronili honoru dziecka i to nieletniego.
Wygrali – nawet w sądzie najwyższym.
Mój najsłodszy syn.
Zobacz, Zeusie! Mewa!
Być może macierzyństwo odrodziło Antonię w Sarze Montiel.
Antonia! Antonia! Antonia!
Antonia.
To dla Antonii.
Antonia to twoja mama.
Ona zawsze pozostała Antonią.
Ale Sara Montiel nie była postacią fikcyjną.
To też była ona. Była Antonią i Sarą Montiel.
Gdy nakładała makijaż, mówiła: oto nadchodzi Sara Montiel.
Nie sposób oddzielić Antonii Abad od postaci Sary Montiel,
bo to ta sama kobieta.
Ona nie malowała się tak i chodziła w kapciach.
Wciąż pokazujesz piersi.
Ludzie mogą powiedzieć, że obwisły.
Taka już jestem.
Podnieś je.
Dobra. Czekaj.
Co mi tam! Mam 53 lata i mnie to nie wzrusza.
To nie była rozbuchana seksualność lecz normalne życie Sary Montiel.
Nie prowokowała nagimi zdjęciami z Majorki.
Ona lubiła pływać topless. Miała inne nastawienie.
Istnieje mnóstwo zdjęć i materiałów z Sarą topless.
To było dla niej normalne,
gdy żadna Hiszpanka nie zdjęłaby stanika z bikini.
To nie moja wina, że urodziłam się w La Manchy
i mam naturalny biust.
Przyszła do niej policja, żeby wlepić karę.
Sara załagodziła sytuację
i wyjaśniła, że lubi opalać również biust.
Przegadała ich i nie dostała mandatu
Ale poprosili, żeby to był ostatni raz,
bo inaczej wszystkie kobiety zaczną tak robić.
I tak robiła swoje.
Gdy mogła – jeszcze więcej.
SARA MONTIEL NAGA
Ile miała lat na sesji w "Interviu"?
Miała 52 lata, gdy pierwszy raz zapozowała dla "Interviu".
Sara, symbol zmysłowości i seksualności ówczesnej Hiszpanii,
postanowiła się jednak rozebrać dla "Interviu",
bo tego chciała.
Była największą ikoną wolności seksualnej
w historii Hiszpanii.
Rozebrała się w filmie "Cinco almohadas para una noche",
ale to wygładzono.
Jesteś kochany.
Potrzebujesz więcej?
Nie wydaję dużo.
Po filmach "Varietes" i "Cinco almohadas para una noche"
postanowiłam rzucić kino.
To były czasy golizny w filmie.
Idę ubrana do kuchni smażyć jajka, a wracam goła.
To nie dla mnie.
Sara, choć postępowa i liberalna,
nie była zainteresowana filmami tego typu.
Za to bez problemu pozowała toples dla magazynów
– o ile sesje były gustowne.
Ale w kinie to u niej nie przeszło.
Chyba nie chcesz mnie wykorzystać?
Tyle mi wystarczy.
Jak mogłaś tak pomyśleć?
Wciąż ci zimno?
Czemu nie kręcę filmów?
Bo piękne, urocze kino już umarło.
Kino jej nie porzuciło lecz ona kino
Słusznie zrobiła i odeszła w idealnym momencie.
Po rzuceniu kina uratowała ją muzyka
Jej piosenki były przełomowe.
Nikt inny wówczas się na to nie odważył.
Teledysk "Touch Me" był ultranowoczesny.
Wciąż pamiętam, jak się turlała.
Tarzała się.
Madonna spróbowała tego w teledysku "Frozen".
Valero Lazarov i Sara Montiel robili to wcześniej w telewizji.
To biło erotyzmem na krawędzi parodii.
Śpiewała po angielsku czołgając się.
Miała silny, niespotykany akcent.
W teledysku "Touch Me" emanowała seksualnością.
"Chodź, chodź do mnie powoli". Miała szałową fryzurę.
Przerzuciła się na widowiska muzyczne, w których była boska.
Mogła śpiewać, tańczyć
czy grać różne postacie.
W latach 70. utrzymała status gwiazdy, nie kręcąc filmów.
Nie zrezygnowała z gwiazdorstwa tylko poszła inną drogą.
Nigdy nie zapomnę, że wyłącznie dzięki publiczności
wciąż nazywam się Sara Montiel
albo uważam się za Sarę Montiel.
Dziękuję wam za wspólny wieczór.
Cekiny stały się jej znakiem rozpoznawczym.
Zrozumiała, że scena i jej publiczność to kopalnia złota.
Odkryłam teatr i kontakt z widownią.
To dla mnie nowe, przyjemne doświadczenie
i bardzo ważne odkrycie.
Pepe ją prowadził.
U jego boku znów przeżyła złote lata – tym razem w teatrze.
Oddała mu serce i duszę.
Czuła taką potrzebę, musiała to zrobić.
Nie tylko dlatego, że był jej mężem, ale też managerem.
Pepe zorganizował jej najlepszą muzykę, tancerzy i numery.
Tous był impresariem. Ale ona jako gwiazda rządziła.
To samokrytyka. Na całego.
Wcześniej była przedmiotowym, symbolem seksu,
a stała się aktywną kobietą i osobowością.
Szło się dla Sary: nie interesowały nas przedstawienia lecz Sara:
to, co robi – mniejsza, co to było.
Uwielbiam tytuły widowisk z Sarą Montiel.
"Zasaruj siebie".
"Super Sara Show".
"Doña Sara z La Manchy".
"Jej Wysokość Sara Montiel".
"Sara we własnej osobie".
Jedyny program bez jej imienia to "Taksówka jedzie do Victorii".
Przy takich tytułach wiadomo było, kto jest gwiazdą.
Patrzcie, kto jest na widowni.
Z jednej strony Carlos Berlanga.
Z drugiej Santiago Carrillo.
Zaczynamy.
Ludzie mogli pójść i ją zobaczyć, bo wydawała się nieosiągalna.
Sara Montiel była poza ich zasięgiem
Szkoda, że wasza wysokość odszedł i nie może dać mi papierosa.
Pierwszy raz ją widziałam w Teatrze Calderon,
gdy miałam 17 lat.
Rzuciła mnie na kolana. Po prostu rzuciła.
Byłam w Teatrze Victoria i Arnau.
To był rok 1979.
Pepe był wniebowzięty, a ona taka jak zawsze.
Pierwszy raz zobaczyłam osobiście Sarę Montiel w Teatrze Victoria.
Dwa razy mnie pocałowała i się rozpłakałam.
Zszokowało ją to.
Wyjaśniłam, że wygląda jak bliźniaczka mojej mamy.
Ta historia ujęła Sarę Montiel.
I tak stałam się częścią jej życia.
Gdy kupowałam kosmetyki: cienie, róż, szczotki
– zawsze brałam dwa zestawy i dawałam jej jeden.
Podobało jej się wszystko, co przynosiłam.
Dzięki teatrowi zbliżyła się do publiczności
i stała bardziej ludzka.
Ludzie mogli ją odbierać bardziej osobiście.
Witam państwa.
Cieszę się, że mogę z wami spędzić ten wieczór
i przedstawić nowy program
"Ven al Paralelo".
Przeniosła do telewizji wszystko, co robiła w kinie
i w przedstawieniach muzycznych.
Kurtyna idzie w górę i pojawia się ona
– za każdym razem w innym kostiumie.
Robiła tak, bo była w USA. A co tam pokazywali?
Cher miała swój show, występowali tam Charo Baeza,
Shirley MacLaine, a nawet Lucille Bal i Carol Bunet.
Kręcili taki sam program.
Sara idealnie się nadawała do takiego show.
Przebierała się za facetów.
Nosiła dosłownie każdy strój.
Ktoś wzywał straż?
Występ, śpiew, gra, wywiady – wszystko.
To była nowość.
Przedstawiam wam mojego asystenta,
Juana Gimeno.
Nie uwierzyłem.
Miałem prowadzić program z Sarą Montiel?
Stop.
Nie robię interesów z bladymi twarzami.
Ven al Paralelo" zapewnił Sarze Montiel
powrót na szczyt.
Pepe pilnował, żeby dobrze nauczyła się scenariusza.
Wszystko miało chodzić jak w szwajcarskim zegarku.
Występowała z elitą.
W programie uczestniczyły gwiazdy.
Celia Cruz.
Bonnie Tyler.
Robert Palmer.
Charles Aznavour.
I Samantha Fox. To było szaleństwo.
Ona miała tę magię.
Bibi Andersen.
Spontaniczna.
Piękna. Doskonała.
Norma Duval.
Byłam wniebowzięta, że wystąpiłam w programie.
Świetnie się bawiłam.
Powiedziała: "Normo, świetnie się spisałaś".
Ale zimno.
Gdzie jest zoom?
Nad twoim palcem.
Jasne.
Pewnego dnia zobaczyłem, że Sara zachowuje się dziwnie.
Zapytałem, czy wszystko w porządku.
Przygotowywała się do odcinka z jarmarkiem w Sewilli.
Odbywała się próba z Marią del Monte Nie zapomnę tego.
Wiedziałem, że Pepe Tous przechodził badania.
Nie wiedziałem, czego dotyczą.
W przerwie podszedłem do Sary
i zapytałam, jak Pepe.
Rozpłakała się jak dziecko i przytuliła mnie.
Ta diwa, gwiazda się załamała.
Było jej ciężko.
Miał zaawansowanego raka jelita. Nie było wielu możliwości terapii.
Powiedzieli mamie, że zostały mu trzy miesiące życia.
To było bardzo, bardzo smutne,
bo po wszystkim musiała wystąpić w show.
Jest dziś z nami Maria del Monte.
Sara przeszła przez chorobę męża zupełnie samotna.
Najpierw nie chciała, żeby widzieli Pepe w tym stanie.
Musiała robić dzielną minę.
Mówiła mi: "Proszę, nie mów nikomu".
Dochowałam tajemnicy. Ale ona przechodziła przez piekło.
Hospitalizowano go pod fałszywym nazwiskiem.
Dwa razy go odwiedzałam.
Przez kilka miesięcy robiła dobrą minę, była z mężem,
pomagała mu, dawała wsparcie,
trawiąc temat w głębi serca.
To było straszne, naprawdę okropne.
Dowiedziałem się, gdy powiedzieli to w telewizji.
Ich sekretarz wystąpił i ogłosił, że Pepe Tous nie żyje.
Jego dzieci były przy nim.
To było bolesne, ale nie dał po sobie poznać.
Pozostał radosny.
Zapewniono mu wspaniałą opiekę aż do końca.
Ciało Pepe Tousa, męża i managera Sary Montiel,
zostało skremowane na cmentarzu w Barcelonie.
Aktorka i piosenkarka żegnała męża z rodziną i przyjaciółmi.
Gdy miał jasny umysł, rozmawialiśmy o naszej miłości,
o tym, że wyzdrowieje.
Nie wiedział że umiera. Nie dopuściłam do tego.
Przez trzy miesiące patrzyła, jak mąż powoli gaśnie,
ale nic nie mówiła.
Robiła pogodną minę, występowała, była w telewizji
i grała jak gdyby nigdy nic.
Nawet dla najlepszej aktorki to bardzo trudna rola.
Zaakceptuję to i z pomocą dzieci oraz przyjaciół będę żyć dalej.
Odszedł jej mąż, osoba, której ufała jej oczko w głowie,
filar czy jak go nazwiemy.
A ona została sama z dwójką dzieci.
Cześć.
Leżałem w łóżku.
Przyszła do mnie i powiedziała: "Tatuś jest w niebie.
Pewnie się zastanawiasz, czy wróci.
Mówiła, jakby poszedł do baru, restauracji i wróci po kolacji.
Dopiero po latach to pojąłem.
Trudna sprawa.
Zeus. Zeusie.
Cześć.
Zamrugaj oczami.
Śmierć Pepe Tousa była bardzo smutna Niesamowicie bolesna.
Gdy tylko się dowiedziałam, wsiadłam do samolotu do Palmy.
Spędziłem z nią kilka dni w żałobie.
Zobaczyłem, że Antonia to silna, twarda kobieta,
ale mimo wszystko bardzo wrażliwa.
Dziękuję wszystkim, którzy przesłali telegramy.
Ludziom, których znam i których nie znam.
Przysłali nam kondolencje. Chciałam im podziękować.
Dostałam całe setki telegramów.
Chcę ci to pokazać. Wspaniała rzecz z 1992 roku.
Madryt, jesień 1992 roku.
"Droga Saro..."
Pamiętasz ten list?
Tak.
Pamiętam, jak szukałam papeterii.
Odpowiedniego koloru.
Koperty.
Napisałam: "Najdroższa Saro.
Żadne słowa nie uleczą twojej rany".
Kochanie!
"Wszyscy jesteśmy z tobą.
Podziwiamy cię.
Pisząc "My"
mam na myśli grupę kobiet.
Jest nas wiele.
Grupa kobiet, która cię kocha
i nosi w sercu.
Bądź silna, Saro.
Bo on jest blisko i dba o ciebie,
jak zawsze".
"I my jesteśmy z tobą.
Mamy nadzieję, że odnajdziesz spokój ducha".
Trudno jej było się pogodzić.
"Uściski dla ciebie i twoich dzieci.
Kocham cię. Loles Leon".
Pepe Tous nie sądził, że umrze przed Antonią.
Przyszedł przedsiębiorca pogrzebowy. Należało mu zapłacić czekiem.
Sara zapytała mnie,
czy wiem, jak wypisać czek.
Patrzyłam na nią
i powiedziałam: "Wiem, ale nie mam przy sobie książeczki czekowej".
Przez szloch powiedziała: "Nie o to chodzi.
Ja nie wiem, jak wypisać czek,
a mam zapłacić grabarzowi za pogrzeb Pepe".
Wtedy zrozumiałam,
jaka Sara Montiel jest samotna.
W NASTĘPNYM ODCINKU
Witaj, Saro.
Jak widzisz, spotkałem Kari.
Nie sądziłem, że spełnię moje marzenie.
Mówiła, że poznała kogoś w sieci.
To nie była dobra ani odpowiednia osoba.
Nie mogła żyć w rozdarciu. Dzieci się do niej nie odzywały.
Opublikuj to!
Zażądaj fortuny!
Jak się masz, Saro?
Drzwi Sary były zawsze otwarte dla przyjaciół.
Również dla tych, którzy ją zdradzili.
Był członkiem rodziny. To jakby syn cię okradł.
Nagle coś przeskoczyło i wszystko się zmieniło.
Sara niestety stała się karykaturą dawnej siebie.
– Publiczność cię wybuczała. – Nigdy!
Pojawiłaś się z Tonim.
Byliśmy niesprawiedliwi wobec Sary Montiel.
Szkoda.
Właśnie wtedy moja mama przestała być sobą.
Napisy: Studio Publishing Tekst: Jakub Szpetulski–Łazarowicz