Ile paluchów możemy mu wepchnąć w dupę?
Zależy, czy luźna.
Zabawiałeś się z siostrą, Królobójco.
Jak tam twój zadek?
Spadnie.
Zaraz spadnie. Pomóżcie mu!
Wody!
Proszę!
- Za trupa nie dostaniecie... - Dość.
Masz.
Pierwszy raz widzę, by ktoś żłopał końskie szczyny.
Dość tego!
Wystarczy.
Zrób to jeszcze raz, a utnę ci drugąłapę.
Wejdź, lordzie.
Liczyłem na...
poufną rozmowę.
Innych nie prowadzę.
O bitwie.
- Przychodzę nie w porę? - Skąd!
Czy twoje ptaszyny wiedzą, jak moja droga siostra zamierza...
Zakończyć twe życie?
Odziedziczyłem po Littlefingerze pozycję, nie szpiegów.
Dlatego tu jestem. Potrzebny mi dowód.
- Spodziewasz się sądu? - Chcę wiedzieć.
Ja nie zbieram dowodów, a plotki.
Zanim zaczęły się te okropności,
miałem ci opowiedzieć, jak mnie wykastrowano.
- Chcesz usłyszeć? - Nie wiem. Chcę?
Jako chłopiec wędrowałem z komediantami po Wolnych Miastach.
W Myr
pewien człowiek zaoferował za mnie wyjątkowo korzystną cenę.
Bałem się, że wykorzysta mnie tak, jak niektórzy wykorzystują chłopców,
ale on zrobił coś gorszego.
Podał mi eliksir, po którym nie mogłem się ruszać ani mówić,
choć moje zmysły pozostały nieprzytępione.
Potem długim nożem uciął mi wszystko, cały czas śpiewając inkantacje.
Spalił moje męskie części w piecyku. Ogień stał się niebieski
i usłyszałem głos, który odpowiedział na wołanie oprawcy.
Do dziś śnię o tej nocy.
Nie o czarnoksiężniku,
nie o jego nożu,
lecz o głosie z płomieni.
Czy był to bóg, demon, czy tylko jakaś sztuczka?
Nie wiem.
Jednak ów człowiek wezwał coś, co odpowiedziało.
Od tamtego dnia nienawidzę magii
i wszystkich, którzy ją praktykują. Dlatego
pomogłem ci pokonać Stannisa i jego czerwoną kapłankę.
W ten sposób wywarłem symboliczną zemstę.
Owszem, lecz mnie zadowoli jedynie realna,
na realnym wrogu, który próbował mnie zabić.
Ta zaś wymaga
- wpływów, których... - Nie posiadasz.
Chwilowo.
By je zyskać, musisz się wykazać cierpliwością. Jak ja.
Czarnoksiężnik mnie wykorzystał i wyrzucił na ulicę, bym umarł.
Na złość mu postanowiłem żyć.
Żebrałem, sprzedawałem te części ciała, które mi pozostały.
Stałem się zręcznym złodziejem.
Przekonałem się,
że treść skradzionych listów bywa cenniejsza od złota z sakiewek.
Krok po kroku,
jedno niewdzięczne zadanie po drugim, piąłem się w górę,
z dzielnicy nędzy w Myr do komnaty małej rady.
A wpływy rozrastały się niczym chwasty.
Cierpliwie je pielęgnowałem,
aż z Czerwonej Twierdzy sięgnęły tego,
co wówczas znajdowało się na krańcu świata.
Wtedy otrzymałem cenną dla mnie nagrodę.
Czarnoksiężnik.
Witaj, stary przyjacielu.
Minęło wiele lat.
Nie mam wątpliwości, że dopełnisz upragnionej zemsty.
Jeśli się na to poważysz.
W opowieściach o Straży nie ma nic o kopaniu dołów.
I gównie.
Mówią o honorze, zmazaniu win, obronie królestwa,
a tak naprawdę my głównie kopiemy doły.
- I walczymy, i giniemy. Albo gorzej. - Prawda.
Ale kiedy nie walczymy czy giniemy, kopiemy.
Widzisz?
Znowu gówno.
A zastanawiałem się, jak spędzić dzień.
Musimy uciekać.
Uciekniemy na rozkaz lorda dowódcy.
Lord dowódca kazał nam iść na Pięść.
- I co? - Nie wiedział.
Ale teraz już wie. I my też.
Craster tu siedzi. I żyje.
Obroni cię?
- To twój przyjaciel? - Jesteśmy jego synami.
Mormont nas nie ocali.
Ten baran też nie.
Gdy nadejdą Inni, Craster pozarzyna nas jak świnie.
Żeby przeżyć,
sami musimy o siebie zadbać.
- Obudziłeś go. - Wybacz.
- Jest piękny. - Cicho!
Jest piękny.
- Ma imię? - Nie.
- Dasz mu jakieś? - Po co?
Bierz.
Miałeś po niego wrócić i wróciłeś.
- Weź go. - Nie chcę!
Chcę uratować syna. Potrafisz?
Pomożesz?
Nie mam dla ciebie czasu.
Muszę go poświęcać tylko jemu,
bo on ma go mało.
- Musisz za nim iść. - Jak?
Przecież wiesz.
Brandonie.
- Mama? - Ile razy mówiłam?
- Żadnych wspinaczek. - Muszę go znaleźć.
Żadnych więcej wspinaczek! Obiecaj!
Zrób to!
- Jest bardzo duży? - Nie większy niż inni.
- A twierdzą, że był... - Nadzwyczajny.
Nikogo takiego nie miały.
- A miały wielu. - Mówimy o tym samym Podricku?
Nieśmiałym giermku lorda Tyriona, zwykłym chłopcu?
- Co on im zrobił? - Nie wiem, panie.
- Zwykle barwnie opisują zmagania. - Co powiedziały?
Że trudno to opisać.
Czasem talent objawia się w niespodziewany sposób.
Jak na stratę zysku zareagował Littlefinger?
Niczego nie zauważył.
Szykuje się do wyjazdu. Pomagam mu w tym.
Wiecznie w pogoni za miłością lady Arryn
i tytułem, który mu ona da.
Jakie to smutne!
Dlatego stracił zainteresowanie losem biednej Sansy Stark?
Z tego, co wiem, więcej z nią nie rozmawiał.
Ale zainteresowania nie stracił.
Jesteś pewna?
Jego bagaż.
Niewiasta twej profesji potrafi czytać?
- Byłej profesji. - Naturalnie.
Czyżby umknęło mi coś oczywistego?
Dwa piernaty. Kazał je zapakować do jednej kabiny.
Kto jest dla niego tak ważny, by zasłużyć na równe mu miejsce?
Może zabiera dziewczynę?
- Nie interesuje się nimi. - Skąd wiesz?
Bo jestem jedną z nich.
Kolejny objawiony talent.
Rhaenyra Targaryen zginęła w paszczy smoka swego brata.
Bestia pożarła ją na oczach syna.
To, co zostało, pochowali w krypcie.
Ceremonia odbędzie się w Wielkim Sepcie.
Wygodnie usiądzie tu 700 osób.
Wokół jest mnóstwo miejsca. Wystarczy go dla innych.
- Liczy się tylko tych 700. - Oczywiście.
Reszta będzie patrzeć na wybrańców, by wiedzieli,
jak wielki zaszczyt ich spotkał.
W tej urnie
spoczywają prochy Aeriona Targaryena, Jasnego Płomienia.
Wypił dziki ogień, by przeobrazić się w smoka.
Nie udało się.
A to Szalony Król, którego zabił wuj.
Obejrzymy groby ostatnich Targaryenów?
Jesteś pewien, że dama ma na to ochotę?
Oczywiście, Wasza Miłość. Chętnie zobaczę groby.
To jak lekcja historii.
Tędy.
- Tu brałaś ślub, pani? - Tak.
- Pewnie wydaje ci się, że wczoraj. - Wieki temu.
- Twój mąż też jest tu pochowany? - Chciał spocząć w Końcu Burzy.
- Okropna tragedia. - Spodziewana.
- Picie na polowaniu nie popłaca. - Wiem.
Mój syn poluje, by zapomnieć, że nigdy nie brał udziału w bitwie.
Jeśli dobrze pamiętam, przez rok oblegał Koniec Burzy.
Oblegał zastawiony stół w namiocie dowodzenia.
Mówiłam, by nie mieszał się do wojny, która nie przyniesie mu korzyści.
Matki za wszelką cenę starają się uchronić synów przed śmiercią,
lecz oni zdają się jej pragnąć,
a nasze dobre rady spływają po nich
niczym przelotny deszcz.
- Dlatego władają światem. - Jeszcze jedno nieporozumienie.
Zgodne z wolą bogów.
Ojciec chciał spalić zwłoki, a popioły cisnąć do Czarnego Nurtu,
ale uległ septonowi.
Cieszę się.
Wybacz, panie. Wiem, że pod koniec byli okropni,
ale to ich przodkowie zbudowali to.
I surowe rządy mogą prowadzić do wielkości.
Zgadzam się.
Wyjdziemy do nich?
Jeśli okażesz im miłość, odpłacą ci nią stokrotnie.
Rozmawiam z ludźmi. Wiem, co o tobie myślą.
Dowodziłeś obroną miasta.
Kochają cię.
Otworzyć drzwi.
Zaczekaj!
- Daleko do Deepwood Motte? - Nie, panie.
Tam spotkasz siostrę.
- Ona cię wysłała? - Tak.
Służyłem twoim katom.
Czekałem na okazję.
- Dlaczego narażasz dla mnie życie? - Pochodzę z Saltcliffe, panie.
Byłem chłopcem, gdy cię zabierali.
Ojciec poszedł z nami na urwisko i pokazał nam twój okręt.
Przybrał poważną minę i rzekł:
"To ostatni syn Balona Greyjoya".
Przypomniałem to sobie, gdy patrzyłem na twą mękę.
Mówili,
że ojciec wie, co mi robią.
To prawda?
Nie wiem, panie.
Mnie nic nie mówili.
Ludzie mojej siostry sąjej wierni. Nie musimy się kryć.
Nie wszyscy należą do niej. Część słucha twego ojca.
Co?
Byłem wściekły, że to Yarę wysłał tu ojciec.
- Co kazał robić tobie? - Łupić wioski rybackie.
Nie ufał mi. Brał mnie za Starka.
Nigdy nim nie będę.
Robb wciąż mi o tym przypominał.
- Wywyższał się? - Nie musiał.
Wystarczyło, że był sobą.
Tym, kim się urodził.
Tytuł leży na nim lepiej niż ubrania. Jak Robb może być mi bratem?
To król północy.
A ja...
Ojciec dał mi wybór, a ja go dokonałem.
Nie mogłem być Starkiem. A Żelaznym Człowiekiem...
już się urodziłem.
W Winterfell zapłaciłem żelazem.
Zamordowałem chłopców.
Starków?
Ich nie znalazłem.
Sieroty, które przygarnął wieśniak.
Dagmar poderżnął im gardła
i spalił ciała.
Żebym utrzymał Winterfell
i zyskał szacunek ojca.
Jeszcze nie jest za późno.
Jest.
Mojego prawdziwego ojca ścięto w Królewskiej Przystani.
Dokonałem wyboru,
ale wybrałem źle.
I wszystko zniszczyłem.
Nie wszystko, panie.
Jest tam.
Yara?
Czekaj.
- Przyprowadziłem go. Resztę zabił. - Co? Nie!
Nie możecie!
Przestańcie!
Przywiążcie go.
Jedz.
Co robisz?
Umieram.
Nie możesz.
Żyj.
Dla zemsty.
Nie zależy mi na niej.
Tchórz.
Byle błahostka wystarczy, byś się poddał?
Byle... błahostka?
Straciłeś dłoń!
Dłoń, w której trzymałem miecz!
Pierwszy raz zakosztowałeś prawdziwego życia?
Wszyscy tracimy to, co nam drogie,
a tylko ty narzekasz i jęczysz.
Jak przeklęta baba!
Wiem, co zrobiłeś.
Powiedziałeś, że Tarth słynie z szafirów.
Zwą go Szafirową Wyspą, bo otaczają go błękitne wody.
Wiedziałeś o tym.
Dlaczego mi pomogłeś?
- Chciałaś ze mną pomówić. - O Jaimem.
Tak?
Na pewno robisz wszystko, by go uwolnić?
Catelyn Stark pojmała Tyriona.
- Jak na to odpowiedziałem? - Wojną.
Skoro zrobiłem to dla tego lubieżnego karła,
co zrobię dla pierworodnego i spadkobiercy?
Wszystko.
- Nie wyszłaś? - Nie.
Dlaczego?
Przyszło ci kiedyś do głowy, że to ja zasługuję na zaufanie,
a nie Tyrion czy Jaime?
Wiele lat dbałam o ród i jego dziedzictwo.
Nauki te same, różnią się jedynie drobiazgi.
Nie widzisz, że tylko ja ich słucham i przestrzegam?
Że mogę ci pomóc zachować dziedzictwo,
które kochasz bardziej niż dzieci?
Zgoda. Pomóż.
Tyrellowie nam zagrażają.
Tyrellowie pomogli nam pokonać Stannisa.
Tyrellowie ocalili ciebie i twoje dzieci.
Margaery zatopiła kły w Joffreyu.
Potrafi nim manipulować.
To dobrze. Szkoda, że ty nie potrafiłaś.
Straciłaś moje zaufanie nie przez swą płeć,
ale dlatego, że nie jesteś tak mądra, jak myślisz.
Pozwoliłaś temu chłopakowi poniewierać sobą i innymi.
Być może sam powinieneś spróbować nałożyć mu pęta?
Zrobię to.
Podoba ci się?
Znów złota róża? Bardzo oryginalnie.
Moją zastawę zdobią róże, moją pościel też,
nawet mój urynał,
który nie pachnie przez to lepiej.
Róże są nudne.
"Zbieramy siły".
Najnudniejsze z zawołań.
"Nadchodzi zima"!
Godne zapamiętania.
"My nie siejemy". Bardzo mocne słowa.
Na te rody lepiej uważać.
Wilkory i krakeny to straszliwe bestie.
Ale róża i "zbieramy siły"?
Aż się boję.
Spójrzcie, kochane.
Pająk w ogrodzie.
Zmykajcie.
Zbierajcie siły.
Pani.
Przyszedłem osobiście powitać cię w mieście,
które napawa się twym blaskiem.
Napawa się mym blaskiem?
Każdej to mówisz, Varysie?
Chcesz mnie uwieść?
- Czy to nie oczywiste? - Nie krępuj się. Uwodź do woli!
Tak dawno nikt tego nie robił! Ale nic z tego nie będzie.
Cóż da połączenie tego, czego nie ma, z tym, co się rozpada?
Pytanie do filozofów.
Zapewne przypląsałeś tu w jakimś celu.
- Zdradź go. - Mogę usiąść?
Nie.
Wiem, że jesteś mądrym człowiekiem.
Mów, dlaczego mnie niepokoisz.
- Ciekawi cię Sansa Stark, pani. - Doprawdy?
Rozmawiałam z nią raz,
a jedna z twoich ptaszyn już ci o tym doniosła?
Ciekawi mnie, bo jest ciekawą osóbką.
- Czyżby? - Nieszczególnie.
- Ale miała ciekawe dzieciństwo. - To prawda. Niestety.
Nie będę cię niepokoić, pani.
Liczyłem, że biedulka przypadła ci do serca.
Cóż to?
Tak łatwo się poddajesz?
Przejdźmy się. Jak widać tu nawet krzewy mają uszy.
Rozważnie dobieram przyjaciół,
lecz nie tak, jak wrogów.
- Kim jest Sansa Stark? - Nikim. Zagubionym dzieckiem.
- Podziwiałem jej ojca. - Wiem.
Wielu podziwiało Neda. Jak wielu broniło go przed katem?
Jemu nie mogłem pomóc, ale spróbuję pomóc jego córce.
- W jaki sposób? - Nie tylko ty się nią interesujesz.
Nic dziwnego.
To ślicznotka z wielkiego rodu.
Zgadzam się. Dobra żona dla dobrego męża.
Czyżbyś zamierzał przejść do rzeczy?
Littlefinger wkrótce wyjedzie.
Dowiedziałem się, że razem z nim zniknie Sansa Stark.
Dlaczego mi o tym mówisz?
Littlefinger nie miał ziemi, bogactwa czy armii.
Ziemię i bogactwa zdobył. Kiedy zdobędzie armię?
Wierz mi, pani, że znam go lepiej niż inni.
Prawda jest taka,
że to jeden z najgroźniejszych ludzi w Westeros.
Jeśli Robb zginie,
kluczem do północy będzie Sansa.
Która po małżeństwie przypadnie Littlefingerowi.
Niestety.
Ktoś o tak marnej reputacji nie powinien kraść takiej panny.
Musisz go bardzo nienawidzić.
Właściwie nawet go lubię.
Ale on spaliłby całe królestwo, byle władać popiołami.
- Mądry z ciebie człowiek. - Pochlebiasz mi, pani.
Sądzę, że znalazłem właściwe rozwiązanie.
Do tego nie trzeba mądrości. To oczywiste.
- Przeszkodziłam ci? - Nie.
Chcemy zostać same. Zaczekajcie w Twierdzy.
W takim razie podajcie imiona. Król was o to poprosi.
O co się modliłaś?
- Nie mogę powiedzieć. - Dlaczego?
Ja powiem ci, o co prosiłam w sepcie.
O zdrowie i szczęście dla bliskich,
koniec wojny i krótką zimę.
Nudne i zwyczajne prośby.
- A twoje? - Wybacz. Nie mogę.
Moja kuzynka, Alanna, była piękną dziewczyną.
Ja składałam się z łokci i kolan, a ona była złośliwą boginią.
- Przezwała mnie świńskim ryjkiem. - Niedorzeczność.
Chodziło jej o mój nos.
Gdy się mijałyśmy, chrząkała.
Życzyłam jej najgorszego.
Po tygodniu zapadła na plagę owsianki.
- Na co? - Na północy jej nie ma?
Skóra zaczyna przypominać owsiankę, odpada płatami, a ty umierasz.
Okropne!
Uwierzyłam ci!
- Jestem głupia. - Wcale nie.
Co się stało z Alanną?
Wyrosła na piękną kobietę, poślubiła lorda, ma piękne dzieci
i mieszka w pięknym zamku. Okropne.
Na pewno ci zazdrości.
Weźmiesz ślub w stolicy,
a Alanna będzie musiała udawać szczerą sympatię.
Chcę się z tobą zaprzyjaźnić.
Byłabym szczęśliwa.
Musisz zobaczyć Wysogród. Na pewno ci się spodoba.
W czasie równonocy organizujemy maskaradę.
Ludzie miesiącami szyjąwspaniałe kostiumy.
Królowa nie pozwoli mi wyjechać.
Królowa regentka? Po ślubie to ja będę królową.
A gdybyś ty poślubiła Lorasa,
twoje miejsce byłoby w Wysogrodzie.
Zostałybyśmy siostrami.
Chciałabyś?
Nazywał się Bannen.
Był dobrym człowiekiem i zwiadowcą.
Przybył do nas...
Skąd?
Z Białego Portu.
Przybył z Białego Portu. Wypełniał swe obowiązki.
Dotrzymywał przysięgi najlepiej, jak potrafił.
Wyruszał na dalekie wyprawy i walczył dzielnie.
Nigdy już nie ujrzymy takiego jak on.
A teraz jego warta dobiegła końca.
Nie wiedziałem, że chora stopa zabija.
Nie zabiła go stopa.
Craster zagłodził go na śmierć.
- Musi wykarmić córki. - Bronisz go?
Nie możemy mu kraść zapasów.
Jesteśmy braćmi, nie złodziejami.
Gdy odejdziemy,
Craster wytoczy beczułkę naszego wina,
naje się mięsa i ziemniaków i zacznie śmiać z tych,
którzy u niego głodowali.
To tylko dzikus.
Bannen nigdy nie pachniał tak ładnie.
Masz jednego syna.
Prawda?
Ja spłodziłem 99.
Znasz drugiego takiego jak ja?
Córek nawet nie potrafię zliczyć.
- Cieszę się. - Czyżby?
Ja ucieszę się, kiedy ty i twoi ludzie pójdziecie precz.
Gdy ranni nabiorą sił.
Silniejsi nie będą.
Umierającym poderżnij gardła i tyle.
Albo ich zostaw, jeśli boisz się zabić.
Sam ich sprawię.
Czyje gardło chcesz przeciąć?
Wyjdź na zewnątrz.
Tam jest zimno i nie ma co jeść.
- Żony dadząwam chleb. - Jest pełen trocin.
Nie smakuje wam?
To żryjcie śnieg.
Wolałbym żreć to, co przed nami ukrywasz.
Kazałem czekać na zewnątrz.
Żłopie nasze wino, opycha się, a my głodujemy.
Dość wam dałem.
- Muszę wykarmić kobiety! - Czyli masz zapasy.
- Na zimę. - Dość!
- Wyjść! - Ja słucham bogów!
- Skąpy bękart! - Co?
Wynoś się, złodziejaszku!
I ty!
Głodujcie na śniegu!
Następny, który nazwie mnie bękartem, straci łapy.
Jesteś bękartem.
Pieprzącym własne córki, dzikim bękartem.
Bogowie nas przeklną!
- Prawo mówi... - Za Murem nie ma prawa!
Pokaż, gdzie żarcie, bo skończysz jak on.
Zostaw ją.
Zapłacisz mi za to!
- Szybko! - Co się dzieje?
- Nie wyjdę stąd. - Musimy uciekać! Już!
Za mną. Znam drogę.
Chodź.
Uciekaj, Świnko, i śpij dobrze!
Którejś nocy poderżnę ci gardło.
- Mogę zdjąć kaptur? - Wybacz.
Lepiej, żebyś nie znała drogi.
Stać!
- Co to jest? - Rum.
- Dziś niełatwo o melasę. - Ja się napiję.
Do domu.
Gdzie jesteśmy?
Gdzieś, gdzie nie ma wilków ani lwów.
- Przypominacie bandę świniarzy. - Bo nimi byliśmy.
I garbarzami, i kamieniarzami. Ale to przedtem.
Dalej jesteście świniarzami, garbarzami i kamieniarzami.
Zastrugane patyki nie uczynią z was żołnierzy.
Nie.
Uczyni nas nimi walka.
Beric Dondarrion?
- Widziałem cię w lepszym stanie. - To było kiedyś.
Dezerterzy z obozu Starka i Baratheonów.
Wy nie walczycie, tylko uciekacie!
Ty zaś byłeś obrońcą Joffreya,
a jesteś tysiąc mil od domu.
- Który z nas ucieka? - Rozwiąż mnie, to zobaczysz.
Dlaczego dowodzisz wieśniakami?
Ned Stark, w imieniu króla Roberta,
- kazał mi ściąć twego brata. - Ned Stark nie żyje.
Król Robert także.
A mój brat ma się dobrze.
Walczysz dla duchów.
Bo jesteśmy duchami,
czającymi się w mroku.
Wy nas nie widzicie, a my was - tak.
Nieważne, komu służycie,
Lannisterom, Starkom, Baratheonom,
jeśli krzywdzicie słabszych, bractwo bez chorągwi was dopadnie.
- Służysz teraz bogu? - Tak.
Odrodziłem się w jego świetle.
Jak my wszyscy. Jak każdy, który widział to, co my.
Jeśli macie mnie zamordować, zróbcie to!
Wkrótce umrzesz, psie,
ale to nie będzie morderstwo, tylko sprawiedliwość.
Zasługujecie na gorszy los. Zwiecie się Iwami?
U Brodu Komedianta gwałcono siedmiolatki
i na oczach matek przecinano niemowlęta na pół!
Nie było mnie tam! Wińcie kogoś innego.
Twój ród zbudowano na trupach dzieci.
Widziałem Aegona i Rhaenys przed Żelaznym Tronem.
Bierzecie mnie za brata? Zbrodniąjest urodzić się Clegane'em?
- Morderstwo jest zbrodnią. - Nie tknąłem Targaryenów!
Nie widziałem ich, nie wąchałem i nie słuchałem ich wrzasków!
Chcecie mi poderżnąć gardło? Śmiało!
Ale nie nazywajcie mnie mordercą, a siebie - niewinnymi ludźmi.
Zabiłeś Mycaha, chłopaka od rzeźnika.
Mojego przyjaciela. Miał 12 lat.
Był nieuzbrojony. Doścignąłeś go,
a ciało przerzuciłeś przez konia.
Miał szczęście.
- Nie zaprzeczasz? - Byłem obrońcą Joffreya.
- Zaatakował księcia. - Nie!
To ja uderzyłam Joffreya. Mycah uciekł.
Miałem zabić ciebie? Ja wykonuję rozkazy!
Oskarżono cię o morderstwo,
ale nie znamy prawdy, więc nie możemy cię osądzić.
Zrobi to Pan Światła.
Skazuję cię na próbę walki.
Kto się odważy?
Chcesz się przekonać, czy twój bóg cię kocha, kapłanie?
A ty, łuczniku? Ile wart jest twój miecz?
A może stanie mi ta odważna dziewczyna?
Mogłaby. Odwagi jej nie brak.
Ale walczyć będziesz ze mną.
Pan mówi, że nie przeszli próby.
Najlepiej czym prędzej przelej ich krew.
Po drodze jest wiele miasteczek, które możesz złupić.
Jeśli weźmiesz jeńców, panowie odkupią ich od ciebie.
Kto wie?
Może za 10 lat staną się Nieskalanymi
i wszyscy skorzystacie.
To już? Są moi? Dokonało się?
Tak.
Trzyma bat.
Trzymasz bat.
Kurwa ma swoją armię.
Nieskalani!
Naprzód!
Stać!
Powiedz kurwie, że smok nie chce mnie słuchać.
Bo smoki nie są niewolnikami.
Ty znasz valyriański?
Jestem Daenerys Targaryen.
Płynie we mnie krew dawnej Valyrii.
To mój ojczysty język.
Nieskalani!
Zabijcie panów, zabijcie ich straż,
zabijcie każdego, kto trzyma bat,
ale nie krzywdźcie dzieci i uwolnijcie niewolników!
Jestem waszym panem!
Zabijcie ją! Szybko!
Dracarys.
Nieskalani!
Całe życie byliście niewolnikami. Ja zwracam wam wolność!
Kto chce odejść, może to zrobić.
Nikt go nie skrzywdzi.
Daję wam słowo!
Będziecie dla mnie walczyć jako ludzie wolni?