КУЌАТА НА ЗМЕЈОТ
Голден Тут е почестен да Ве прими, лорд Ланистер.
Имам 500 борци, вооружени и во полн дух.
Носам илјада свои витези
и седумпати повеќе стрелци и вооружени луѓе.
Додека да завршиме со ѓубрињата од Риверланд,
Црвената виљушка ќе го заслужи своето име.
Подготвени сме да маршираме на Ваша команда, лорду.
Претпоставувам дека веднаш ќе стигнете во Харенхал.
Сакам да испратиш гавран во Кингс Ландинг.
Кажи му на брат ми дека сме подготвени да тргнеме,
штом принцот Ејмонд ни се придружи...
на Вагар.
А додека принцот не одговори, лорду?
Моите луѓе долго маршираа.
Со задоволство ќе го прифатат гостопримството на вашата тврдина.
Се осмелува да ме повика.
Ме брза!
Толку ли се изретчија Ланистерите
што не можат да маршираат од Тут до Харенхал без придружба?
Има голем змеј во Риверланд, Висост.
Војската на брат ми е силна, но...
Јас сум принц регент, а не куче што го викаш да те следи.
Кажи му на брат ти дека ако не ја пренесе брзо неговата војска во Харенхал,
Змејот на Дејмон ќе му биде најмалата грижа.
Оправдано си иритиран, Ејмонд, но изгледа...
Имам задача и за тебе, сер Тајланд.
Ќе направиме сојуз со тријархијата.
Доста ми е од оваа проклета блокада.
Принцу, белки не мислите да преговарате со слободните градови.
Капетаните на нивните бродови се опасни платеници,
малку повеќе од пирати...
Тие се многу блиску преку Тесното Море.
На бродовите на Ланистер и Хајтауер ќе им требаат месеци за да пристигнат.
Тријархијата ќе ужива во шансата повторно да ја тероризира Морската Змија.
Нека му ја ослабнат блокадата...
додека нашите вистински сојузници патуваат кон исток.
Тријархијата може ќе ги прифатат условите, но не треба да им се верува.
Татко ти го знаеше ова.
Што е со нашите писма до Грејџој?
Бадијала беа.
Црвениот Кракен чека, барајќи ја својата најдобра шанса.
Но можеме да го привлечеме со мед, ако дојде до тоа.
Понуда за брак, можеби, за кралицата вдовица?
Не доаѓа предвид.
За жал.
Кралицата зборува мудро, Висост.
Дури и да се прекине блокадата, дали да ги поканиме овие напаѓачи
во нашите води толку блиску до Кингс Ландинг?
Време е да тргнете за Харенхал, мислам.
Висост, ако Дејмон надвладее во Риверландите
ќе немам доволно војска за да го предизвикам.
Изгубивме многу кај Рукс Рест, како што добро знаете.
Колку подолго чекаме, толку повеќе шанси ќе има.
Ланистер ќе дојде од запад, ќе ни ја земе сета сила,
и ќе го принуди Дејмон и неговите лордови да се борат на два фронта.
Неговата Висост мудро зборува.
Подобро да ги почекаме војските на Хајтауер
и тргнеме навреме. - Нема време.
Два дена се патува до Харенхал. Мора да нападнеме пред да ја собере војската.
А Вие?
Ќе долетам да се сретнам со тебе кога ќе дојде времето.
Чичко ми е предизвик што го поздравувам.
Ако се осмели да се соочи со мене.
Гледам дека сите се договоривме.
Ваша Висост.
Мајко.
Да зборуваме.
Те предупредувам, Ејмонд. Смелоста е едно, но прекумерната самодоверба...
Потсети ме на твоето место во малиот совет.
Знаеш дека го претставував татко ти последните години,
и му бев советничка на Егон... - Одлично.
Татко е мртов.
А Егон е...
Добро му служеше на царството...
Кога требаше.
Но, таа потреба е завршена и веќе не си обврзана.
Тоа не е обврска. На советот му треба глас...
Ги имаме и повеќе од доволно.
Ја имаш импулсивноста на младоста и нејзината ароганција.
А тие не се потребни за еден крал.
Те ослободувам од твоето место, какво што беше.
Сигурно ќе ти биде задоволство да се вратиш...
на подомашни работи.
Зар уште не ти е одмаздено недостоинството на твоето детство?
Ја имаш благодарноста на круната.
Ваша Висост.
Доведете го!
Сер Стефон Дарклин, Ваша Висост.
Дали нешто не е во ред, Висост?
Лордови.
Се наоѓам, сер Стефон, во невозможна положба.
Ги изгубив принцеза Ренис и нејзиниот змеј.
Имам островско седиште, без копнена војска.
И не смеам да одам во битка, како што постојано ми велат,
за да не загинам или ме заробат, а со мене и нашите надежи за победа.
Сѐ уште се тука Дејмон и Каракс...
и Речните луѓе.
Тоа останува да се види.
Во секој случај, сега морам да постапам како да сум сама.
И сега гледам дека за да го направам тоа, ми требаат повеќе змејски јавачи.
За Вермитор и Силвервинг, и за Сисмок,
кој не е поврзан.
Но, веќе нема кој Вашето семејство, Висост.
Вашите помлади синови се мали.
Но тука е и принцезата Рена.
Таа се обиде.
Но, змејовите овде не би ја зеле за јавач.
Тогаш, кој? - Ти.
Ти си од благородно потекло.
И отсекогаш слушав, како што знаеш, дека Дарклините и Таргеријаните
имаат заедничка крв.
Погледнав во историјата и вистина е.
Бабата на вашата баба, Еријана, е родена како принцеза Таргеријан.
И размислував...
Дали е можно?
Дури и да се помисли на такво нешто...
Морам да протестирам, Висост. Ризикот во таквиот потфат...
Јас сум само човек.
Змејовите се богови.
Вашата Висост ме почестува дури и повеќе од она што го заслужувам.
Ја разбираш опасноста пред тебе, сер Стефон?
Не те терам да го правиш ова.
Никогаш порано не било пробано.
За да добиеш змеј, мора да бидеш подготвен и да умреш.
Добро го разбирам ризикот и го прифаќам со радост.
Се заколнав дека ќе ја чувам мојата кралица со сета сила
и ќе ја дадам мојата крв за нејзината.
Тоа е мојата заклетва, Ваша Висост.
Тогаш можеби боговите ќе ни се наклонат.
Брате.
Го кажа тоа?
“Наследникот за еден ден“.
Дали го кажа?
Не е можно сѐ уште да се лутиш за ова.
Моето семејство беше уништено.
Требаше да бидеш покрај мене.
Но наместо тоа, избра да го прославиш сопствениот подем, смеејќи ми се.
Се смееше со курвите и подлизурковците!
Не.
Немаш други сојузници, само мене.
Секогаш те бранев.
И сѐ што ти дадов, ми го фрли в лице!
Решив...
Немој. - ...да назначам нов наследник.
Веднаш треба да се вратиш во Рунстон кај твојата дама.
И тоа треба да го направиш без поговор.
По наредба на твојот крал.
Не!
Отвори ја вратата!
Отвори ја вратата. Те молам.
Те молам.
Те молам!
Како да Ви помогнам, Ваша Висост?
Што сакаш да кажеш?
Се прашувам дали спиете доволно.
Ова старо место... - Ми се потсмеваш?
Не. - Седни!
Или можеби ти си виновникот кој ми го нарушуваше мирот?
Пријател дење и непријател ноќе?
Со каква цел? - Можеби јас сум ти цел.
Можеби не сакаш што сум овде.
Можеби...
ти си агент на разбојникот Хајтауер.
Или сѐ уште се дружиш со твојот кривоног внук?
Или Ренира лично? - Ве уверувам...
Ве уверувам, Ваша Висост.
Каква и да е твојата игра, Стронг...
Те уверувам...
твојот крал е претпазлив. - Да, Висост.
И доста ме гледаш.
Немаше да се збогуваш со мене? - Нешто не е во ред со мене.
Некој ме отрул.
Храната, виното, или овој мочурлив воздух или...
Духот на Харен Црниот кој фрла клетви од кулата Кингспајр?
Сето тоа се глупости!
Духот, клетвите, разрушениот дрвен кревет!
Доста ми е од тоа! - Да. Тоа е твојот начин, нели?
Кога нешто не ти се допаѓа, бегаш.
Драгонстон, Степстонс, Пентос, Харенхал...
Се будам и не знам каде сум бил.
Има постари нешта на овој свет од тебе или мене или живите спомени.
Ти не си играчот...
туку фигура на таблата.
Како и јас.
Јас не сум како тебе.
На некој начин, не.
Се бориш да видиш. Има лутина што те заслепува.
Таа никогаш не ја ни сакала.
Круната.
Не ни помислуваше.
Можеби затоа брат ти ѝ ја даде круната.
Можеби оние кои ја сакаат се најмалку прикладни да ја носат.
Не ми држи предавања!
Висерис никогаш не ја сакаше, ако се сеќаваш.
Сама му дојде и тој даде сѐ од себе.
Тоа не е награда што треба да се освои, туку товар што треба да се носи.
Ако имаш некој совет за Риверлордовите, би ми било драго.
Дејмон Таргеријан бара помош?
Совет.
Куќата Тали не е најголемата куќа во Риверландите,
ниту е најбогата, но е најстабилна.
Мудроста на Талиеви со векови ги одржувала куќите на Ривер.
Ќе се убиеја до последен човек да не беше нивниот лорд.
Тој сенилен старец не ни е од корист.
Но, Гровер Тали им е главен лорд.
Без него, никогаш нема да ги кренат своите знамиња како едно.
Речните луѓе се направени од кал.
Попрво би умреле заглавени во неа одошто да си попуштаат.
Тогаш, не можам ништо.
Ти?
Не.
Ми треба помош, Алис.
Не прави ништо сега.
За три дена ветровите ќе се сменат.
Голем воину, заштити нѐ.
Голем воину, заштити ме.
Полека, полека! Смирено.
Богови...
Служи.
Сисмок...
Мирно, Сисмок! Мирно!
Покори се!
Не покажувајте страв.
Служи, Сисмок.
Успеав.
Служи, Сисмок!
Мајко!
Горе, горе!
Алин.
Лорду.
Задоволен сум од нашиот напредок. Овој брод ќе заплови за неколку дена.
Блокадата сигурно ќе биде срушена, од Лавови или Кракени.
На твоите ќе им биде мило да си меѓу нив.
Сакам да пловиш со мене.
Како мој прв офицер.
Благодарен сум за понудата, лорду, но... - Ќе го одредиш курсот кон Шарп Поинт.
Лорд Бар Емон сака да го испрати внукот на бродот како водач на палуба.
И поискусни мажи ви служат.
Бев помлад од тебе кога ја прифатив мојата прва команда.
Ти се истакна,
и екипажот те почитува.
Ти си добар избор за ова место.
Дали е ова наредба или барање?
Ќе очекувам утре да се пријавиш на должност.
Како што заповедате.
Малку е ретко. - Или тоа или рибата.
Ништо освен риба во овој проклет град.
И пиво.
Треба да се јаде со него?
Немој да мислиш дека можам да го сварам.
Ти направи вистинскиот избор, признавам.
Ти се гади, нели?
Знаејќи дека се гостат секоја вечер во замокот, а ние не.
Не може да е вистина.
Моите девојки ги однесоа во Ред Кип пред неколку ноќи.
Гозба и веселба, за новиот принц регент.
Не! А тој секогаш постапува толку коректно.
Ќе ти кажам, не е скржавец.
Добро им платил и добро ги нахранил.
Со што? Риба со риби како прилог?
Јагнешко, љубов моја.
Пити со месо, колачи со мед,
говедско и сос.
И замисли.
Утре ќе има уште една веселба. Со танцување.
Тоа не е точно.
Извини, добар човеку.
Не требаше да зборувам толку слободно.
Кралското семејство нема да ми се спротивстави што зборувам за раскошот им,
дури и ако е вистина.
Крал Висерис ги сакаше неговите гозби и неговото вино...
но никогаш додека ние обичните луѓе оскудевавме.
Да. Но, него сега го нема.
А неговиот законски наследник го негираше нејзиното право на трон.
Па, нема потреба да се прашувам што би можело да биде.
...навистина несреќен резултат, Висост.
Сисмок побегна од Драгонстон, а сер Стефон беше храбар витез.
Голема штета, можеби и предвидлива.
Лично јас, ако се сеќавате,
бев за преговори со лорд Мутон за да маршира кон Рукс Рест.
Поконвенционален пристап, вистина. Не толку сензационалрео
А неговите луѓе беа малку.
Но, може пак да преземеме...
Моја вина е што заборави да се плашиш од мене.
Вредеше ризикот, без разлика на исходот.
Уште повеќе добри мажи убиени?
Тоа беше моја вина. - Сер Стефон отиде доброволно.
Беше непромислено...
дека древниот валиријански ѕвер ќе страда за Дарклин да го јава.
Секако, тој не беше единствената можност.
Зар нема да има други меѓу највисоките од Седумте Кралства?
И кој ќе биде толку глупав да се обиде, откако ќе чуе што му се случи на Стефон?
Ќе погледнам пак.
Но, Дарклин го имаше најверојатното право.
Има добри вести.
Обичните луѓе од Кингс Ландинг слушаат.
Беа доволно подготвени да слушнат.
Узурпаторите ги напуштија.
Гладни се и им треба некој да го обвинат.
Дали ќе биде доволно? - Само потпаливме.
Вечерва ќе го разгориме и ќе гледаме како почнува да пламнува.
А кога ќе пламне, Ејмонд ќе го згасне со сила.
Тоа ќе го поттикне уште повеќе да разгори. Тој не може да го уништи сопствениот град.
Ниту тие можат да го соборат. - Можеби не.
Но, потешко се води војна во странство кога мора да го одржуваш мирот дома.
Тогаш, според нашиот план.
Ако смеам, Ваша Висост...?
Ова станувате Вие.
Тоа е последното.
Што? Зар им снема? - Ништо.
Не остана ништо.
Цел ден чекам.
Ќе земам сѐ. Остатоци...
Имате доволно овци за вашите змејови, а? Но, ни една за нас.
Каде е нашето месо?
Сакаме месо.
Се чини, Ваша Висост, дека обичниот народ стана немирен.
Па?
Во градот нема доволно храна.
Оние со средства купиле отповеќе.
Уште една причина за сер Таиланд да ја пробие блокадата.
Во меѓувреме народот е гладен, а гневот му расте.
Со непријателот надвор се бориш со мечеви.
Непријателот внатре е поподмолен.
Зошто овој гнев е насочен кон нас?
Ренира претендентката нареди затворање на Грлото
и ги остави сите да гладуваат.
Сѐ уште гледаат Вие да им обезбедите благосостојба.
Тоа е товарот на авторитетот.
Но, не треба да одите сам.
Вашата Висост допрва треба да назначи Рака.
Сер Кристон, секако, му служеше на брат Ви.
Но, ви треба некој кој може да ја унапреди Вашата кауза со остроумност и суптилност.
Ме сметаш за будала?
Напротив, принцу...
Немам трпение за самобитните, лорд Ларис.
А уште помалку за ласкачите и подлизурковците.
Но, ти си во право.
На секој крал му треба Рака.
Тоа ќе биде твоја одговорност.
Принцу, тоа е чест што никогаш не сум ја сметал за себе...
Не да служиш како Рака, жабо.
Туку да го викнеш.
Испрати абер до Ото Хајтауер.
Мојата внука можеби е претпазлива,
но неговата посветеност кон семејството не се доведува во прашање.
Гледај да го направиш тоа.
Ваша Висост.
Доцниш.
Среќен сум да Ве известам дека Неговата Висост, кралот,
утрово се освести, макар и само за неколку моменти.
Рече дека има малку надеж.
Тој е посилен отколку што мислев.
Утрово полесно дише.
Можеби ќе преживее, фала им на боговите.
Колку среќна вест.
Ќе се видам со брат ми.
Сам.
Што се сеќаваш?
Ништо.
Ти ја предизвика Мелиз.
Беше глупаво.
На ништо не се сеќавам.
Принцу мој.
Во најспособните раце си, Ваша Висост.
Се чини дека брат ми го чека долго закрепнување, велемаестеру.
Погрижи се удобно да се одмора.
И решив дека ништо нема да се добие со нервоза.
Не сите, претпоставувам, сме скроени за големи дела.
Некои од нас мора да служат на помали начини,
дури и ако не се она што ние самите би го избрале.
Што значи, без навреда.
Ништо од ова не е твоја вина.
Ја сакам мајка.
Да.
Па, знам дека е тешко, но тоа...
Носам добри вести, Рена.
Принц Реџо одговори на Вашето писмо.
Ќе му биде задоволство да ги засолни најмладите синови на Ренира во Пентос.
И нивната полусестра.
Мислев дека ќе бидеш среќна.
Или барем помалку мрачна.
Го мразиш местово.
Ме заведовте, лејди.
Што направив?
Во Долината има голем змеј.
Гласините за тоа започнаа веднаш по војната.
Барајќи храна пошироко,
моите маестери го насетија.
Тој е голем и страшен.
Но, за жал, див.
За жал.
Трговците на Геј Абендон ќе Ве однесе до Пентос.
Ќе испратам шест добри луѓе да те заштитат на преминот.
Знаеш дека не залажуваш никого.
Лорд Корлис избра те избра за да служиш покрај него...
а сепак продолжуваш со ова.
Не сакам моите мажи да разберат погрешно.
За што?
Ист си како него.
Умееш да ме испровоцираш. - Ти му го спаси животот, брат.
Зар не размислуваш што би можело да биде наше?
Или твое, во секој случај.
Богатството, слугите...
тронот Дрифтвуд. - Го поминавме цел живот
во сенката на големиот замок на Морската Змија.
Веќе не сакам да живеам така.
И затоа не ја земаш предвид твојата голема можност.
Додека мене...
тој ме игнорира...
како и секогаш.
Морската Змија попрво би го зел Хај Тајд, отколку да нѐ нарече негови синови.
Доста си го трошиш животот чекајќи нешто што никогаш нема да дојде.
Тоа беше храбар обид.
Ти се восхитувам.
Велат дека си го нападнала лорд Бартимос денес, пред персоналот и стражата.
Домаќинството шушка за тоа.
Има среќа што го немав неговиот јазик.
А со што го заслужил тоа?
Се уморив да ме штитат, Џејс.
Премногу ги потсетувам на нивните мајки или нивните ќерки.
Мора да ме гледаат како владетелка.
А симболите на авторитетот не се накит и фустани,
туку штитот и мечот.
Мојата владетелка е мајка ми.
Не посакувам поинаку.
Лично ќе нѐ водиш во војна?
Не можам да останам овде, да чекорам наоколу, да чекам пораз и очај.
Не биди смешна. - Правам сѐ што можам.
Му наредив на лорд Мутон да оди кон Рукс Рест
и испрати друг гавран во Долината да ги убеди...
Можеме да ја контролираме силата на Долината, Мејденпул и сите наши сојузници.
Но нема да се израмниме со силата на Зелените војски.
Ни треба Дејмон. И неговиот змеј.
Макар и еден час да не го слушам
постојано само Дејмон, Дејмон, Дејмон.
Ваша Висост.
Лејди Мисарија.
Моја кралице, нашиот подарок е испратен.
Каков подарок?
Да се надеваме на облаци над Блеквотер вечерва.
Рече дека му е подобро.
Неговата Висост спие девет часа на секои десет,
но ги отвори очите и зборуваше, колку и да е кратко.
Неговото закрепнување може да биде долго и болно,
но мојата искрена надеж е дека Неговата Висост ќе биде поштедена.
И што ќе биде ако преживее?
Моите писма... до татко ми.
Повторно испратив гаврани во Хајгарден и во Олдтаун...
и до сите големи куќи во Рич.
Засега нема информации од сер Ото.
Сега има војна во Рич, Ваша Висост.
Куќата Бисбери крена оружје против војската на Хајтауер.
Одмазда за смртта на нивниот лорд.
Жал ми е.
Сестро. - Гвејн.
Добро е што те најдов.
Сакам да ти го дадам мојот благослов.
Па, благодарност до кралицата вдовица.
Се прашував дали слушна од татко.
Испратив гаврани во Хајгарден и Олдтаун, без одговор.
Не сум слушнал ништо. Но, не му ни пратив порака.
Ако напишал писма, тоа би било до тебе. Ти секогаш му беше омилена.
Чудно што нема абер. - Ото Хајтауер е секогаш снаодлив.
Ќе испрати вести кога ќе ги има.
Често се прашувам каков ќе беше животот ако тебе те доведеше на дворот.
Јас сум најстариот син. Беше на место што пораснав во Олдтаун.
Имаше 8 години и без мајка. Мора да било тешко.
Продолжуваш со тоа, нели?
Кога нема избор.
Мојот син, Дерон.
Каков е?
Не ти пишува?
Деновиве сѐ помалку.
Шеснаесет ги има.
Писмата можеби помалку го интересираат.
Тој е цврст...
паметен.
Колку што е вешт со лаута, вешт е и со мечот.
И за него фантазираат многу млади дами.
Тој е љубезен.
Тоа е добро.
Љубезноста е особина што недостасува кај неговите браќа.
Добро направи што го испрати.
Како што изгледа, Ред Кип, и покрај сите свои привилегии,
всушност може да биде помалку од здраво опкружување
за формирање млади мажи.
Дворот или нивната мајка?
Сигурен сум дека даде сѐ од себе.
Морам да му се придружам на сер Кристон.
Посакај ни среќа, сестро.
Ќе му се молам на Воинот за твое безбедно враќање.
Збогум.
Ваша Висост.
Овој престана да пее.
Нели е чудно?
Мислев да запалиме свеќа.
За Егон...
и за сите наши изгубени души.
Каде ја набави таа храна?
Бродовите на Ренира. - Бродови?
Дојдоа на брегот сред ноќ, со подароци од кралицата.
Таа и сега мисли на нас!
Дај ми го тоа!
Мое е! - Дај ми го!
Тргнете се!
Ваши Висости, мора да заминеме. Сега.
Доведете ги кралиците до кочиите!
Внимавајте.
Продолжете да одите. Наваму, Ваша Висост.
Тоа е кралица на рибите!
Продолжете!
Да живее кралицата Ренира!
Дојдете до кочиите! - Да живее кралицата Ренира!
Хелена! - Ваша Висост!
Наваму, Ваша Висост. - Кралице!
Тргни се! - Не. Не!
Вратете ги мечевите!
Вратете се!
Заштитете ја кралицата!
Вратете ги мечевите!
Не! Не! Не! - Вратете се!
Тргнете се! - Назад!
Вратете се! - Оди, Хелена! Оди!
Тргнете ми се! Тргнете се!
Ајде!
Кралици, наваму! Внатре!
Кралица Ренира! - Кралица Ренира!
Да живее кралица Ренира!
Вози! Вози!
Веќе не.
Лорду мој, само...
Велемаестерот ми наложи.
Кралот ќе сака да ја собере војската, за еден час.
Пијалакот ја отстранува болката,
но ти го затапува умот.
Полека, Ваша Висост. Веќе сте легенда.
Преживеавте змејски оган.
Но, се плашам дека никогаш нема да сте цел.
Орвајл ги исцрпи своите способности.
Ви ја врза ногата...
но веќе никогаш нема да трчате.
Вашиот ум...
е сѐ што Ви преостанува.
Тоа не го кажувам со задоволство.
Дојдов на свет врескајќи
во утробата на една од големите кули на Харен.
Белите дробови ми беа силни, но стапалото толку ми се извитка што...
Татко ми рече дека се магии...
обвинувајќи член на нашето домаќинство дека фрлил...
зли магии.
Па...
Луѓето ќе Ве жалат...
или зад грб или во Ваше присуство.
И ќе зјапаат...
во Вас, во Вашата...
Или ќе свртат поглед.
И ќе Ве потценуваат.
А ова ќе биде Ваша предност.
Не. Не.
Сега на Ваше место владее брат Ви, што значи дека животот Ви е во опасност.
Но, мислам дека го знаете тоа.
Помогни ми.
Брате.
Дејмон, ја нема.
Жал ми е.
Ти требав.
Сега сум тука.
Ваша Висост.
Тажна вест од Риверан, кралу.
Лорд Гровер е мртов.
Старецот. - Навистина.
Младиот Оскар Тали сега е највисок лорд на Риверландите.
Како премина лорд Гровер?
Беше болен, се разбира.
Маестерите на Риверан беа на штрек.
Нашата сопствена исцелителка, Алис Риверс, волонтираше со нејзините познати вештини.
Го примени нејзиниот занает, но...
не можеше ништо да се направи.
Еј, види!
Нѐ виде!
Вашите знамиња беа пренесени од бродот во градот.
Тие отидоа до портите на Ред Кип
пред да бидат одбиени.
Како што се надевавме, предупредување до узурпаторите
дека имате повеќе сила одошто мислеа.
Мислев дека ќе бидете задоволна.
Мислам дека не можам да победам во оваа војна.
Мислам дека сте уморна.
Син ми ги доведува во прашање моите способности.
Мисли дека ми треба Дејмон на моја страна.
А Дејмон...
Тој некогаш го правел она што му одговара на Дејмон.
Тој беше сѐ што јас сакав да бидам.
Безгрижна... и опасна.
Маж.
А бев она што тој го сакаше.
Галена од татко ми и наследник на татко ми.
Бевме половини од целина.
Но, никогаш не беше мирен.
Сакаше да ме поседува, но не и да биде поседуван.
И, конечно, да ме види како го преземам она што отсекогаш верувал дека е негово...
Се плашам што може да направи сега.
Се плашам дека се свртил против мене. - Поверојатно е да исчезне.
Во секој случај, го изгубив.
И Каракс со него.
Ренис и нејзиниот змеј се мртви. Го имам Сиракс и два млади ѕвера.
Не можеме сами против Вагар.
И немам војска.
Ја имате флотата на Веларион и луѓето кои се борат во неа.
Не е доволно.
И дури некако да надвладееме,
како ќе владеам со кралство кога син ми се сомнева во мене?
Ме имате мене.
Ја имате мојата благодарност.
Точно.
Татко ми...
Уште бев дете.
Имаше задоволство со мене.
И кога, по многу месеци,
стана очигледно дека неговото семе се вкоренило...
И овде имам лузна.
Не можам да носам деца.
Ме остави да умрам.
Но, преживеав.
Многу ми е жал.
Си се заколнав дека никогаш нема да верувам на друг.
И таа заклетва добро ме одржа.
Овој свет е ладен и суров,
а во него има малку кои се непоколебливи.
Вие, мислам, дека сте непоколеблива.
Ме видовте како достојна, дури и како рамноправна.
Затоа ќе Ви служам.
Верувам дека треба да бидете кралица.
Ве молам, Ваша Висост.
Змејот Сисмок е забележан како лета над Спајстаун.
Да, тој го прави тоа.
Според она што го слушнавме, тој има јавач.
Кој? - Невозможно е да се каже од земја.
Зелените? - Не знам кој друг би можел да биде.
Да го викнам Вашиот совет?
Мајко!
Превод: Sandra Avrosievska